Na 100 jaar weer eens m'n inloggegevens opgesnord voor dit album. Nooit iets van Interpol gehoord, terwijl ze 100% in m'n straatje zouden moeten passen.
Na de 1e 2 luisterbeurten blijft met name de bijzondere intense sfeer hangen. Vooralsnog heb ik het gevoel dat de belofte van het magistrale 1e nummer niet wordt waargemaakt gedurende het album. To be continued.

Lijzig? Nee! Lang? Ja nou je het zegt.
Een paar 'mindere' nummers voegen m.i. niet zoveel toe; bv Petrified in love. Children of the sun en Desperation.
Hoe dan ook voor mij het mooiste/ bijzonderste album van de afgelopen paar jaar.
Through the Echoes, Acid Eyes, Everywhere, Abigail, Take me take mine, Writer op 1!!! Album. Kom op lieve mensen dit is geniaal. *****