David Bowie - The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars (1972)

Leuk om te zien, ik ga toch voor het nogmaals beluisteren van Hunky Dory en Moonage Daydream! Wat een vette track is dat.

Moeilijk hoor, te zeggen welke plaat van Bowie de beste is, zeker in déze periode. Wie mij die vraag stelt kan uit mijn antwoord eigenlijk alleen maar opmaken welke plaat ik van hem het meest recent heb gedraaid, want als dat album is afgelopen denk ik meestal: "Ja, nee, dít is uiteindelijk toch wel z'n beste plaat." Die ervaring heb ik bij Hunky dory èn Ziggy Stardust èn Aladdin sane èn Diamond dogs èn Station to station èn Low, een rits platen waarvan de beangstigende kwaliteit alleen maar wordt geëvenaard door de onwaarschijnlijk diversiteit van de concepten en de sound ervan. Ik blíjf er versteld van staan.

Doordat ik de five years box nu heb,. ben ik in bezit van de 2003 mix en de originele mix. Ik ben er nog niet uit welke nou lekkerder klinkt, maar ik neig toch naar de 2003 mix.

Feit blijft wel dat dit album fantastisch blijft. Ik ga eerst de verschillen tussen die 2 versies eens goed beluisteren, en zal tzt met een uitgebreide review komen.

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

Voor de recensie van dit album heb ik de (2003 Ken Scott mix lp gebruikt uit de 5 years box. Ik ben rijkelijk laat met het waarderen van dit album. Muzikaal opgegroeid in de 80's en dus met een Bowie die hits had met David Bowie - Let's Dance (1983) en David Bowie - Tonight (1984). Ik moest niks hebben van het eerdere werk van de man. Dat rare haar, geen wenkbrauwen, jurken, vreemde kleding.. Wist ik veel wat voor moois ik daardoor misliep. Nou is het wel zo dat bij Bowie veel werk even tijd nodig heeft om te leren waarderen. Dat is dus ook het geval geweest bij deze albums. Die 80's platen waren allemaal veel toegankelijker, en dus voor een jochie als mij goed te verteren. Misschien een geluk voor mij, want ik weet nu elke periode van Bowie goed te waarderen.
Dit album betekende de grote doorbraak voor Bowie, terwijl hij dat eigenlijk met de 2 voorgangers ook al verdiende. Zijn alter-ego heeft dat laatste zetje gegeven denk ik, want dat was iets compleet nieuws natuurlijk, En wat een stempel heeft hij gedrukt op het vervolg van de popmuziek later. Het uiterlijk van de punkers... Ziggy.... Zelfs nu nog zie je de invloeden van Ziggy terug in de muziek. Niet slecht voor een fictief persoon.

1.Five Years (4:43)
Via een fade in word ik gelanceerd in de wereld van Ziggy. De kenmerkende drum is al meteen smullen. Die piano die daarop volgt doet me meteen denken aan het nummer "God" van Lennon. Maar die vergelijking is snel weer verdwenen. Mooi om het nummer van een rustig geheel naar een schreeuwerige climax te horen gaan. Prachtige opener!

2.Soul Love (3:33)
Dit nummer heeft al die Bowie sound, die later nog vaak zou terugkeren. De saxofoon op de achtergrond draagt daar grotendeels aan bij. Het subtiele achtergrond koortje vind ik erg vermakelijk. Het nummer zelf is heerlijk laid back. Lekker niks aan de hand sfeertje.

3.Moonage Daydream (4:39)
Dit nummer schreef Bowie voor een andere zanger (Arnold Corns). Als je die versie hoort stelt het werkelijk geen fluit voor. Bowie geeft er zoveel meer leven aan in de versie die hier te horen is. Het bewijs dat de man speciaal is. Want wat de één niet kan brengen, kan Bowie wel vol overtuiging. Het is een soort rock ballad, maar de fluit solo geeft het een wat jolig karakter mee. Daarna zorgen de strijkers voor een mooi compleet geheel. Weer een erg goed nummer! Het wordt afgesloten met een fantastische gitaar solo door de heer Ronson.

4.Starman (4:13)
Bowie en space, aliens, het is een combinatie die heel herkenbaar is bij de man. Dit nummer gaat daar ook over, en het lijkt wel of het elke keer raak is als hij dat thema aansnijdt voor een nummer. (space oddity, Hello Spaceboy, Is there life on Mars). Het zijn allen zeer hitgevoelige tracks. De overgang naar het refrein is werkelijk wonderschoon. En weer een prijsnummer op een tot nu toe erg goed album!

