Aerosmith - Music from Another Dimension (2012)

Zijn we het toch nog ergens over eens

Ik neem het niet eens zozeer voor Akira op. Wat ik wel doe, is een andere insteek proberen te vinden voor mensen die niet tevreden zijn met zijn uitleg als er daarom gevraagd wordt.
Sterker nog, je kan het enigszins vergelijken met zijn 1ster waardering. Diegenen die over zijn waardering en vooral onderbouwing vallen, doen dit wellicht vannuit het oogpunt dat hun verwachting van zijn onderbouwing niet wordt waargemaakt door zijn verdere uitleg. Net zoals het album hem niet raakt en 'pit mist', raakt zijn uitleg jullie niet en mist pit of voor anderen geldende beweegredenen waarom een plaat een 1ster waardering mag hebben.
Als hij het een 1 waard vindt, prima toch? Hij heeft er vast zijn beweegredenen voor, die blijkbaar niet door anderen worden erkend danwel anderen kan overtuigen dat zijn 1ster terecht is in andermans ogen. Niet alleen mag hij zijn mening hebben maar ook zijn eigen waarderingseisen en normen toepassen. Als dat niet past in andermans uitleg of normen, ligt dat aan hem of dat wat anderen dan weer verwachten van hem? Je zegt het zelf al, het gaat er bij jou niet in. Feitelijk leg je daarmee je eigen claim bij hem neer terwijl dit even zo goed bij jou neergelegd kan worden. Zijn uitleg gaat er bij jou niet in, zoals deze plaat er niet bij hem ingaat.
Ik neem het dus niet voor hem op, hooguit een ander licht op de must tot uitleg

Bedankt voor je reactie. Ik snap ook zeker wat je bedoelt, maar het gaat hier aan de andere kant om een eenvoudige 1,0-5,0* waardering op Musicmeter, die je ook nog naar de ouderwetste schoolcijfers van 1-10 kan omzetten. Heb jij wel eens een 1 gehad op school? Dat is niet flauw bedoeld hoor, maar wie ontving er nou een 1? Hier Aerosmith voor een album waar ik dat inderdaad niet kan volgen. Maar goed, wat mij betreft: basta!

Op school werd je beoordeeld op feiten, dit gaat puur om een mening, dsu die vergelijking loopt een beetje mank.. Waarom moet iemand die 1* geeft het meteen verantwoorden en is een 1 intiest, maar is het geen enkel probleem als iemand zonder commentaar een 5 geeft...Het gaat er toch puur om wat het met je doet? Als het niks met je doet geef je het een 1, zo simpel is het... Nog een verschil is dat hier de cijfers relevant zijn voor de beoordelende persoon, en op school voor de beoordeelde persoon.. Hier heb je alleen jezelf ermee als je nooit negatieve scores uit wilt delen..

Ik vind het juist getuigen van het nog op een normale onbevooroordeelde manier naar muziek luisteren als je zelfs als fan van een artiest het album een lage score kunt geven... daar heb ik veel meer aan dan een plichtmatige 3,5 of 4 van iemand die zo bevooroordeeld is dat ie het al bij voorbaat 3,5 of 4 waard vindt..

Wat een gezeik over iemand mening zeg, tsjongejonge! Laten we het weer gewoon over de plaat hebben...

Ik vind hem al wat beter worden na een paar luisterbeurten, met als uitschieters luv xxx, oh yeah, out go the lights, what could have been love en freedom fighter! Maar de plaat is mij te onevenwichtig om het echt een topplaat te maken. Het is te veel, en veel is niet altijd goed helaas. Ik kan naar elk nummer luisteren maar sommige nummers gaan het ene oor in en het andere uit, nog steeds.

Ikzelf niet, maar heb het wel meegemaakt dat klasgenoten een 1 haalden, dus voo wat het waard is, het bestaat wel

Deze week zelf eens het album aan een aantal intensievere luistersessies onderwerpen.Globaal heb ik al wel wat beluisterd, maar kon er niet altijd even warm van worden. Hoewel ik de nummers die ik destijds als eerste kon beluisteren en door en door ken(Lover a lot en legendary child) wel prima vond. We zijn benieuwd, zolang het maar beter is als just push play, wat ik echt een tegenvaller vond.

