Simple Minds - Big Music (2014)

Mooie recensie van Thomas maar de link met Lost Boy vind ik wel erg ver gezocht, alleen "Spirited Away" komt in de buurt.
Bijna alle overige nummers hebben overduidelijk een Charlie handtekening, iets wat op Lostboy nergens te vinden was. Logisch want het was een soloproject van Jim Kerr.
Maar dat maakt voor mij dus een groot verschil tussen deze en Lostboy.
Thomas prijsnummer "Concrete and Cherry Blossom" is voor mij een skipnummer geworden vanwege het tenenkrommend middenstuk (het lalala gedeelte).
Ik blijf deze cd op "Blindfolded" na te netjes tussen de lijnen vinden. Bijna nergens wordt het echt spannend, live kwamen de nummers tenminste nog heftig(er) over.
Luister bv naar "Big Music" op de Hydro Live cd waar de drums tenminste echt als mokerslagen binnenkomen.
Het is een cd geworden zoals we van Simple Minds kunnen verwachten: leuk maar zal niet de geschiedenis ingaan als een opzienbarende mijlpijl in hun oevre.

Ben het met Deric Raven eens... heb maar 4 nummers geluisterd, dus mag nog eigenlijk geen oordeel vellen, maar klinkt id als een remix album, met dancetracks (een drummer lijkt eigenlijk overbodig) Op NGD bv was het drumwerk heel distinctief, dit is niks. Ms lijkt t op die 2 albums van vroeger, maar dat waren dijken van platen, vooral de eerste, deze paar nummers doen me in ieder geval helemaal niks. Deed verder niet echt mee met de SM/U2 discussie, maar t is in ieder geval minder verwrongen dan de U2 stuff

Gewoon een solide album met alleen maar goede tot zeer goede tracks. Het lalala gebeuren ben ik ook niet zo kapot van. Ik denk dat Jim iets te veel single malt ophad toen ie Concrete and Cherry Blossom inzong, haha! Voor de rest wel een erg lekker nummer overigens, misschien wel het beste nummer op de plaat voor mij.

Altijd maar weer die vergelijkingen met het oude werk, waarom is dat toch? NGD en SAF/SFC hebben ook wat zwakkere momenten. Bovendien was dat meer dan 30 jaar geleden. Wees blij dat deze gasten nog steeds fatsoenlijk werk uitbrengen en live nog steeds staan als een huis.

Je haalt de woorden uit mijn mond

Voor de mensen die na het kijken van hun optreden in DWDD zijn gaan twijfelen aan hun akoestische performance, luister dan hier maar eens naar:

The American

Honest Town

The Man Who Sold The World

Let The Day Begin

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Simple Minds - Big Music - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Tussen 1980 en 1985 was het mijn favoriete 80s band: Simple Minds. Empires And Dance (1980), Sons And Fascination (1981), Sister Feelings Call (1981), New Gold Dream (1982) en Sparkle In The Rain (1984) koester ik nog altijd als de kroonjuwelen van de popmuziek uit de jaren 80, maar vanaf Once Upon A Time (1985) ging het mis.

De vrije val in de tweede helft van de jaren 80 hield eigenlijk aan tot 2005 toen het verrassend sterke Black & White verscheen. Die plaat kreeg vijf jaar een geleden een vervolg met het wat mij betreft nog sterkere Graffiti Soul, dat als je het mij vraagt niet onder doet voor de beste platen van de band uit Glasgow.

Graffiti Soul leek lange tijd de zwanenzang van de Simple Minds, maar vlak na de wederopstanding van tijd- en soortgenoot U2 keren ook de Simple Minds terug met een nieuwe plaat. Waar de nieuwe U2 bij mij het ene oor in gaat en het andere oor direct weer uit, weten de Simple Minds me met Big Music echter voor de derde keer op rij te raken.

Simple Minds bestaat in 2014 nog altijd uit leden van het eerste uur Jim Kerr en Charlie Burchill, maar ook drummer Mel Gaynor draait inmiddels een aantal decennia mee. Voor de productie van Big Music deed de band een beroep op levende legende Steve Hillage. Hillage was in een ver verleden lid van de cultband Gong, maar maakte in de jaren 70 ook een aantal geweldige soloplaten. In de jaren 90 dook Hillage weer op als het brein van System 7, maar hiervoor timmerde hij ook al aan de weg als producer met de productie van Sons And Fascination en Sister Feelings Call van de Simple Minds als een van zijn eerste kunstjes.

Gezien de terugkeer van Steve Hillage als producer wordt hier en daar geroepen dat de Simple Minds op Big Music terugkeren naar het geluid van hun eerste platen, maar dat is maar ten dele het geval. Net als Graffiti Soul is Big Music wat mij betreft een plaat die teruggrijpt op alles wat de Simple Minds de afgelopen decennia hebben gedaan.

