Ik weet bij God niet of dit punk, postpunk, punkrock of iets anders is, want ik luister daar nooit naar, maar feit is wel dat dit album lekker klinkt. De jonge vrouwenstem van de zangeres en goede melodieën worden vergezeld door snerpende gitaren en harde drums en dat blijkt een goede combinatie. Ik schaar dit album nog steeds wel in de categorie herrie, maar dan wel herrie die als een prikkelende doornenkroon het aureool van een engel heeft vervangen en zich om z’n goudgelokte hoofd heeft gewikkeld. Het is herrie waar de pure schoonheid nog doorheen schijnt. Interference Fits is hier wat mij betreft het beste voorbeeld van. Een goede gitaarriff vormt de basis van dit nummer en kronkelt als een slang door een paradijselijke chaos, voortgestuwd door de energieke zang van Meredith Graves. Het is voor mij een plaat die nog aan kwaliteit wint als je hem opzet na iets anders slechts, iets dat alles mist wat deze plaat wel heeft. En dan heb ik het over passie, energie en eigenheid. Welk slecht album daarbij het beste werkt is persoonlijk en voor iedereen anders, maar het recent uitgekomen The War On Drugs album lijkt in alle aspecten een ideale optie. Nou goed, zie maar.

Voordat ik dit album begon te luisteren, had ik van The War On Drugs alleen het nummer Red Eyes al gehoord. Er stond me bij dat dit een prima nummer was en dit, gecombineerd met het feit dat Kurt Vile mede-oprichter van dit bandje was, maakte me benieuwd naar Lost In The Dream. De bij mij aanwezige mix van hoopvolle verwachting en nieuwsgierigheid wordt door Adam Granduciel echter meteen vakkundig kapot geslagen als ware het het hoofd van de arme neger in American History X, dat door Edward Norton met één gerichte trap op een stoeprand kapot wordt getrapt. Hier is het echter niet een paar door een Nazi gedragen zwarte kisten, maar de weeïge Dylaneske zang van Granduciel die als medogenloze beul optreedt op het openingsnummer Under The Pressure. Het blijkt een voorbode voor de rest van het album. Soms klinkt er weliswaar wat minder Dylan door in de zang, maar associaties met nare blanke bands uit decennia die gelukkig ver achter ons liggen blijven als een zeurende pijn op de achtergrond aanwezig. Een nummer als Suffering verzacht de lijdensweg ironisch genoeg enigszins, maar is slechts een klein snufje zout in een verder smakeloze brei. De andere nummers op het album zijn ook snufjes zout, maar dan in de wonden. En dat doet pijn. De gemiddelde Top 2000-stemmer wordt wellicht enthousiast van Lost In The Dream, maar ik bedank voor een martelgang langs onvermijdelijk opdoemende visioenen van The Dire Straits, Bob Dylan en Bruce Springsteen. Ik zet na het beluisteren van dit album dan ook graag even het gelijktijdig uitgekomen Say Yes To Love van Perfect Pussy op; chaotische teringherrie, die cathartisch werkt, mijn levenslust terug weet te toveren en me doet voelen alsof ik niet zojuist een uur lang aan zelfkastijding heb gedaan.