Vrijdag 8 januari vierde David Bowie zijn 69e verjaardag. Hij deed dit net als in 2013 met nieuwe muziek. Toen kwam er na jaren stilte een nieuw nummer uit van zijn album The Next Day wat 8 maart 2013 uitkwam. Nu verscheen er een compleet album, Blackstar. Dit hing al een tijdje in de lucht en naar nu blijkt, is het zijn afscheidsalbum. Op maandag 11 januari kwam plots het bericht dat Bowie was overleden na een gevecht van 18 maanden tegen kanker. De wereld was verrast en geschokt. Hij had dit heel goed geheim weten te houden. Als je met deze kennis naar het album luistert, vallen er ineens puzzelstukjes op zijn plek. Het is een donker, somber album waarop Bowie zijn eigen dood aankondigt zonder het met zoveel woorden te zeggen. Absoluut hoogtepunt voor mij is het nummer Lazarus. Dit nummer kwam ook als eerste naar buiten. Toen nog zonder clip, die is er inmiddels wel en is bijzonder indrukwekkend. We zien Bowie liggend op bed met een doek voor zijn ogen waarop twee knopen zitten als ogen. En dan de tekst: “Look up here, I’m in heaven. I’ve got scars that can’t be seen. I’ve got drama, can’t be stolen. Everybody knows me now.” Bij mij kruipt het nummer, ook door de clip, onder mijn huid en laat het me niet los. Ook de titeltrack heeft een onheilspellende ondertoon en grijpt je bij je keel. In het laatste nummer lijkt hij zich te verontschuldigen voor het feit dat hij zijn ziekte niet openbaar heeft gemaakt, I can’t give everything away. Alsof hij wil zeggen, ik heb jullie alles gegeven maar dit kon ik niet delen. Ook in het nummer Dollar Days zit een verwijzing naar zijn naderende dood. Het is een taalkundig handigheidje maar in het refrein zit de tekst: “I’m dying too. I’m trying to.” In het Engels kan je dit dus letterlijk opvatten, maar ze zeggen het ook als ze iets graag willen (bv I’m dying to go there). Achteraf valt het dus allemaal op zijn plek. Ik ben geen die hard Bowie fan maar ben toch erg onder de indruk van dit album en van het feit dat hij er nog zin in had terwijl hij zo ziek was.

Joe Bonamassa is een bezig baasje. Deze pas 38-jarige Amerikaanse bluesrocker heeft vorige maand alweer zijn 12e album uitgebracht, naast allerlei projecten met anderen en verschillende live-albums.

Dit nieuwe album, Blues Of Desperation, bevat allemaal eigen composities en toont wederom zijn veelzijdigheid. Net als bij zijn vorige album ging hij ook weer naar Nashville om voor het schrijven van zijn nieuwe album samen te werken met de top muziekschrijvers James House, Tom Hambridge, Jeffrey Steele, Jerry Flowers en Gary Nicholson. De elf nummers van Blues Of Desperation werden in vijf dagen met gerenommeerde muzikanten opgenomen in Nashville’s Grand Victor Sound Studios. Ook producent Kevin Shirley is door de wol geverfd en heeft gewerkt met onder andere Led Zeppelin en Iron Maiden.

Het album opent met de heerlijke bluesrockers This Train en Mountain Climbing. Het sfeervolle Drive kent een heerlijke melodie en had net zo goed op een Eric Clapton album kunnen staan.
No Good Place For The Lonely is een onvervalst bluesnummer met scheurende gitaren. De titeltrack, Blues Of Desperation, is ook geweldig en heeft een beetje dreigende sfeer. The Valley Runs Low is een rustpunt op het album. Een mooi nummer met akoestische gitaar en meerstemmige zang. You Left Me Nothin’ But The Bill and The Blues is weer een uptempo bluesrocker.

Hoogtepunt van het album (voor mij) is Distant Lonesome Train. Het begint met de gitaar van Bonamassa waarna de drums invallen als een dreigende onweersbui. Ik kan niet wachten om dit nummer een keer live gespeeld te zien worden.
How Deep This River Runs begint als een ballad maar verandert steeds in een stevige rocksong waarin de gitaar van Bonamassa de boventoon voert.

Livin’ Easy is een relaxt nummer met blazers, piano en een akoestische gitaarsolo.
Het laatste nummer What I’ve Known For A Very Long Time is een geweldige soulblues ballad. Een heerlijke afsluiting van een fantastisch album.
Bonamassa bewijst dat hij zichzelf steeds herontdekt en nog jaren meekan.