De belangrijkste ingrediënten op Big Music zijn ingrediënten die we al heel lang kennen: de breed uitwaaiende gitaarklanken van Charlie Burchill, de beukende maar ook super strakke drums van Mel Gaynor en natuurlijk de altijd wat onvaste en uit duizenden herkenbare stem van Jim Kerr.

Met name de tracks waarin de elektronica de aandacht opeist hoor je inderdaad echo’s uit het verre verleden van de Simple Minds, maar Big Music bevat ook de muziek waarmee de band uit Glasgow ooit stadions wist te vullen en de songs waarmee het ooit tekende voor haar eigen ondergang.

In muzikaal opzicht staat het allemaal als een huis en ik heb Jim Kerr niet vaak zo goed horen zingen als op Big Music, maar ook de songs op Big Music maken indruk en hier ontbrak het tussen 1985 en 2005 wel eens aan. Net als Black & White en Graffiti Soul staat Big Music vol met goede songs. Het zijn zeker niet allemaal instant klassiekers, maar de meeste songs op de plaat zing je na één keer mee en wil je hierna nog heel vaak horen.

Omdat ik de Simple Minds na 1985 talloze malen min of meer definitief heb afgeschreven, verwacht ik niets meer van de band en begin ik al jaren met de nodige scepsis aan de nieuwe platen van de Simple Minds, maar Big Music is raak, net zoals Black & White en Graffiti Soul raak waren. Het knappe hierbij is dat Big Music direct klinkt als vintage Simple Minds, maar dat de band inmiddels toch ook met haar tijd is mee gegaan.

Big Music is al met al een hele aangename en knappe Simple Minds plaat en dat is een hele prestatie voor een band die inmiddels al meer dan 35 jaar bestaat en ooit eens voort kwam uit het wat onbenullige punkbandje Johnny & The Self-Abusers. Erwin Zijleman

Neon Graffiti?
Is dat een mix van Neon Lights en Graffiti Soul?

Kunnen de heren van b.v. U2 nog een puntje aan zuigen. Totaal niet verwacht dat ze met een geweldig album als dit op de proppen zouden komen. Respect !

U2 maakte jaren geleden al Pop.

ai, had ik het toch nog een keer extra door moeten lezen

Klopt. Kwamen met een nieuw album dat toch weer behoorlijk tegenvalt. Integendeel tot de Simple Minds..

Zo, die is er uit, een 5 van mij. Waarom : ik hoor een band aan het werk die stabiel, gemotiveerd, wars van sterdom, met de voeten in de klei, vastbesloten en ontzettend trouw aan hun fans is. Hulde.
En wat het mooiste is : Live zijn ze momenteel helemaal top, luister maar naar Big Music, Let The Day Begin, Imagination en Blindfolded ( Retropop / Hilchenbach ) Absurd goed gewoon.

Hmm, ik hoor meer een band die nog steeds hetzelfde kunstje doet, stabiel idd, maar dat is wat mij betreft geen compliment.

De energie van New Gold Dream, het extatische van toen....ik hoor het niet. Wil niet zover gaan als het een slap aftreksel te noemen, maar het zit er dicht tegenaan.

Ik ben het wel grotendeels eens met dit commentaar. Een slap aftreksel wil ik dit niet noemen, eerder een verdienstelijke poging van de Schotten. Blindfoalded is een uitstekend nummer, spannend en onderkoeld gezongen door Kerr.

Ik ben het ook wel aardig eens met Frenz. Het klinkt nogal gezocht, onder het mom van hoe kunnen we nog meer als Simple Minds klinken. Ook de stemvervormer (Blood Diamonds en Let the Day Begin om maar eens wat te noemen) is te vaak ingezet vind ik, dat er de nodige danceritmes inzitten vind ik overigens niet zo erg. Een aardig plaatje zonder al te veel hoogtepunten, Blindfoalded blijft het prijsnummer.

Hoge score, na toch al 42 stemmen. Toen zat de laatste van U2 al rond de 3,15 of zo.

Als Blindfolded het prijsnummer hier is, dan denk ik dat ik het eens ga zijn met Premo en Vigil. Vind Blindfolded niet meer dan verdienstelijk. Maar ik ga het allemaal op m'n gemak beluisteren.

Eindelijke weer nieuw werk van de Simple minds. Dit doen ze niet onverdienstelijk!
Veel hoogtepunten, persoonlijk vind ik Imagination een sterk nummer. Heerlijke gitaarpartijen van Charlie!

De magische grens van een 4,00 gemiddeld is vanavond bereikt!

