The War on Drugs - Lost in the Dream (2014)

Na vele weken is het nog steeds volop genieten van deze plaat, bijna van begin tot einde. Alleen het veelgenoemde outtro van het overigens ijzersterke Under the Pressure is wat lang, net als het instrumentale 'intro' The Haunting Idle. Prachtige muziek, donkere teksten, fraaie beelden: wat een plaat!

Voor mij is dit typische jaren "70 muziek, niet slecht maar zeker niet fantastisch.
Dire straits of Pere Ubu zoals eerder gehoord hier zijn wat mij betreft ver te zoeken.
Die jaren '70 referenties die ik hoor zijn Bob Seeger, Jackson Brown en bij de manier van zingen Dylan.
Zoals tuktak ook al opmerkte, die lange instrumentale stukken helpen ook niet echt (variatie).

Opvallend: na een vliegende start zakt de totaalrating voor dit album de laatste tijd met een puntje per dag. Geen idee waarom. Voortschrijdend inzicht? Nuancering door langzame reaguurders?

tja de score van de stemmen van vandaag is gemiddeld 3,25, tot op dit moment.

Voordat ik dit album begon te luisteren, had ik van The War On Drugs alleen het nummer Red Eyes al gehoord. Er stond me bij dat dit een prima nummer was en dit, gecombineerd met het feit dat Kurt Vile mede-oprichter van dit bandje was, maakte me benieuwd naar Lost In The Dream. De bij mij aanwezige mix van hoopvolle verwachting en nieuwsgierigheid wordt door Adam Granduciel echter meteen vakkundig kapot geslagen als ware het het hoofd van de arme neger in American History X, dat door Edward Norton met één gerichte trap op een stoeprand kapot wordt getrapt. Hier is het echter niet een paar door een Nazi gedragen zwarte kisten, maar de weeïge Dylaneske zang van Granduciel die als medogenloze beul optreedt op het openingsnummer Under The Pressure. Het blijkt een voorbode voor de rest van het album. Soms klinkt er weliswaar wat minder Dylan door in de zang, maar associaties met nare blanke bands uit decennia die gelukkig ver achter ons liggen blijven als een zeurende pijn op de achtergrond aanwezig. Een nummer als Suffering verzacht de lijdensweg ironisch genoeg enigszins, maar is slechts een klein snufje zout in een verder smakeloze brei. De andere nummers op het album zijn ook snufjes zout, maar dan in de wonden. En dat doet pijn. De gemiddelde Top 2000-stemmer wordt wellicht enthousiast van Lost In The Dream, maar ik bedank voor een martelgang langs onvermijdelijk opdoemende visioenen van The Dire Straits, Bob Dylan en Bruce Springsteen. Ik zet na het beluisteren van dit album dan ook graag even het gelijktijdig uitgekomen Say Yes To Love van Perfect Pussy op; chaotische teringherrie, die cathartisch werkt, mijn levenslust terug weet te toveren en me doet voelen alsof ik niet zojuist een uur lang aan zelfkastijding heb gedaan.

Mijn hemel, ik durf me bijna niet voor te stellen welke horror je moet ondergaan bij het horen van de échte Dylan. Je mening over dit album lijkt me duidelijk. Merci voor Pussytip. Vers vrouwenbloed is altijd welkom.

Na de eerste keer luisteren is mijn eerste indruk dat dit behoorlijk veilig en glad is.

Is ook niet helemaal mijn smaak, maar vond Jonathan Wilson vorig jaar stukken beter.

Iets wat je bij heel veel nieuwe albums ziet hoor. De score was gewoon hoog, dus gaan er ook mensen luisteren bij wie het wat minder in het straatje past, en die stemmen dan wat lager. Heeft dus niets met voorschrijdend inzicht of nuancering te maken. Je steekt trouwens wel enorm veel tijd in een album dat je blijkbaar niet kan pruimen.

Omdat ik dit album illustratief vind voor een hele stroming slome duikelaars die recent met vergelijkbare goed gemaakte albums zijn uit gekomen met als grootste gemene deler: lange tracks, weinig muzikale verrassing, beperkte stem. Dat begint me te vervelen en dat probeer ik inhoudelijk te vangen. Ook voor mezelf omdat ik soms niet begrijp waarom een album me maar niet wil raken of bijt terwijl het wel kwaliteit moet hebben gezien de vele positieve en leerzame reacties. Bovendien is een hot album op MuMe altijd een aardige kapstok voor discussie over muziek in het algemeen. En schrijven vind ik leuk om te doen. Net als het lezen van anderen met al die verschillende schrijfstijlen. Dat is toch ook de lol van deze site?

Gisteren eindelijk binnen gekregen op paars vinyl! Op luisterpaal in de week dat 'ie erop stond prima bevallen, dus eens luisteren of het thuis net zo goed bevalt.

Berichten verplaatst naar De Site > Gebruikers > Leeftijd verandert smaak muziek

Aan getrokken door de hoge waardering voor dit album heb ik mij toch ook maar eens tot een paar luisterbeurten gezet. Ik hoor een album wat zijn inspiratie uit de vroege jaren tachtig lijkt te halen: uit die periode hoor ik Bruce Springsteen, Tom Petty, Fleetwood Mac en Don Henley voorbij komen en het lijstje gaat nog wel even door....

Eerlijk is eerlijk: het klinkt allemaal lekker. Vooral "An Ocean in Between the Waves" klinkt heerlijk. Maar maakt het lekker klinken dit ook een goed album? Het probleem is dat ik constant het idee heb dat ik het allemaal eens eerder gehoord heb. Alsof ik naar een hele goede coverband zit te luisteren van genoemde artiesten, maar dat ze onbekend materiaal daarvan aan het spelen zijn. Neem bijvoorbeeld "Burning": dat had op "Born In The USA" kunnen staan.

