menu

Hier kun je zien welke berichten dislexie als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Ez3kiel - Barb4ry (2003)

4,0
Ez3kiel begon als een rockgroep maar beseften al snel dat rock hun ding niet was. Ez3kiel is een mix van techno, dub en hip hop. Hun naam danken ze aan de beruchte Ezekiël-speech van Samuel Jackson in Pulp Fiction. De albumtitel Barb4ry verwijst dan weer naar de barbaarsheid waarmee ze mooie muziek maken en de vier in de titel is een knipoog naar de drie in de groepsnaam.

Ez3kiel geven "ObSsD" en "Barb4ry" een hang naar vuile drums prijs waarboven duistere klanken zweven. In het geval van "Barb4ry" worden daar zelfs Aphex Twin-achtige klanken doorheen gegooid. Opener "Kika" is dan weer van een ontroerende lieftalligheid die de nietsvermoedende luisteraar op een verkeerd spoor zet. Hip-hopinvloeden zijn duidelijk te horen in "Phantom land" en "Thought".

Ez3kiel heeft een heel divers album uitgebracht waarbinnen zij haar verschillende invloeden weet te plaatsen. Het album klinkt eclectisch wat zowel haar sterkte als zwakte uitmaakt dus voor wie kickt op de hip-hopnummers zal misschien afhaken op het avant-gardegehalte van "Sûrement" en vice versa. Degene die echter geïnteresseerd is in wat moderne elektronica, vinden dit heel intrigerend album. ik zelf ben wel geïnteresseerd is in wat moderne elektronica daarom een *4

Le Peuple de L'Herbe - A Matter of Time (2012)

4,0
Aah Le Peuple de L'Herbe!!!
Altijd 1 van mijn favoriete band geweest omdat ze 1 van de beste zijn in meerdere muziek genres te combineren vooral live zorg dat voor 1 groot feest.
Als Le Peuple de L'Herbe live speelt krijg je een mix van wereldmuziek, elektropop, breakbeat, funk en combinatie ervan.
Liefst met zo veel mogelijk trompetten erbij. Als je daar niet blij van word weet ik het ook niet meer.

Wat vaak het probleem is met de betere live band is als ze een nieuwe album uitbrengen.
Dat wel leuk klinkt maar de energie, die ze live hebben.
Als je ze dan live hebt gezien, word het album heen grote memory trip.
Hoe goed dat nummer niet live was en dan krijg je een bepaalde liefde voor een nummer dat je daarvoor niet had.
Le Peuple de L'Herbe is een goed live band en dan, maar hoe is nou eigenlijk het album A Matter of Time. Nou eigenlijk best goed.

A Matter of Time is het 6de album van Le Peuple de L'Herbe en het ongetwijfeld hun meest groovy exemplaren. In dit album is de funk het meest naar voren komt.
dat betekent niet dat funk album is.
het betekent dat een dub, hiphop, breakbeat, electro, rock, jungle, jazz en funk albums is, maar funk is muziek gernre waar je meest je vinger op kan leggen.

A Matter of Time is een album wat ik Le Peuple de L'Herbe verwacht.
Voor ieder liefhebber van een muziek gerne. Een nummer waar ze van houden en voor muziek liefhebber een fijn album.
Ookal is dit eerste keer dat een echte groei album is.
Dat betekent toen ik het voor het eerst luisterde dacht; het klinkt niet slecht maar er iets mee.
na de 2de luisteren beurt; ja eigenlijk is het niet slecht.
maar nu ben ik verkocht.

Wat betekent dat voor ieder liefhebber van een bepaalde muziek gerne:
- Voor de breakbeat liefhebbers: Not a test
Het past perfect onder een spannende spoinage film met een goede opbouw.
- Voor de drum n' bass liefhebbers: Wooden jam
Daar kan menig drum n' bass dj nog een punt aan zuigen
- Voor de funk liefhebbers: Mothership
Een zeer goede ode aan George Clinton
- Voor de rock liefhebbers: Mars
Een rock nummer met sample van Fake blood
- Voor de hip-hop liefhebber: Numbers
een politiek gericht nummer met een fijne beat
- Voor radio luisterraar: Let Us Play
Een nummer dat best potentie zou hebben op de radio.
- voor de spoken word liefhebbers: A Matter of Time
Kijk Scroobius Pip zo hoort het.

Wat betekent dat voor de muziek liefhebber:
Een album wat je een paar moet luisteren voor je conclusie kan nemen.
Als je dan je conclusie kan neemt.
Zeg je de ene dag: geef mij maar Le Peuple de L'Herbe zonder zang.Dan laten ze de volle potentie zin als band. Eén groot muziekaal feest van funk met jazz en electro.
De andere dag zeg je geef mij maar Le Peuple de L'Herbe als hip-hop band of als drum n'bass band.
Dat wil zeggen iedere dag dat A Matter of Time luister fijne dat dag is. Voor iedere stemming dat je ben is er een nummer.

Conclusie: A Matter of Time is fijn album. want elke keer als het weer luistert blijft het verbazen. Oftewel kan wachten tot weer in nederland zijn zodat dit album ook weer een memory trip kan worden. In maart staan ze weer in nederland, i will be there because i like too have a party

Pepe Deluxé - Queen of the Wave (2012)

4,0
Pepe deluxe is duo die bestaat uit de Fin James Spectrum en de Paul Malmström, die hulp krijgen van reeks wisselde artiesten.
Ze maken retro muziek(als je het zo kan noemen) door een mix van Electro, prog en folk oftewel moeilijk in een hokje te drukken.
Pepe deluxe maken hun muziek door de betere knip en plak werk, eigenlijk zijn het verijdelde dj, s/producers die veel gebruiken van samples, deuntjes, orgels en synthesizer.
Als ik dan toch over hokjes ben begonnen je kunt een beetje vergelijken met dj shadow en spinvis maar die vergelijking gaat alleen op als die 2 samen een album zouden maken, waar ze heel vrolijk zijn en voor de verandering leuke muziek willen maken.


