menu

Hier kun je zien welke berichten Frenz als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

David Bowie - The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars (1972)

Alternatieve titel: Ziggy Stardust

5,0
Zucht, ik luister nu naar Five Years en de twijfel slaat weer toe, is Ziggy toch niet mooier dan Station to Station?
Bowie is twee dagen dood, ik draai eigenlijk nog steeds alleen maar Bowie. Heb ik nog nooit gedaan, zeker niet na aanleiding van het overlijden of stoppen van een band. Er komt niets in de buurt zelfs. Tuurlijk, de discussies hier voeden je honger naar meer Bowie. Young Americans heb ik nooit zo om gegeven, vind ik nu prachtig. Ga niet weer forumleden bedanken omdat ik nu ook geniet van Heathen (m.n. Sunday) en zeker van 1. Outside, maar het is wel zo.
Maakt een rangorde wat uit dan? Nee, natuurlijk niet, muziek en lijstjes is sowieso al een rare combi. Smaak, stemming, verdriet, vreugde, zelfs extase, dat is muziek. Waar Station to Station me nog steeds naar unieke plek in het muzieklandschap brengt en Bowie ongelooflijk fraai ontroert, daar is Ziggy voor mij zijn ultieme emotionele uitbarsting, Five Years voorop, alles wordt uitvergroot door een scheurende Mick Ronson. Daarnaast staan er alleen maar vrijwel perfecte popsongs op snel, puntig, altijd een fundament voor hem om vocaal op te exceleren.
Nee, ik kan dit album niet objectief beoordelen, misschien is het we het meest gedraaide album, elpee dan, want ik heb ontelbare keren de zwarte schijf laten draaien tussen m'n wijsvingers, eerst op m'n dual pick upje waarvan de deksel de speaker was, daarna op m'n zelfgespaarde Philips draaitafel, Quartz hè, met Philips receiver en achteraf hele goede speakers, toen een tijd op cd en nu als flac op m'n laptop en telefoon. In m'n hersenen is elk nummer geprogrammeerd, tegen het einde van het ene nummer staan het begin van het volgende al klaar om ontvangen te worden. Als ik Bowie op shuffle zet raak ik in de war. We zijn bij Lady Stardust aangeland (en sorry voor de sentimentaliteit, het kippenvel is er weer, bah, hoe mooi zijn ook dood geregisseerd zal blijken te zijn, te vroeg). Wat een scheur, wat een emotie, en die rammelpiano erbij.
Ziggy stardust zelf, er zijn vele stukjes geschreven of tv gemaakt over onvergetelijke riffs, halloooow, de opening van dit nummer, vergeten we die niet?
Hij sluit af met het rustig opbouwende R & R Suicide, rustig de elpee uitzingen denk je nog, na die rollercoaster, blazerspartijtje erbij, nog steeds relaxed, rustig nou, zijn stem gaat omhoog, neemt je mee, het is nog niet klaar, You're not alone! De blazers stuwen de band omhoog, Bowie gaat voorop, You're not alone, gimme your hand, cuz you're wonderful! Opnieuw gooit hij alle emotie eruit om vervolgens abrupt te eindigen.....

Ik ga m'n top tien aanpassen