Kortom: ik hoor teveel plat getreden paden. Van mij krijgt die daarom 3,5 ster: het is namelijk wel een verdomd goede 'coverband'.

"Eyes To The Wind" doet me denken aan Bob Seger's "Against The Wind". Verder waren Tom Petty, maar ook The Gun Club namen die zomaar spontaan bij mij opkwamen. En Pink Floyd in "The Haunting Idle". De drumpartijen op dit album doen me wel een beetje denken aan drumles 1.

Check op YouTube ook de prachtige sessie bij KEXP. Vooral An Ocean Between The Waves komt daar schitterend uit de verf. De klachten over het album begrijp ik werkelijk niet. Vol emotie en prachtige lagen. Ben benieuwd of het nog veel beter kán.... (en dat dacht ik ook al na Slave Ambient).

Ik vind de live-versies echt veel slechter en minder gedetailleerd en spannend klinken dan de studio-versies....

Dat vind ik ook.. hopelijk komt het op BKS beter over.

Wat betreft de kwaliteiten live van War On Drugs vond ik dit een leerzame link. Deze registratie is lekker dichtbij en van maart dit jaar dus wellicht gaan ze met die bezetting ook toeren. Leuk spencertje trouwens van die gestaag doormeppende drummer.

War on Drugs twee jaar geleden in de oude zaal Melkweg was één van de beste concerten die ik in 2012 zag. Ben blij dat ik ze toen nog heb gezien, want ze zullen nu wel richting de iets grotere zalen gaan.

Je kan ze nog één keer in een kleine(re) zaal zien in Utrecht, tijdens Le Guess Who May Day 24:

http://www.leguesswho.nl/

Ik stond juist perplex van het optreden bij KEXP. Drie weken geleden was The War On Drugs bij WFUV, van die sessie heb ik louter Red Eyes gehoord en dat was niet slecht, maar wel beduidend minder dan de studioversie. Red Eyes komt bij KEXP al beter uit de verf. Dat vind ik knap, omdat er amper twee weken overheen zijn gegaan. Het zijn echter An Ocean In Between the Waves en Eyes to the Wind die mij echt versteld doen staan. De studio-versies van beide nummers zijn al wonderschoon, maar de KEXP live versies zijn werkelijk waar fenomenaal!

Vanaf de eerste beluistering deed deze muziek me zo denken aan... ik kon er maar niet opkomen. Nee, niet alleen Springsteen, Dylan en Dire Straits. Iets anders jarig tachtigs.
Ineens weet ik het. Het zijn onze eigen The Nits. Horen jullie de overeenkomst ook?

Voortschrijdend inzicht, zoals mij eer gisteren ook gebeurde. Ik heb een druk gezin en had de nummers los van elkaar gehoord. Je kent het wel: als iedereen op bed ligt snel even een nummer luisteren. In die setting, losse nummers, klonk het allemaal wel aardig.

Nou ja, ik wilde het album natuurlijk als geheel luisteren dus op een CD gebrand en tijdens het woon-werk verkeer in de auto beluisterd. Ik zat me er nog op te verheugen toen ik de auto instapte: dat gevoel duurde nog geen 20 minuten. Via de goede installatie in mijn auto viel het inderdaad op dat elk nummer (maar dan ook echt ELK nummer) voorzien is van dezelfde galmende zang en gitaar. In die 20 minuten vrij snel door de nummers heen gehobbeld en telkens weer die galm! En ik moet mij aansluiten bij o.a. jou eerdere posts: het is zeer irritant! De galm is op dit album tot een terug kerende gimmick verheven: dit album had zoveel beter kunnen klinken als die niet opgenomen was in een betonnen rioolbuis.

Ik trek dan ook een volle punt van mijn eerdere score af.

Al een maand vrijwel non-stop in de CD-speler. Beste plaat die ik in de afgelopen tien jaar gehoord heb, zo rijk aan melodie en compositie, weergaloos.

Ik denk dat dat komt door het rijke aantal studio effecten die live niet mogelijk zijn. Dat is altijd een beetje een gevaar met dit soort bands. Overigens vind in het album bij vlagen krankzinnig mooi en warm. Tot nu toe m'n favoriete release van het jaar.

Die vergelijkingen hier... Dire Straits?? huh? wat?

Twisting in the Pool? Iemand?

Die niet, maar wel Telegraph Road of Tunnel of Love.

Twisting IN the pool? Kan niet gemakkelijk zijn...

Goed album wat tijdens doorbreken van de zon in de ochtend een extra dimensie krijgt.
Wel jammer dat het middenstuk me minder bevalt.
De ambient track is prima alleen op dit album past het niet helemaal.
Verder doet Dissapearing me denken aan Electric van The Church.
An Ocean between the waves en Burning voor mij de toppers hier.

komt zojuist op twitter voorbij: TWOD in okt naar Paradiso

'De voorverkoop begint onmiddellijk via Ticketmaster: kaarten kosten 18,50 euro exclusief servicekosten en lidmaatschap.

De tourdata voor eind oktober:
25 Oct: Münchenbryggeriet, Stockholm (SE)
26 Oct: Voxhall, Århus (DK)
28 Oct: Paradiso, Amsterdam (NL)
31 Oct: Kaufleuten, Zurich (CH)
01 Nov: Rockhal, Luxembourg (BE) '