5.It Ain't Easy (2:57)
Een wat vreemde eend in de bijt. Als dit een concept album is, wat doet een cover dan op de plaat? Geschreven door Ray Davies (niet van the Kinks) en eerder al gecovered door andere artiesten. Desalniettemin toch wel een lekker nummer.

6.Lady Stardust (3:21)
Een mooie ballad, en soort tribute naar collega Marc Bolan (gezien het feit dat het eerder He Was Alright (A Song for Marc als titel had meegekregen. Een lekkere meezinger, met mooie piano begleiding.

7.Star (2:46)
Een rock 'n roll achtig nummer, en het eerste wat me niet zo aanspreekt. Wat ik wel grappig vind om te horen is het achtergrondkoor. Damon Albarn heeft heel erg goed geluisterd naar deze plaat, dat kan niet anders, want bij Blur zitten tal van dit soort invloeden.

8.Hang on to Yourself (2:38)
Dit nummer nam Arnold Corns op voor de B- kant van Moonage daydream. Ik ken die versie niet, maar kan me niet voorstellen dat dit een betere versie dan die van Bowie is. Dit nummer is ook niet mijn favoriet, al heeft het wel iets wat me geboeid houdt. Vooral het gitaartje van Ronson tussen de coupletten door zal daar aan bij dragen vermoed ik.

9.Ziggy Stardust (3:13)
Misschien wel de bekendste track van het album. Het intro pakt me meteen vast, en laat niet meer los. Het gitaar geluid nadat Bowie is begonnen met zingen, doet me wat denken aan de sound van Brian May. Zag dit nummer laatst op een dvd (http://www.musicmeter.nl/album/181386) en daar blijkt dat dit nummer na ruim 38 jaar (dat was het toen) nog niks heeft ingeboet aan kracht. Prachtig nummer, en voor mij een soort verademing na toch 2 wat zwakkere nummers.

10.Suffragette City (3:25)
Dit nummer leerde ik kennen als song van Frankie Goes to Hollywood al b-kant van Rage hard. Toen was ik er niet zo kapot van. Toen ik later het origineel leerde kennen kwam ik gelukkig tot de ontdekking dat het aan de uitvoerders lag. Hun cover is helaas niet zo geslaagd, hoewel ze toch erg dichtbij het origineel blijven. Ondanks dat het toch weer een rock 'n roll georienteerde track is, kan ik dit nummer goed hebben.

11.Rock & Roll Suicide (2:58)
De afsluiter brengt weer wat rust in de tent. Pas zodra Bowie zijn stembanden laat gelden met de zin "You're Not Alone" begint het nummer pas echt te leven, en indruk te maken. Wat een meesterlijke afsluiter is dit zeg! Helaas is de speelduur erg kort, en het euforische gevoel wordt weggerukt door het snelle einde. Nog maar een keer opzetten dan.

Na al die jaren van ontkenning is deze plaat bij mij gegroeid tot één van mijn Bowie favorieten. Wat een knappe plaat. Ik hoef er weinig woorden meer aan vuil te maken denk ik, een absolute klassieker!

Goed stuk, lennon. Briljante plaat inderdaad, ééntje voor de eeuwigheid. Even een beetje zout op een slak leggen: It ain't easy werd niet geschreven door (een) Ray Davies maar door Ron Davies.

Oh ja...De auto correct kan ik hier de schuld van geven. Dank voor de correctie

De FGTH versie is vooral niet goed omdat de typische zangstijl van Holly Johnson totaal niet uit de verf komt bij dit nummer.
Heerlijk Bowie album.

Een absoluut meesterwerk. Als je je nu afvraagt, waarom geen 5 sterren? Die staan helaas al bij Hunky Dory en Low, die raken me ook persoonlijk. Maar het verschil in kwaliteit is haast te verwaarlozen.

Tekstueel vind ik Five Years samen met Space Oddity misschien wel het beste Bowie nummer ooit. Apocalyptisch, surrealistisch en realistisch tegelijkertijd. Ik voel die angst haast zelf, wanneer ik dat nummer hoor. Maar daarna wordt het gewoon ijzersterke rock 'n roll, pure, meer lichamelijke energie, van begin tot eind.

Voor mij is Ziggy ook meer een zonnige, voetjes van de vloer plaat, m.u.v. Five Years. Afstandelijker dus dan Hunky Dory, en daar zit hem voor mij dat minieme verschilletje. Zelfs het dramatische Rock 'n Roll Suicide krijgt een melodie mee dat eerder hoopvol aandoet.