@West. Een 1 op MM is naar schoolcijfers omgezet een 2.

Mogen mijn 2* dan wel?

Ik vind dit album echt ondermaats. Niet ondermaats voor een band als Aerosmith, maar ondermaats voor welke rockband dan ook. Een 4 in schoolcijfers geeft mijn gevoel het beste weer. Dramatisch slecht is het niet, maar je doet me ook geen plezier als ik dit album nog vaker moet beluisteren. Daar is een leven te kort voor

Wat berichten hier verwijderd. Niet nodig om elke post van een medestander in een discussie in zijn geheel te quoten en er dan alleen een '+1' of smiley aan toe te voegen.

Natuurlijk mag je er een 2 voor geven, is natuurlijk je goed recht.

Net als bij Akira, ben ik benieuwd waarom je het zo ondermaats vindt? Welk album vind je wel goed van Aerosmith? En welke verwachtingen had je? Waar vergelijk je het mee?

Dit album kan mij niet echt bekoren. De songs zijn aan de vlakke en langdradige kant en blijven absoluut niet hangen, ondanks het feit dat de insteek ditmaal minder poppy is en meer 'rock'. De obligate ballads zijn strategisch geplaatst tussen de meer uptempo songs, maar ook deze weten niet te overtuigen. Het is het allemaal net niet, wat mij betreft. Leuk dat deze oudjes nog zo vitaal voor de dag komen, maar volgende keer graag wel wat beter songmateriaal meenemen, svp.

Vind het nog niet zo beroerd na eerste beluistering moet ik zeggen... Typisch Aerosmith plaatje degelijk rockend over het algemeen.....

Wordt toch steeds beter naar mate ik het album vaker beluister. Het is nog steeds geen Toys Of Rocks maar er staan toch aardig wat goede nummers op. Half sterretje drbij.

Na andere oudgediendes in de hardrock (Van Halen, Europe), laat ook Aerosmith weer eens van zich horen. Tylers stem klinkt alsof hij een verkoudheid heeft die niet over gaat, maar dat zal wel leeftijdsgebonden zijn. De klankleur is anders en de hoge noten en schreeuw komen m.i. te geforceerd over, vooral in Another Last Goodbye is het niet meer om aan te horen. De muziek is lekker ruw op zijn Aerosmiths, maar doet mij niet veel. Krasse Knarren die nog Rock 'n' Roll willen klinken. Wat mij betreft is dit hun echte Last Goodbye.

Dit album is het directe resultaat van 5 bandleden die elkaar nergens meer tegen lijken te komen behalve op het podium. Een wirwar van muziekstijlen, tempowisselingen en dergelijke, maar nergens lijkt het écht samen te vallen zoals dit vroeger wel gebeurde. Ik vermoed dat dit het laatste Aerosmith album zal zijn, maar eigenlijk was de koek jaren geleden al op.

Na 10 jaar wachten op inspiratie deze plaat afgeleverd. Inspiratie niet gevonden. Herhaling van alle zetten maar dan minder. Terwijl ze live nog staan als een huis. Dit is geen comeback maar een aftershock (je).

Als groot Aerosmith fan kon deze plaat niet aan mij voorbij gaan, hoewel ik vreesde voor een teleurstelling. Trots als ik ben zou ik dat niet over mijn kant laten gaan en toch op zoek gaan naar lichtpuntjes in de vooraangekondigde muzikale duisternis. In de eerste instantie kon ik niet veel met de plaat, op wat positieve uitschieters na hier en daar. Na hem een paar keer gedraaid te hebben moet ik zeggen dat ik het een ontzettend fijn plaatje vind. Een waar ik heel erg vrolijk van word. Nu word ik dat al snel bij het geluid van Tyler en co, maar ik hoor daadwerkelijk een nieuwe insteek op het oude principe. Ik ken het materiaal van de heren als geen ander en ik vind dit een waardig opvolger. Wennen? Jazeker. Toys in the Attic deel 2? Zeker niet. Maar wel degelijk een dosis heerlijke rockmuziek waarbij ik niet stil kan blijven zitten.

