Daft Punk - Random Access Memories (2013)

Beyond.
1 stem.

Zo lekker rustgevend, prachtig met die synths.

Edit: verdomme meer dan met afstand het saaiste nummer: Fragments of Time.

die is van mij

Dat zijn juist geweldige tracks! Chilly Gonzales is (ook hier) een held!

Ik vind het trouwens wel een vet album geworden. De gedachte dat dit niet alleen 'de nieuwste Daft Punk' is, maar ook 'de nieuwe Daft Punk', moest even bezinken. De dansbare robotmuziek heeft plaatsgemaakt voor rustigere disco, maar het bevalt mij ook wel. Betrap mij er al op dat ik deze plaat vrij vaak draai de laatste dagen, dus ik heb niks te klagen over Random Access Memories!

En wat een begin met die aanzwellende Star Wars achtige violen!

In de NRC Next trouwens een positieve recensie vandaag, onder de kop: "Do Believe the Hype".

In het begin even wennen, maar al met al een prima album op het eerste gehoor. Klinkt lekker fris en dynamisch, ik denk dat ik hier meer plezier aan ga beleven dan aan Human After All. Bij Giorgio by Moroder hoor ik wel wat gelijkenissen met de TRON-muziek. Knap hoe het gepraat in de intro vloeiend overgaat in het eigenlijke nummer.

Afsluiter Contact vind ik op het eerste gehoor het minst geslaagd. Het nummer is nogal repetitief, en de scratching noise op de achter/voorgrond vind ik vooral irritant en maakt het nummer niet veel spannender. Ook vind ik de live drums, alhoewel in lijn met de rest van het album, niet echt bij dit nummer passen. Het nummer heeft wel potentie voor een goede remix .

Verder het album nog maar een paar keer luisteren voor een definitiever oordeel.

Geloof me, dit gaat een groeialbum worden onder het publiek Denk verder dat de muziek critici het hoog gaan beoordelen.

Ja hoor!
Op Metacritic is het gemiddelde voor RAM op dit moment 89.
Er zijn 13 reviews.
Linkje

Ben eigenlijk wel benieuwd wat de opperhipsters van Pitchfork gaan zeggen.

Sjezus... ben bij het 4e nummer en ben die vervormde stemmetjes nu al moe....

Grappig, voor mij één van de meest cruciale onderdelen van het gehele album. Zonder de vocoders had het écht niet gewerkt

Dat is dan ook wel voornamelijk omdat een heel aantal muziek critici dit album op voorhand al hadden uitgeroepen tot the next big thing en de geheide plaat van het jaar wat ongeacht van de kwaliteit van het eindproduct verschrikkelijk bedenkelijke journalistiek is. Het helpt ook niet dat de hoogste waarderingen vooral komen van publicaties die toegang kregen tot hyperexclusieve embargo-brekende reviews en exclusieve cover stories met de personen die aan deze plaat meegewerkt hebben. En tja, als je maanden geroepen hebt dat deze CD de muziekwereld op zijn grondvesten zal doen daveren dan kan je natuurlijk niet zomaar van ene dag op de andere compleet je kar keren.

Heb alleszins zelden een plaat geweten waar het gat tussen de kritische consencus en de waardering van het algemene publiek (getuige daarvan ook de behoorlijk lage score hier) zo groot is. De muziekjournalistiek mag zich toch echt dringend eens gaan bezinnen, dat Daft Punk een grootse marketingcampagne opzet om deze plaat te promoten is uiteraard hun goed recht maar dat zoveel professionele critici daar compleet kritiekloos in zijn meegegaan is toch bedenkelijk. Als ik b.v. vorige week de HUMO opensla en ik lees daarin een cover story waarin de interviewer nog net niet op zijn knieën gaat en smeekt om de heren van Daft Punk een orale verwenbeurt te geven dan frons ik toch even mijn wenkbrauwen. Journalisten moeten in de eerste plaats informeren, niet hypen.