Maar goed, ik denk zonder discussie een meesterwerk. Alle 11 goed, geen zwakke plek.

Dus.... toch.... 5*?

Eigenlijk verdient hij het wel, maar dan moet ik Station To Station ook een 5 geven, omwille van consistentie in mijn eigen statistieken. Misschien allebei nog eens draaien deze avond, in afwachting van morgen, D-day.

Niets staat je in de weg om 5* sterren te geven als je geen zwak moment kan vinden.

Gisteren een soort van "contest" gehouden; beide albums The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars en Station To Station nog eens goed beluisterd. Beide stonden bij mij op 4,5 en was dan ook benieuwd of deze draaibeurt daar verandering in ging brengen.

Maar.......(tromgeroffel)........west & Funky Bookie: De 5 sterren gaan uiteindelijk naar:

Station To Station!

Uitleg ende verantwoording:

Ziggy heeft géén zwakke plekken. Station To Station ook niet. Echter zijn het uiteraard twee totaal verschillende platen van kameleon Bowie en bij gebrek aan "objectieve" (lees: uitvoerend/compositorisch/productioneel) zwakke plekken kan het aantal sterren enkel en alleen nog variëren op grond van puur subjectieve, persoonlijke smaak en wellicht heeft het gebruikte klankenpallet cq genre ook invloed.

Station To Station gaat dieper; sleurt me helemaal mee, luistert als een soort trip en is in staat, vooral bij Word On A Wing en Wild Is The Wind me diep te ontroeren. De plaat is ongemeen beklemmend en zelfs wat vervreemdend; het brengt me echt ergens anders naartoe. Het is feest, funk, disco EN diep en groot verdriet tegelijk. Doorleefd, manisch...Wat voor etiketten ik er nog meer op kan plakken.

Ziggy luister ik meer op "afstand"; is zeer professioneel theater en spetterende rock 'n roll. Maar het is en blijft een show. Voor mij althans....Five Years is van ongekend niveau en een broeierige opener, maar daarna wordt het theater en de sfeer van de opener wordt eigenlijk niet gehandhaafd. Het is een absoluut meesterwerk in de ogen van velen en ik juich het toe dat deze plaat door heel veel mensen met een 5 beoordeeld wordt. Het is een brok geschiedenis van ongekende waarde, en mijn puntjes van kritiek zijn dan ook puur persoonlijk. Dit is wat het met me doet....

Aan iedereen: Ik hoop dat deze ontboezeming niet leidt tot verbanning ende uitsluiting en dat mijn uitleg bevredigend is. Voor vragen en/of opmerkingen ben ik uiteraard altijd te vinden!

(p.s. ik kijk ook even of ik delen van dit bericht bij Station To Station kan plakken)

Mooie toelichting Robertus!

Thanks west! En dan zodadelijk de deur uit voor: U raadt het natuurlijk!

David Bowie: Proficiat met uw 69e verjaardag!

Amen.

Happy Birthday Bowie jarig op de dag van mijn proclamatie, heb dus geen tijd gehad zijn nieuwe te kopen. Langs de andere kant nog wel wat platen van hem te beluisteren voor ik hem insteek (zit nu aan Outside).

En ik vind Station ook beter als deze Zit trouwens met hetzelfde dilemma. De top 5 van zijn platen vind ik - Hunky Dory - Ziggy- Station To Station- Low en Heroes , maar hoe te rangschikken (vooral zijn beste is moeilijk) geen flauw idee.

Mooie uitleg Robertus.

Op 30 november 2015 zag ik Bowie in het Groninger Museum levensgroot op een scherm zeggen:

"This particular show will remain with us the longest, because not only is it the last show of the tour, it’s the last show we’ll ever do." Gevolgd door de afscheidsuitvoering van Rock & Roll Suicide van 3 juli 1973.

Ik heb hem helaas nooit live mogen aanschouwen, maar zo voelde het toen wel even. En nu voelt het als een serieus gemeend definitief afscheid. Bedankt voor alles, Starman.

Vandaag dit album weer eens opgezet, nadat ik vanochtend in een hobbyhuis in Vught van een personeelslid daar te horen kreeg, dat David Bowie was overleden. Echt zonde dat deze grote artiest overleden. Hij heeft heel veel goeie platen gemaakt.
Dit album 'Ziggy stardust and the spiders from Mars' blijft een juweel van een album, met enkel zeer goede en mooie, met 'Moonage dream', 'Starman' en 'Ziggy stardust' als de favoriete tracks.