Ik begrijp de mensen die het niet met me eens zijn, maar ik kan niets anders dan een diep respect hebben voor een band die al zo lang meegaat en waarvan zovelen al jarenlang twijfelen aan de houdbaarheidsdatum. Maar mensen, ze knallen nog steeds, of je het wilt horen of niet. De zalen die zij nog steeds vol weten te brullen is wat mij betreft een bewijs daarvan.

Live is er idd weinig mis met deze band. Natuurlijk heeft de leeftijd ook invloed op hun stage gebeuren, Tyler klimt rent en vliegt niet meer als een aap over het podium , zijn stem mindert ook, en bv Joey Kramer houdt het wat rustiger achter zijn drumkit ( hij beukte er in de 80/90 jaren behoorlijk op los) maar niettemin weten ze nog een heerlijk potje rock en roll op je af te vuren.
Ikzelf ben altijd ook liefhebber geweest van het gitaartandem Perry/Withford. Perry als de leading man maar vlak Brad ook niet uit. Heerlijk zoals de licks soms door elkaar lopen, wat mij betreft een verbeterde uitvoering van Richards/Wood, zoals ik eigenlijk deze band toch wel een kopie van de Stones vind.
Wat geen diskwalificatie is trouwens, integendeel! Aerosmith Rocks!

Las vandaag in een interview met Kramer dat er geen nieuw album meer gaat komen. Dit lijkt dus de zwanenzang van deze fantastische band.

Misschien maar beter ook, daarbij za ter tussen de laatste 2 reguliere studioalbums ook wel erg veel tijd. Tel datzelfde aantal jaren er eens bij op, ik hoop dat ze dat halen maar gezien hun leeftijd is dat ook maar de vraag.
Laten ze gewoon de spijkers uit het podium spelen. In mijn ogen/oren is dit ook vooral een live band geweest. Ze hebben hun klassiekers gemaakt, beter dan Rocks, Pump of Toys gaat het toch niet meer worden. Dan maar een herhalingsoefening onstage.

Daar heb je dan ook weer gelijk in.

Eigenlijk best een aardig album dit. Heb 'm de afgelopen weken een aantal maal langs horen komen en ik moet zeggen dat het me heel erg mee valt. In ieder geval vind ik deze beter dan bijvoorbeeld Just push play. Het enige echte euvel is dat het album 4 á 5 nummers teveel bevat. Sowieso hadden de nummers die Joe Perry zingt (wat bezielt die man?!) er nooit op moeten komen. En daarnaast hadden er dan nog 1 of 2 ballads niet op moeten staan. Afgelopen na All fall down zeg maar. Dan was het wat mij betreft een prima album geweest. Nummers als Lover alot, Street Jesus, LuvXXX, Legendary child en Oh yeah vind ik namelijk te gek! Ik hoor hierin echt wel een bevlogen Aerosmith en ook een Tyler die de sterren van de hemel zingt. Echt jammer dat er teveel nummers opstaan.

Tja wat bezielt brian may om een liedje te zingen bij Queen. Dat bezielt Joe Perry dan ook denk ik. Alvast een voorbode op zijn solo carriere? Something vinď ik eïgenlijk nog best wel aardig eigenlijk. En het beatlesque another last goodbeye is mooi gearrangeerd, maar slecht gezongen.

Joe Perry zingt op veel albums een nummer mee. In ieder geval wel op Get a grip en Nine lives. Het zijn meestal de mindere songs. Maar hij zal het wel leuk vinden. En als band zijnde moet je ook de vrede bewaren. Ik geloof dat Dinosaur JR ook vaak een track heeft die door een ander bandlid wordt gezonden. Manic Street Preachers ook. Verschrikkelijk. Maar ja. Joe Perry heeft volgens mij ook wel soloplaten gemaakt. Of hij daar op zingt weet ik niet.

Ik heb deze plaat nog weer eens opgezet. Ik blijf me erover verbazen dat weinig mensen dit matig vinden. Het enige mankement vind ik de overvloed aan ballades die ook nog eens de vaart eruit halen. Maar de rockers zijn Aerosmith op zijn best. Steven Tyler klinkt verrassend goed voor zijn leeftijd en de band klinkt als vanouds goed. Toen ik hoorde dat de band een album in de stijl van de jaren zeventig wilde opnemen was dit eigenlijk precies wat ik voor ogen (oren) had.

