Tja, wat nog te zeggen.. Daft Punk heeft zichzelf opnieuw uitgevonden, dit is waarschijnlijk de plaat die ze altijd al willen maken. Ze hebben mij er in ieder geval sterk mee verrast. Even een snelle track-2-track review:

De opener Give Life Back To Music zet de toon in ieder geval al goed neer. Lekkere prog-rock opening met daarna die chille funk van Nile Rodgers. De vocoders zorgen voor een lekker ritme, maar het meest geniale is de lekkere gitaar riff van Nile in het tussenstuk, wellicht al het beste wat hij op dit album heeft gespeeld. The Game of Love is heerlijk melancholisch, instrumentaal fantastisch gecomponeerd en die vocoders zijn pure sex Dan op naar Giorgio by Moroder, wellicht één van de beste tracks op het album. Het is ode aan Giorgio en de synthesizer, een ultiem eerbetoon aan de muziek die Daft Punk heeft gemaakt wie ze nu zijn. Heerlijke opbouw in deze track, dat verschillende genres met elkaar vermengt. Within volgt: het pianospel is krachtig en heeft een mooie melodie. De vocoders zijn hier ook weer lekker, maar het nummer is eigenlijk wat te kort om echt uit te springen. Hierdoor is de structuur vrij plat en valt er weinig te ontdekken. Wellicht de minste track, maar nog steeds wel genietbaar. Dit wordt doorgezet met Instant Crush, een vrij eenvoudige plaat met toch een fijn couplet.

Dan wordt er plaats gemaakt voor een fantastisch funky nummer: Lose Yourself To Dance. Ik hoop zo hard dat dit de volgende single wordt, deze track heeft zoveel goeds. Dat rifje is weer geweldig en zorgt voor een heerlijke flow samen met de harde handclaps. De stem van Pharrell doet mij bij vlagen wat aan Curtis Mayfield denken en dat is een zegen voor de plaat. De vocoders maken het vervolgens helemaal af. Ik krijg echt geen genoeg van deze Touch is groots. Episch. En bizar. Van de psychedelische intro tot het zangkoor, dit is musical odessy van formaat. Ook die heerlijk doorgeleefde stem van Paul Williams past er helemaal bij. Get Lucky kenden we al: funky, gladjes, helemaal goed. Moge duidelijk zijn dat dit de radio edit overbodig maakt. Beyond: tevens een mooie melodie, ook hier weer de vocoders die het afmaken. Ook Motherboard is waanzinning: het begin doet mij denken aan een Autechre-light, waar het laatste stuk aan Boards of Canada doet denken. En als ik die twee noem, weet je dat het goed zit.

Fragments of Time - beetje de country plaat - is vooral erg goed op het eindstuk, dat wat doet denken aan de gitaar van Digital Love. Doin' it Right is ook een grote favoriet, de track met de beste vocoders wat mij betreft. Erg simpel, maar het samenvallen met de stem van Panda Bear klinkt gewoon erg goed. Volgens mij ook de enige track met een drum machine. Contact doet denken aan het oude Daft Punk werk, een Rock 'n Roll/Rollin' & Scratchin' vibe wordt neergezet. Heerlijk waanzinnig stuk waar alle remmen los gaan, zoals we dat van Daft Punk gewend zijn.

Tja, ik kon geen slechte track vinden op dit album. Het is een fantastische trip en een complete ervaring. Ben een groot Daft Punk fan, maar voor nu denk ik dat dit hun beste werk is. 5*