Pepe deluxe zijn niet vies van een muzikale experimenten wat altijd voor een verrassing zorgt als er een nieuwe album uit komt.
Nou ja album, bij Pepe deluxe moet altijd zien als een verzameling van goede ideeën.
Waardoor elke nummer een speciaal nummer wordt, het album wordt dan goed door de hoeveelheid goede ideeën die er op staan en meestal is de samenhangende factor van het album: dat gemaakt is door Pepe deluxe.
Het laatste album van Pepe deluxe was Spare Time Machine uit 2007 een hutspot van stijlen waar de muziekhistorie in 45 minuten samengevat werd.
Wat mij weer erg beviel maar nu is er weer een nieuw album na 4 jaa
Hopelijk staan er weer goede ideeën op

Queen of Wave is 1 groot goed idee, Pepe deluxe maakt eindelijk een echt album waar alle nummer bij elkaar passen(zeg maar een album).
Het klinkt als een album uit de jaren 60, 70 die toekomst muziek maken met veel orgeltjes, Quentin Tarantino gitaren, koortjes, beats en bijna alle instrumenten in de wereld.
Als het dan een album is kan je dan eindelijk in 1 van de geliefde hokjes drukken.
Nou niet echt.
Pepe deluxe blijft houden van de afwisseling.
Als je dan toch zo erg van hokjes houd, heb je een hokje voor prog rock, folk, soul, surf, psychedelische muziek, trip hop en breakbeats.

Op het album staan:
Nummers met een mooi opzwepende opbouwende met gitaar en orgels, fijne zang.
echt een nummers van building it up to break it down zoals A Night and a Day en
Go Supersonic
Ze combineren dan ook weer de rustige retro instrumenten met een jazzy geluid met orgels en trompetten zoals in in the cave en My Flaming Thirst
Dan is er ook nog nummers met een rustige jazz achtige begin waar ze met opzwepende orgels en gitaren eindinge zoals in Riders of the First Ark

Het is een goed album geworden. Moet ik er wel bij vertelen dat hele album gebaseerd is op Frederick S. Olivers Atlantis-epos ‘A Dweller Of Two Planets’ maar zonder dat je dat weet blijft het goed album. Als je dan wel weet geeft een extra dimensie.
Dan moet er ook verteld worden dat alle winsten van dit album gaat naar John Nurminen die zich in zet voor redden van de Oostzee.

Met die laatste informatie in het achter hoofd en dat gewoon een fijn album is kan ik het niet anders geven dan 4 sterren(mischien 4,5 als het een album word wat ik blijf luisteren)maar ieder de eerste kandidaad voor album van het jaar.

Spidergawd - Spidergawd IV (2017)

4,0
Dit is alweer het vierde album (no shit, Sherlock) van de helden uit noorden in 4 jaar.
Wat opzicht al prestatie is omdat op elk album het niveau zeer hoog ligt.
Elke keer als ik er achter kom dat er weer een nieuwe album uitkomt, ben ik bang dat dit keer het album gaat zijn wat ik iets minder vind. Gelukkig is dat nog niet gebeurt.

Ze houden ook bij dit album ook vast aan hun vaste formule, stevige mix van stoner rock/ hardrock/ rock and roll met een bariton sax op de achtergrond om alles net wat een dik, vuil en vet geluid te geven. Wat hun enig sinds een uniek geluid geeft.
Ook al heb ik het idee dat de bariton sax bij elk album steeds iets meer in achtergrondgeluid verdwijnt, maar hij is wel (gelukkig) hoorbaar aanwezig.

Spidergawd is niet de band die bij elke album het wiel opnieuw uitvind.
Ze gaan door waarmee zo goed zijn en halen daarbij duidelijk hun inspiratie uit rock helden van het ‘verleden’ zoals Thin Lizzy, Motörhead en Queens of the stone age. Daar niks mis zolang je het maar goed doet en damm it dat doen ze goed en nog lekker ook.

Ze doen dat met goede hooks, lekker breaks en erg fijne gitaarsolo’s die niet gaan vervelen ook al zit bij The Inevitable/What Must Come To Pass met iets te veel rek om de spanning vast te houden maar net voor dat je aandacht verliest knallen ze het einde erin. Dat maakt het voor mij toch 1 van de beste nummers van het album want op elke album staat weer een lang nummer en in die nummers laten ze het best zien wat ze allemaal kunnen.

Ik heb het idee dat op dit album het productieniveau wat allemaal hoger ligt. De zanger komt net meer voren en alles klinkt wat meer gepolijste. Zonder het vuile geluid te verliezen dit komt vooral naar voren in de nummers Heaven Comes Tomorrow en Stranglehold waarbij de zanger er echt vol voorgaat.
Kortom weer een album bij dagelijks reis een stuk sneller van gaat (je gaat ook wat meer boetes in de brievenbus vinden) en waarbij je recht op spring om lucht gitaarsolo na te doen en schreeuwt fuck yeah you are the night
4****

p.s mocht je enige sinds deze muziek waarderen check deze vooral live, want ze zijn geweldige liveband die zeker moeite waard zijn.