... veel mensen dit matig vinden.... en ja, dat ben ik met je eens...

Lekkere rockende Aerosmith met hooguit wat te veel nummers, maar er blijft genoeg te smikkelen over.... en Perry moet eens begrijpen dat als je Tyler in de band hebt je geen zang overneemt, punt.

Dat is precies waar ik op doelde!

Compositorisch vind ik het wat teleurstellend. Als voorbeeld Legendary Child: De begin riff is een exacte kopie van het (begin) refrein van het nummer ervoor Out go the lights (vanaf de tekst Roses are red, my lipps on you ).Na die "geleende "intro riff gaat deze over in de remake riff van Walk this way waar zelfs nog naar verwezen wordt (i took a chance at the highschool dance). Op zich niet erg deze herhalingsoefening want het is by farr het beste nummer van het album. Nummer 3 Beautifull klinkt als een left-over van Just push play zowel het rap-like couplet als het sing-along refrein (de eerste songs stammen ook al uit 2006, geloof ik). Again, niet erg hoor die herhaling van zetten, maar verwacht van mij dan geen ruime voldoende.

Legendary child was toch een left over uit de Get a grip sessie meen ik? Wat Beautiful betreft ben ik het wel met je eens. Die had zo op Just push play gekund. Was dan gelijk één van de beste nummers geweest maar dat terzijde. Maar al met al hebben we het dan over 2 van de 15 nummers. Er zijn bands die zichzelf wel meer en vaker herhalen.

Ik geef 2 voorbeelden waarom ik het songmateriaal niet overal je van het vind. De overige zijn Alle 13 goed haha ( wie die albums kent snapt de grap wel, anders zie wiki). Het is nergens echt slecht maar ook nergens echt verheffend, voor mij dan. Draai m dan ook niet vaak meer itt tot andere albums van de greatest rock nroll band in deze dimensie.

Het doel van de band was om muzikaal gezien terug te keren naar de vroegere jaren én een plaat te maken zoals ze dat in de jaren zeventig deden. Allemaal samen in een kamer spelen en veel live takes doen. Om helemaal niets aan het toeval over te laten werd ook de producer van Rocks en andere jaren zeventigkrakers aan boord gehaald. Vernieuwend hoefde de band dus niet te klinken, dat was juist niet de bedoeling, hoewel het voor een band als Aerosmith, in dit stadium van hun loopbaan, misschien sowieso niet mogelijk is om nog echt te verrassen op het gebied van originaliteit en dergelijke.

vielip Ik heb inderdaad ook begrepen dat Legendary child een (herschreven) leftover is van de Get a grip-sessies.

gigage Ik vind het juist wel smaakvol dat er een melodie is die in zowel Out go the lights als Legendary child terugkomt, ook omdat die min of meer in elkaar overlopen, aangezien de nummers elkaar opvolgen. Dat bevalt me ook erg bij Savatage, waar sommige passages in meerdere nummers terugkomen - soms op een heel ander album. Ik zie het als bijvoorbeeld een refrein, immers ook een terugkerend element, maar dan verdeeld over een album of oeuvre.

Afijn, ik bedoelde in de eerste alinea maar te zeggen: de herhaling van zetten heeft een logische verklaring, wat natuurlijk helemaal losstaat van of je daar als muziekliefhebber op zit te wachten. Ik denk in ieder geval dat de band goed geslaagd is in hun missie, zeker omdat ik Just push play een bijzonder matig album vind (Honkin' on bobo reken ik, als coveralbum, niet als een volwaardig album), al konden ze het blijkbaar niet laten om enkele elementen van hun eind jaren tachtig- en negentigsuccessen in de muziek te verwerken, met als overduidelijke minpunt de veelvoud aan tranentrekkers die erop staan.

Nou ja, sowieso ben ik al blij dat Aerosmith nog een plaat heeft gemaakt. Het is misschien wel hun laatste, want ik heb het afgelopen jaar berichten gelezen waarin Joe Perry zegt dat hij langspelers in deze tijd niet meer ziet zitten. Ik hoop dat de band nog eens naar Nederland komt, want ik heb ze nog nooit gezien en Steven Tyler zingt op zijn leeftijd nog regelmatig erg goed.