Zucht, ik luister nu naar Five Years en de twijfel slaat weer toe, is Ziggy toch niet mooier dan Station to Station?
Bowie is twee dagen dood, ik draai eigenlijk nog steeds alleen maar Bowie. Heb ik nog nooit gedaan, zeker niet na aanleiding van het overlijden of stoppen van een band. Er komt niets in de buurt zelfs. Tuurlijk, de discussies hier voeden je honger naar meer Bowie. Young Americans heb ik nooit zo om gegeven, vind ik nu prachtig. Ga niet weer forumleden bedanken omdat ik nu ook geniet van Heathen (m.n. Sunday) en zeker van 1. Outside, maar het is wel zo.
Maakt een rangorde wat uit dan? Nee, natuurlijk niet, muziek en lijstjes is sowieso al een rare combi. Smaak, stemming, verdriet, vreugde, zelfs extase, dat is muziek. Waar Station to Station me nog steeds naar unieke plek in het muzieklandschap brengt en Bowie ongelooflijk fraai ontroert, daar is Ziggy voor mij zijn ultieme emotionele uitbarsting, Five Years voorop, alles wordt uitvergroot door een scheurende Mick Ronson. Daarnaast staan er alleen maar vrijwel perfecte popsongs op snel, puntig, altijd een fundament voor hem om vocaal op te exceleren.
Nee, ik kan dit album niet objectief beoordelen, misschien is het we het meest gedraaide album, elpee dan, want ik heb ontelbare keren de zwarte schijf laten draaien tussen m'n wijsvingers, eerst op m'n dual pick upje waarvan de deksel de speaker was, daarna op m'n zelfgespaarde Philips draaitafel, Quartz hè, met Philips receiver en achteraf hele goede speakers, toen een tijd op cd en nu als flac op m'n laptop en telefoon. In m'n hersenen is elk nummer geprogrammeerd, tegen het einde van het ene nummer staan het begin van het volgende al klaar om ontvangen te worden. Als ik Bowie op shuffle zet raak ik in de war. We zijn bij Lady Stardust aangeland (en sorry voor de sentimentaliteit, het kippenvel is er weer, bah, hoe mooi zijn ook dood geregisseerd zal blijken te zijn, te vroeg). Wat een scheur, wat een emotie, en die rammelpiano erbij.
Ziggy stardust zelf, er zijn vele stukjes geschreven of tv gemaakt over onvergetelijke riffs, halloooow, de opening van dit nummer, vergeten we die niet?
Hij sluit af met het rustig opbouwende R & R Suicide, rustig de elpee uitzingen denk je nog, na die rollercoaster, blazerspartijtje erbij, nog steeds relaxed, rustig nou, zijn stem gaat omhoog, neemt je mee, het is nog niet klaar, You're not alone! De blazers stuwen de band omhoog, Bowie gaat voorop, You're not alone, gimme your hand, cuz you're wonderful! Opnieuw gooit hij alle emotie eruit om vervolgens abrupt te eindigen.....

Ik ga m'n top tien aanpassen

Frenz, ken je deze uitvoering van Five years ? Van de prachtige compilatie-DVD Best of Bowie. Deze opname is daar het hoogtepunt van, en ik kan hem momenteel letterlijk niet met droge ogen bekijken.

Waarom kan je deze en Station to Station geen 5 punten geven? Ik geef Low dan ook 5 punten. Deze platen hebben mij toendertijd gepakt. Toen begon mijn loopbaan als muziekliefhebber. Met David Bowie als mijn idool waren zijn platen zijn zo divers, een betere start kon je dan niet hebben.

hebben ze ook allebei en ze zijn me allebei even dierbaar, maar er mag bij maar één album van een artiest voorkomen in mijn top tien.

Helemaal eens over Bowie als start (naast Neil Young en iets later Lou Reed en Talking Heads)

Ga 'm bekijken BoyOnHeavenHill

pfffffffff

RIP

Nog eens opnieuw beluisterd vanavond.

Lou Reed en David Bowie maken in 1972 een iconisch album.

Sterren komen, sterren gaan...

Bij Bowie schitteren de sterren op de planken.
Bij Reed staan ze aan de zijkant van het podium.

Ziggy Stardust en Transformer.

Bowie rockt meer, want hij vertelt het verhaal van Ziggy Stardust.
Een opkomende, schitterende maar uiteindelijk ook tanende en dovende ster.

Reed stopt meer cabaret en jazz in zijn plaat, voert verschillende personages op.