Ik heb zelf vandaag een deel van dit album voor het eerst geluisterd, en ga pas punten geven als ik m meerdere malen heb geluisterd. Wel kan van alle meningen hier wel wat herkennen. Vergelijken met vroeger heeft niet zoveel waarde voor me. Het zijn andere sferen die ik allen met plezier beluister. Wel lijkt de laatste 10 jaar elke plaat meer power in de songs te zitten, zowel qua songmateriaal als qua uitvoering. Een nummer als "Let the Day Begin" is leuk om te horen, maar omdat ik het orgineel beter ken dan liever als b kantje. (Ondertussen kun je een driedubbelcd vullen met covers door Simple Minds: het hele album Neon Lights (die die lage waardering niet verdient), de bonus-cd bij Graffitti Soul, losse tracks als Biko, Sign o The Times, Dance to the Music.). Hele lekkere productie. Als ik m vaker heb geluisterd kom ik vast hier nog eens mijn zegje doen

Grappig, altijd weer die vergelijking met U2. Op zich logisch dat dit weer opspeelt nu ze min of meer tegelijkertijd een nieuw album uitbrengen. Net als van de Beatles en de Stones, houd ik van ze allebei. SM zijn talentvoller, maar hebben wel een diepere val meegemaakt, U2 heeft toch langer een constant niveau vastgehouden, al lopen de laatste jaren de Minds weer wat in.
Ik trek er een half puntje bij, en ga naar een 3 , vooral vanwege Blindfolded, ijzersterk nummer. Maar na een kwartiertje of zo zakt het toch wel wat in hoor. Blijf toch wel benieuwd hoe het zou zijn als Forbes, en met name MacNeil weer zouden aansluiten, of is dit een gepasseerd station?

Yep, komt niet meer goed. Gedoe over royaltyrechten. Denk niet dat SM met Forbes en MacNeil anders hadden geklonken. Paar jaar geleden hebben Forbes, MacNeil en McGee een nummer geschreven als Sons of Dan. Klinkt als een kopie van Simple Minds, met Forbes die verdienstelijk Burchill als gitarist naar de kroon steekt.

De vergelijking met het U2 album is m.i. onterecht. U2 is in de jaren 'groot' gebleven. Simple Minds helaas vaak verguisd. Hier geldt 'hoge bomen vangen veel wind'. Er wordt (te) veel van u2 verwacht. De Simple Minds hebben qua media-aandacht en kritieken niets meer te verliezen. Ondanks zeer sterke albums kregen ze veel negatieve kritieken. Black and White en Graffity soul deden het tij al wat keren. De vonk sloeg echter weer over nadat de band de 5x5 tour deed. De songs van het eerste uur werden opnieuw ontdekt en gespeeld en dat resulteerde o.a. in het geweldige Big Music en heeft weinig raakvlakken met het huidige U2. De tijd dat U2 en Simple Minds in één adem werden genoemd was rond 1984 tot en met 1988. Beiden stadion act en niet wars van het grote gebaar. Ik ben blij dat beide bands met enorme sterke albums voor de dag zijn gekomen, waarbij de Simple Minds de meest reële score hebben gekregen m.i.

Dit is voor mij sinds het Street Fighting Years album eindelijk weer ouderwets genieten. En niet voor niets ouderwets want erg vernieuwend is het niet maar wie maalt daar om zou ik zeggen.
Het is niet grensverleggend maar eindelijk weer eens een aantal zeer goede nummers.
Neo nostalgie zal ik het maar het noemen. Of ik het album trouw blijf draaien moet nog maar blijken maar vooralsnog vind ik het erg lekker.

Eh.. sorry geachte heren en dames. Mag ik nog even 'nabranden' ?

Op de Deluxe versie staan als nieuwe nummers Bittersweet en.. Liason, waarbij ik op YouTube het volgende commentaar heb gezet:

[i]Greatest song on 'Big music' Sphericallywise the best song in .... years. NEVER thought SM could turn up with a song like this again. Like it is the beginning of the eighties. They should make a double record, with one one record these type of songs (dark, haunting, driven) and a acoustic one with versions of prior songs. Just an idea.. 

Liason - Simple Minds

Twijfelde ik eerst - een beetje - aan mijn wat enthousiast gegeven 4 a 5 sterren door de wat zwakkere broeders Big Music (te veel herhalend, te vlak), Human (dito), Bitterstweet en voorál Liason zijn alleen al dé reden om ze toch te geven en de DeLuxe versie aan te schaffen.

Wédden dat het volgende album nóg beter wordt ?

Simple Minds zitten sinds Black and White uit 2005 in een strak stijgende lijn, die nog niet afgelopen is, mark my words. Promised you a miracle..

