En hij heeft nog gelijk ook. Dit (Kanye en Jay) zijn voorlopig gewoon de laatst levende klassieke rocksterren. Over deze twee mannen praten ze over vijftig jaar zoals ze nu over the Beatles en Zappa praten.

Bovendien is dit gewoon het tweede genre overstijgende meesterwerk op rij. Waarvan dit voor mij de meest indrukwekkende 40 muzikale minuten zijn die ik de afgelopen jaren gehoord heb. Afbreken, opbouwen, afbreken, opbouwen. Zowel lyricaal als muzikaal geniaal, met veel interessante referenties en veel meer diepgang dan de gemiddelde gebruiker (ja, het is verslavend) lijkt te horen/begrijpen. Dat wat Kanye zo interessant en uniek (voor een mainstream artiest) maakt zijn de tegenstrijdigheden. Dat lees je in de hele presentatie, de muziek, de featurings en de lyrics. Zo onaantastbaar en toch zo kwetsbaar. Met voor mij als hoogtepunt “Blood on the Leaves” waar Kanye de, voor mij nu al mooiste line allertijden weet te leveren. “We could’ve been somebody”. Een delivery waar Marlon Brando nog een puntje aan kan zuigen.

Daarnaast vind ik het erg interessant om het album samen te beluisteren met de nieuwe Jay-Z (wat voor mij ook zijn meest indrukwekkende werk tot op heden is). Erg bijzonder om te horen dat twee compleet verschillende werelden (zakelijk/emotioneel) elkaar zo kunnen beïnvloeden. Het is als Hollywood en Art-Cinema in hun hoogtijdagen.

Misschien spreek ik wat in superlatieven. Maar als een album zo hard binnen weet te komen, kan ik niets anders dan de ironie overboord gooien.