Een recensie pleegde ik eerder al en is dus na te lezen onder "meningen".

Leuk dat je dat zegt dazzler, Naast Ziggy was After the Gold Rush van Neil Young ook een vroege (eerste) invloed op mij naast.......Transformer

Hoewel Lou Reed veel meer macho was, ook qua muziek (I'm So Free) poseerde ook hij als vrouw achterop de elpee. Perfect Day en Satellite Of Love zijn nummers die Bowie evenaren qua kippenvel-gehalte

Transformer is zo'n beetje het enige dat ik naast Bowie gedraaid heb, simpelweg omdat het bruggetje voor mij zo klein is.

Die pfffff, BoyOnHeavenHill, was omdat die uitvoering idd ongelooflijk intiem is, het ontbreken van de blazers, zijn stem veel kleiner, minder galm. Ik kan me goed voorstellen dat hij je goed raakt, ik dacht zelf, zal nou toch wel een beetje klaar zijn met die emoties, maar de rillingen liepen over m'n rug.

Ja, ik zie zelf bijna twee Bowie's: aan de ene kant de jonge ambitieuze zanger die nog niet de zelfverzekerdheid en de nonchalance van een paar jaar later heeft en die zich hier afvraagt of dit dan zijn doorbraak gaan worden, aan de andere kant de man die móét weten dat hij hier een fantastische plaat heeft gemaakt en die tijdens het zingen van één van de hoogtepunten daarvan weer beseft hoe goed zijn materiaal is. Enerzijds die onzekerheid, anderzijds de overtuiging, prachtig, alsof hij hier nog niet aan het masker van zijn "persona" is toegekomen. Intiem, inderdaad.

Mooi gezegd, heel mooi, kan ik me helemaal in vinden.

Het doet me beseffen dat voor mij Bowie altijd een uitstraling had van zelfverzekerdheid, eigenlijk is dat niet het juiste wooord, eigenlijk was hij altijd en overal vooral zichzelf. Ondanks zijn vele persona's was de man die sprak altijd oprecht Bowie, dat lijktin tegenspraak, maar is het niet. Hij speelde geen toneel, als een echte kameleon veranderde compleet hij in zijn rol, zonder ooit over the top of gemaakt over te komen. Het viel me bij alle commentaren van mensne die hem kenden of geïnterviewd hebben dat ze het allemaal hebben over dat hij zo aardig en beschaafd was. Hij was zichzelf. Het is geen idealiseren van een zojuist verloren held, maar meer het dieper realiseren van zijn uniciteit.

Heb het persoonlijk nooit zo op het (her)beluisteren van het oeuvre van net overleden artiesten. Normaliter vind ik het wat geforceerd en onoprecht, maar bij Bowie voelde ik wel de noodzaak, vooral omdat zo plots en totaal onverwacht maandagochtend vroeg op de radio te horen was dat hij niet meer onder ons was. Dat terwijl hij juist een paar dagen eerder met een nieuw album op de proppen was gekomen en dus nog vol in het leven leek te staan. Ik was er toch wel van ontdaan en vond het dus wel weer tijd om zijn muziek te gaan luisteren, terwijl ik zijn werk al jaren niet meer had aangeraakt.
Vooral dit album heeft mij altijd het meest kunnen bekoren en vond ik vanaf de eerste luisterbeurt al geniaal. Maar na geruime tijd onbeluisterd te zijn gebleven was dit feit een beetje ondergesneeuwd geraakt. Een aantal luisterbeurten later kan ik zeggen dat ik veel moois gemist heb. Dit album kent alleen maar hoogtepunten. De eerste vier nummers behoren tot het beste kwartet nummers dat ooit een album inleidde en daarna blijft het niveau ook absoluut heel erg hoog. De 5* staan dan ook weer rotsvast genoteerd voor dit meesterwerk. Een top 10 notering is misschien alleen voor het moment, maar de tijd zal leren of dat veranderd.

Dit blijft mijn favoriete Bowie-album al komen Hunky Dory en Low zéér dichtbij. Een uiterst plezierig album over de opkomst en ondergang van een denkbeeldige rockster op Mars, het bewijst toch wel de fantasie van David Bowie. Het begint al met opener Five Years (over ondergang van de aarde) dat naar een climax groeit, het meer dan sublieme Soul Love maar Starman, de titelsong en Rock & Roll Suicide zijn de hoogtepunten hierop. Hét glamrockalbum van David Bowie met enkel toptracks, 5 fonkelende sterren hiervoor!