Vroeger had de OOR wel eens een luistertest voor bekende artiesten: dan liet men nieuwe albums horen aan bekende artiesten en dan werden die geacht het album te herkennen (of te plaatsen, genre-matig) en er een oordeel over te geven.

Als dat mij was gegeven had ik dan gezegd: ik herken er iets in van The Simple Minds, maar het is mij te veel opgepopt en opgepompt, ik mis het rustpunt - ik blijf draaien met mijn rollator en raak de weg kwijt - en een heel enkel moment hoor ik iets terug van het briljante dat SM ooit had - ik mis de echte bas, te veel synths, te veel sequencers, te veel lagen die elkaar niet aanvullen. Het klnkt als iemand die - wat ie ooit heeft geleerd bij een workshop - zijn eigen sterke punten maar blijft herhalen zonder de tijd te geven om die te laten landen en bezinken.

Als Blindfolded - sommigen hadden het, o omen, al over Blindfoalded - symbolisch is, weet ik het wel. Dat klinkt regelmatig als het Zweedse BWO,met een 'toets' van Fade to Grey (Visage) - en Let the Day Begin klinkt bijv als Bon Jovi, maar dan aangedreven door een metronoom. Die metronoom horen we trouwens Ultravoxiaans vaak terug. Melodie is - ook in de glorietijd van SM - nooit een kracht geweest: herinner me nog dat we bij live uitvoeringen tijdens uitgesponnen intro's gewoon raden welk nummer het zou worden. Dit album kan gevoegelijk opgeborgen onder AOR of MOR - de enkele aardige fragmenten borgen niet dat het onder "(nu)weef" veilig staat.

Graag was ik deze tekst begonnen met: briljant, elke klap raak, attractief, actueel en bovenin het lijstje met aan te schaffen albums zetten. Het feit dat ik niet zo begonnen ben is eigenlijk al een hint. Less is more is een algemeen aanvaard prinziep dat ik in dezen ook graag wil huldigen en voor de grap draai ik het maar om: more is less.

Dit album is qua geluid net zo dichtgeplamuurd als De meeste dromen zijn bedrog van ons aller Marco Borsato. Dit is imponeerpop van de hoogste orde. Weef voor de mainstreamerds, of ouwe wavers die ook eens 'weef' veilig in de woonkamer willen draaien.

Moet weer denken aan de woorden van Arno Hintjens (T.C. Matic). Onder de 25 en dan hiernaar kijken? Zou zeggen: doe een Spotify'ke of een Calvé'tje en kijk naar hedendaagse bands die creatiever zijn en actueler.

Mjuman - alle kritiek is ok wat mij betreft, maar wilt u NOOIT maar dan ook NOOIT meer de (gruwelijke) vergelijking Simple Minds / Marco Borsato bezigen ?

Simple Minds imponeert juíst in deze tijden van Borsato en wat dies meer zij..

Zo werkt - een (mju)man's mind: het was het eerste dat spontaan in me opkwam. Ik heb begrip voor de afkeer van een dergelijke verbale ejaculatie. Het ging mij er ook om een passend beeld te schetsen van de imo affreuze productie - zo te lezen ben ik daarin geslaagd Album draait nu voor de tweede keer en ik zal trachten mild te zijn

Maar met 44 stemmen iets boven de 4 gemiddeld uitkomen is natuurlijk steengoed, ook al wordt dat door sommigen (pseudo-)intellectueel ondergraven. Waar zijn die hedendaagse bands die creatiever en actueler zijn? Bespaar me de golf van de jaren 90 met misbaksels als Nirvana of Pearl Jam, en later Radiohead, Coldplay en dergelijke.

Afgaan op stemgemiddelden is de burgermansnorm. Wat is er mis met je EIGEN beoordelingsvermogen. Je vind het goed, je vind het slecht of je vind het matig - en dat laatste gaat hier voor mij op. Bespaar me je persoonlijke sneer en de verdere flauwekul. "Hedendaags" is om de dooie dood niet equivalent aan de namen die je noemt.

Voor een eerste idee zou je http://www.mercuryprize.com/aoty/shortlist.php hier kunnen kijken en intern hier Muziek >> Muziekgames >> Maak kennis met... 2014

Ik durf de stelling wel aan dat weinigen die nu boven de 3 - 3,5 uitkomen, destijds dezelfde waardering hadden voor de albums 2 - 5, bijv Empires and Dance - daar bleef de mainstream verre van

Ikke!

Uitzondering? Jij staat ook op mijn lijstje als kandidaat voor de MuMe UTP (ultieme tolerantieprijs). Jij bent ook veel te lief voor de misbaksels van bijv CSA

Naar je eigen werk toe ben je volgens mij heel kritisch, gezien het hoge niveau

Dank u, Mjuman