Er zijn intussen trouwens ook wel wat mindere reviews binnengelopen, any decent music is meestal wat sneller: Random Access Memories by Daft Punk reviews | Any Decent Music - anydecentmusic.com

Ik vind persoonlijk dat muziekjournalistiek veel losser te werk mag gaan dan enkel informeren. Uiteindelijk gaat het allemaal ook gewoon om mening, alleen heeft de muziekjournalist de positie om zijn mening op grotere schaal (met grotere impact) te verkondigen.

Louter informerende muziekjournalistiek zou het boeltje echt dodelijk saai maken. Ik vind het trouwens echt vreemd dat de plaat enkele dagen geleaked is en de hele wereld er al een eindconclusie uit lijkt getrokken te hebben. Het heeft met moeite wat kunnen bezinken.

Er waren meteen al kritische reviews hoor, dat deze plaat al meteen werd uitgeroepen tot 'the next big thing' werd ik helemaal niet. Heb nog een voorbeeld gepost van een ronduit negatieve recensie.
Krijg een beetje het idee dat je alleen de media-signalen oppikt die in je eigen beeldvorming passen, want zo unaniem en lovend vond ik de journalistiek op voorhand helemaal niet. Maar ik weet niet welke mediakanalen je precies allemaal volgt. Verder vind ik het ook een beetje flauw om iemands luisterervaring toe te schrijven aan wat de media ervan maakt, alsof we allemaal onze oren laten hangen naar het journaille en geen eigen mening meer hebben.

De publieke consensus over deze plaat is verder ook niet zo groot: ik merk al een groep mensen op die de dancetracks niets en achterhaald vinden, maar ook mensen die juist alleen die tracks leuk vinden. Heb zelden zoveel verschillende meningen gehoord over tracks als Touch en Within, van mensen die het bagger vinden tot het beste dat Daft Punk gedaan heeft.

Er is natuurlijk wel een hemelsbreed verschil tussen een weloverwogen en onderbouwde opinie brengen en een CD die je gewoonweg nog niet gehoord hebt omdat ie simpelweg nog niet uit is al min of meer gaan doodhypen als gedoodverfde plaat van het jaar. Trouwens, om even op je 2e paragraaf in te spelen: heel wat vroege reviews waren gebaseerd op basis van één luisterbeurt die journalisten mochten ondergaan in de HQ van hun platenlabel. Als zij op basis daarvan al de 10/10s kunnen uitdelen dan kan je het de average Joe op het internet moeilijk kwalijk nemen als hij dat na een aantal dagen en een luisterbeurt of 5 ook gaat doen.

Dit vind ik nogal makkelijk, alsof het een conspiracy van de Daft Punk marketing is om de journalistiek 'om te kopen' d.m.v. luistersessies, kom op zeg..

Kansloze Boney-M-sound is het!

Haha, heb je de plaat wel beluisterd?

Ik heb niet alles gelezen, maar ben nochtans geen enkele 10/10 of juichrecensie voorbij zien komen... De vijf of zes recensies die ik tegenkwam waren geen van allen echt enthousiast eigenlijk.

Die kritische reviews waren wel een duidelijke minderheid en werden vooral geleverd door kleinere, minder invloedrijke publicaties.

Ik heb nergens gezegd dat iedereen die dit goed vindt dat enkel en alleen doet omwille van een aantal recensies. Mijn kritiek was louter naar het muziekjournaille toe en wat ik wel zeg is dat gezien de track record van Daft Punk in de studio de laatste 10 jaar (Human After All en Tron waren nou niet bepaald hoogvliegers) een meer kritische houding wel degelijk aangewezen was. Toch werd er gedaan alsof een disco-revival plaat featuring godbetert Pharrell Williams hetgene was waar iedereen nu werkelijk al jaren op zat te wachten. Nou neen dus. Je kan deze kritiek trouwens ook gerust aanwenden ten opzichte van andere "grote comebacks": MBV, Bowie, Godspeed! etc. - het moest en zou groots zijn.

