Beste mensen, ook ik was zo iemand die ná 1991 dacht: dit wordt nooit meer zoals het was - en in retrospectief eigenlijk al vanaf/na Once Upon a Time met als dieptepunt Don't you als begeleidende single. Pas met Black & White (2006) kwam Het Goede Gevoel terug, en werd vervolgd met Graffity Soul (2009). Het zijstapje van Kerr in 2010 Lost Boy laat ik buiten beschouwing (maar verraste mij aangenaam). Live vond ik tijdens de eerste decade van deze eeuw de inbreng van Andy Gillespie en Eddy Duffy weinig eigen en iets wezenlijks toevoegen.
Op plaat was dit trouwens wel terug te horen (A life shot in Black and White, Moscow Underground, Blood type "O"). DE grote verandering
live
is wat mij betreft gekomen met de toetreding van Ged Grimes in de zomer van 2011..
Was de band voor mij "leuk" maar "lang niet zo spannend als Toen", in Paradiso kreeg ik het Kippevelgevoel weer terug.. en kijk eens voor de grap naar dit live optreden in Frankrijk op zomaar een festival afgelopen zomer..
YouTube - Simple Minds - Live At Main Square Festival (Live, FULL, France, 29.06.2012)
Kerr zingt.. beter dan ooit.. en zingt vaak weer "verhalend" i.p.v. 2e helft jaren 80 schreeuwend..
Aan zijn stem te horen is hij daar op tijd mee opgehouden.. kom daar nog eens om bij een Bono, die ik tenenkrommend live aan hoor.. Charlie Burchill.. back on track sferisch in zijn spel en weer eens Duidelijk Hoorbaar. Mel Gaynor, strak , al 30 jaar lang.. Andy Gillespie (luister ook naar het intro van het live concert) is voor mij de nieuwe Michael McNeill geworden na 10 jaar, echt ! Ged Grimes: Gouden Vondst.. hij zit echt in de Derek Forbes kwaliteit en drive, speelt hem niet na, maar heeft het spannende basspel vanuit hemzelf. Een nieuwe plaat na 3,5 jaar mag ook wel weer eens ! En This Fear of Gods.. wie had OOIT gedacht en gehoopt dat ze dit op een festival zouden spelen.. ? KIPPEVEL ! Laat die live opname in Frankrijk (PER-FECT OPGENOMEN !!! Ode aan Simple Minds) maar de DVD zijn die je bij de CD's mist. Voor mij zijn ze Terug.. Hoofdletter T !