Een zeer boeiende achtbaan voor de gevorderde progliefhebber die houdt van hoog actieve en uiterst gedetailleerde, soms zelfs conflicterende, Math-rock/american prog. Dat ze bij Cuneiform Records een neusje hebben voor kwalitatieve bands in de buitencategorie wordt met deze release wederom onderstreept. Bubblemath laveert in de geest van Frank Zappa, Echolyn, Gentle Giant, Umphrey's Mc Gee en Magellan. Hoewel dit album op een bepaalde manier toch toegankelijk te noemen valt vraagt de complexe Jazzy, funky, fushion en avant-gardistische inslag, die vaak geheel onverwacht vermengt wordt met eclectische en hectische patronen, aardig wat doorzettingsvermogen van de luisteraar. Eenmaal de tijd geïnvesteerd in deze intellectuele krachtpatserij blijkt dit album een progparel te zijn die diegene die zich stukgebeten hebben op het magistrale As the World sprakeloos achterlaat, wat een muzikaal vakmanschap.

Emotievolle, wetenschappelijke muziek die tegelijkertijd traditioneel en modern klink bestaat die?

Jazeker; Jack o' the Clock.
Leaving California is hun chef d'oeuvre musicale.

Prog, folk, americana en avant-garde worden op energieke en meesterlijke wijze tot een volledig eigentijds geheel gesmeed. Donker & licht. Geniaal & gevoelig. Chaotisch & rustgevend. Teksten met complexe verwijzingen en boeiende arrangementen. Abstract en uitgesponnen. Mocht je nu denken, dit is me teveel, het duizelt – het zal je meevallen ... elke noot is raak, elke verassing volkomen logisch. Dit is voer voor de rechtgeaarde ruimdenker.

Ben ik bevooroordeeld? Zeker. Hun uit 2014 stammende Night loops was een openbaring en Repetitions of the Old City – I&II een imponerend tweeluik. Wat te zeggen van Leaving California: vrijdenkers elixir.

doe jezelf een plezier
werp je cocon ver
en staar
staar ver
verder
en verder
en luister
luister goed
luister naar de zin 'this is Gods work'
ergens gezongen
en weet, voel
en besef
ze hebben gelijk
g'woon gelijk ...

this is Gods work

Ok, ok. Ik ben wat laat met de bespreking van dit album aangezien het ergens eind 2015 al uit is gekomen, maar ik kan het jullie niet onthouden om er aandacht aan te schenken.

Om in theetermen (flauw) te blijven vormt The Tea Club een perfecte blend van Syzygy en Somnambulist, twee bands die zeer zeker niet bij iedereen bekend zullen zijn, maar beide prachtige albums op hun conto hebben staan.

Dat gezegd hebbende het album: Whaohh Grappling doet ertoe!
De stemmen van de gebroeders Mc. Gowan lenen zich prima voor zowel het rustige, als het rauwere zangwerk. Af en toe doen ze me mezelf afvragen hoe het zou zijn als Daniel Gildenlöw (Pain of Salvation) zijn spreek/fluisterstem leent aan de vocale acrobatiek van Echolyn, een andere band die zeer zeker ook als referentie aangehaald mag worden. De prachtige meerstemmige stukken worden fantasievol afgewisseld met emotionele diepgang en passie. De teksten zijn van een uitzonderlijke klasse, wederom diepgang; wellicht referent aan iliketrains.

En dan de instrumentatie … grommend gitaarwerk, opzwepende synths, galopperende drums en broeierige basklanken laten je regelmatig alle hoeken van de kamer zien. De productie is spot-on!

Wie houdt van bovengenoemde bands aangevuld met donkere melodieën, post-rockinvloeden en tempowisselingen waar Genesis en het “oude” Spock’s Beard van zou gaan watertanden heeft er met The Tea Club een nieuwe koesterband bij; reken maar dat het je vele luisterbeurten kost om de complexe structuren en explosieve texturen tot je te nemen.

Warm, of beter gezegd onderkoeld, aanbevolen.