Je kan het trouwens ook gerust omdraaien: je mag voldoende lezen van aanhangers van deze CD dat mensen die het niet goed vinden dit enkel en alleen doen omdat ze andere of te hoge verwachtingen hadden van deze CD. Nou neen dus, voor een plaat die voornamelijk een disco genre-oefening is falen ze behoorlijk spectaculair om het kloppende hart van het genre te vatten vind ik. Alsof effectief een duo robotten in 2176 een poging doen om ergens in een steriel lab via wetenschappelijke methode het genre te recreëren met een behoorlijk zielloze plaat tot gevolg.

Zo gaat dat met enorm geanticipeerde platen. Zo gaat ene meneer Dre al zeven jaar lang de plaat van het jaar uitbrengen. Intussen is dat al uitgedoofd, maar toch.

Het staat je overigens vrij om zelf je mening te vormen over een plaat. Maar als die niet overeenkomt met die van journalisten, vind ik het flauw om op het journaille te schieten met dergelijke uitspraken.


Opnieuw: zo gaat het helaas. Maar dat doet echt niet iedereen. Zo is Aardschok destijds ook enorm de mist ingegaan met de laatste Metallica: een recensent die een paragraaf vult met slechte punten van de cd, maar eindigt met de uitspraak 'dat het toch nog steeds Metallica is en die band beter is dan de rest'. (vrij vertaald)

Zoiets is menselijk Als je dan een muziekjournalist bent, heb je het geluk dat je die mening mag verkondigen op een plaats waar heel veel mensen die mening zullen opmerken.

Zeldzaam slecht... Dat dit van de hand van Daft Punk is, is ronduit schokkend. De hypemachine van Columbia Records verdiend een standbeeld, maar voor de rest is het zo'n belachelijke verzameling niemandalletjes dat het pijn doet. Ik denk nog steeds dat dit een grap is en dat de release van 21 mei de échte Random Access Memories is. Kan niet anders

Tja, met woorden als conspiracy en omkopen trek je het natuurlijk in het belachelijke. Er is heus geen vrachtwagen met geld van Universal naar pakweg Q magazine HQ gereden om een positieve recensie af te kopen. Wel lijkt er mij vrij duidelijk gezocht naar bevriende media die in ruil voor wat exclusieve content bereid waren om de superlatieven wel erg makkelijk boven te halen. Dat veel journalisten blijkbaar bereid waren om daar zeer gewillig aan mee te werken aangezien deze plaat wel een groots event moest worden speelt uiteraard ook mee, het is een wisselwerking tussen beide spelers. Dat zijn praktijken die trouwens vrij vaak voorkomen bij grote spelers in cultuurindustrieeën (in de gamesindustrie is dat b.v. echt schering en inslag), zo vergezocht is dat allemaal niet.

"Zo gaat dat helaas" vind ik een beetje een flauw argument. Ik weet ook wel dat de industrie nu niet plots tot inkeer gaat komen omdat ik er hier op een internetforum over begin te ranten maar het lijkt me toch mijn goed recht om op die journalisten te "schieten" als ze er blijkbaar niet in slagen om hun job naar behoren te doen. En ja, je ziet dat wel vaker (ik verwees eerder zelf naar MBV, Bowie etc.) alleen heb ik het nog nooit zo exuberant geweten als bij deze plaat.

Tja, wat nog te zeggen.. Daft Punk heeft zichzelf opnieuw uitgevonden, dit is waarschijnlijk de plaat die ze altijd al willen maken. Ze hebben mij er in ieder geval sterk mee verrast. Even een snelle track-2-track review:

De opener Give Life Back To Music zet de toon in ieder geval al goed neer. Lekkere prog-rock opening met daarna die chille funk van Nile Rodgers. De vocoders zorgen voor een lekker ritme, maar het meest geniale is de lekkere gitaar riff van Nile in het tussenstuk, wellicht al het beste wat hij op dit album heeft gespeeld. The Game of Love is heerlijk melancholisch, instrumentaal fantastisch gecomponeerd en die vocoders zijn pure sex Dan op naar Giorgio by Moroder, wellicht één van de beste tracks op het album. Het is ode aan Giorgio en de synthesizer, een ultiem eerbetoon aan de muziek die Daft Punk heeft gemaakt wie ze nu zijn. Heerlijke opbouw in deze track, dat verschillende genres met elkaar vermengt. Within volgt: het pianospel is krachtig en heeft een mooie melodie. De vocoders zijn hier ook weer lekker, maar het nummer is eigenlijk wat te kort om echt uit te springen. Hierdoor is de structuur vrij plat en valt er weinig te ontdekken. Wellicht de minste track, maar nog steeds wel genietbaar. Dit wordt doorgezet met Instant Crush, een vrij eenvoudige plaat met toch een fijn couplet.

Dan wordt er plaats gemaakt voor een fantastisch funky nummer: Lose Yourself To Dance. Ik hoop zo hard dat dit de volgende single wordt, deze track heeft zoveel goeds. Dat rifje is weer geweldig en zorgt voor een heerlijke flow samen met de harde handclaps. De stem van Pharrell doet mij bij vlagen wat aan Curtis Mayfield denken en dat is een zegen voor de plaat. De vocoders maken het vervolgens helemaal af. Ik krijg echt geen genoeg van deze Touch is groots. Episch. En bizar. Van de psychedelische intro tot het zangkoor, dit is musical odessy van formaat. Ook die heerlijk doorgeleefde stem van Paul Williams past er helemaal bij. Get Lucky kenden we al: funky, gladjes, helemaal goed. Moge duidelijk zijn dat dit de radio edit overbodig maakt. Beyond: tevens een mooie melodie, ook hier weer de vocoders die het afmaken. Ook Motherboard is waanzinning: het begin doet mij denken aan een Autechre-light, waar het laatste stuk aan Boards of Canada doet denken. En als ik die twee noem, weet je dat het goed zit.

Fragments of Time - beetje de country plaat - is vooral erg goed op het eindstuk, dat wat doet denken aan de gitaar van Digital Love. Doin' it Right is ook een grote favoriet, de track met de beste vocoders wat mij betreft. Erg simpel, maar het samenvallen met de stem van Panda Bear klinkt gewoon erg goed. Volgens mij ook de enige track met een drum machine. Contact doet denken aan het oude Daft Punk werk, een Rock 'n Roll/Rollin' & Scratchin' vibe wordt neergezet. Heerlijk waanzinnig stuk waar alle remmen los gaan, zoals we dat van Daft Punk gewend zijn.

Tja, ik kon geen slechte track vinden op dit album. Het is een fantastische trip en een complete ervaring. Ben een groot Daft Punk fan, maar voor nu denk ik dat dit hun beste werk is. 5*

ik kan er maar niet over uit. waaarom dat laatste stuk toch bij Giorgio(van 8:05 tot einde), en het stukje na die mooie strijkers, tot aan 6:24. hele nummer verpest. ook Contact is er door bevuild.

Toch waren er een aantal media die na de luistersessies toch nog vrij negatief waren. Ik denk eerder dat zo'n luistersessie het enthousiasme van diegenen voor de plaat erg versterkt, waardoor ze de volgende dag met veel zin zo'n recensie maken. Het is ook dan ook een behoorlijke happening. Maar ik geloof niet dat de luistersessies als doel hadden om de pers te manipuleren, wat je hier eigenlijk wel zegt. Vergeet niet dat we het hier over Daft Punk hebben, die altijd al een voorliefde hadden voor de 'alternatieve' manier van promoten. Ik had eigenlijk niets anders van ze verwacht

Dit is volgens mij wel een love it or hate it plaat, er zit weinig tussenin.

Ik vind er eerlijk gezegd helemaal niks aan, het is mij veel te braaf en te glad.
Toch is het wel leuk om te zien dat heel veel mensen wel enthousiast zijn, voor een groep als Daft Punk die al zo lang bezig is is dat best knap.

Hun muziek begint steeds meer op hun Franse voorlopers te lijken; Space
Of is het mijn eigen associatie, en komt het door die ruimte pakjes

Within & Instant Crush zouden zomaar bij de beste Daft Punk tracks ooit kunnen horen vind ik!

Die vervormde stemmen van DP heb ik nooit leuk gevonden en nu dus ook niet. Hou liever van het album 97/07