Zeker geen ordinaire metalcore met deathcore achtige breakdowns en screaming vocals. Ze moeten het hebben van de enorme energie en de afwisseling tussen cleans, melodische tussenstukken maar vooral, distorted vocals en screams. En dat recept werkt echt goed.

Muzikaal is de band niet baanbrekend, echter de productie is erg sterk. Ook de drums klinken uitstekend. De melodische stukken zijn welkom om even het geluid tot je te nemen, want het is immens.

Op sommige nummers als Better Written Villain heb je op momenten het gevoel "calm the fuck down", maar dan realiseer je dat het daar om draait. Dat hoge niveau, die rauwe screaming vocals; daar draait deze band op. En dat doen ze goed.

Geweldig album van Deftones dat ik al jaren lang luister. Het heeft een goeie productie en nummers die een goeie flow en het album "compleet" maken van begin tot eind.

De eerste twee nummers laten direct de toon goed horen. Vooral digital bath met de lange rustige aanloop richting een stuk waar Chino met zijn uithalen de sfeer neerzet. Heerlijk. Elite en RX Queen zijn voor mij de minste nummers. De een hard maar eentonig, de ander rustiger maar ook erg eentonig. Street carp daarentegen weer met een hoger tempo, dat bouwt de kwaliteit alweer wat op richting het sterkte stuk van het album.

Knife Party laat mijn haren overeind staan, elke keer weer moet ik beide oordoppen in doen als ik onderweg ben. Een prettige gitaar intro leidt tot de krachtige drums, typische zware gitaar en de zang. Na een moment stilte begint het "moanen" van een vrouw dat langzaam met de muziek overgaat in het schreeuwen. Zoals Chino zegt "I could float here forever".

Korea, wat een lekker nummer is maar gelukkig niet langer, gaat over in mijn favoriet Passenger. Het nummer is geweldig van begin tot eind en ik visualiseer direct dat ik in een grote Amerikaanse stad, snachts, in een muscle car rij en weg wil van de drukte. Het mij niet boeit waar ik heen ga. Jammer dat Maynard en Chino niet meer samen doen.

Change gaat enigszins in dezelfde stijl door als zijn voorganger. Maar dan net iets minder krachtig. De sfeer van Passenger blijf je echter nog houden tot na het ietwat vreemde Pink Maggit. Opmerkelijke riffs produceert deftones niet vaak, maar de zware riff onder dit nummer draagt hem heel goed. En eigenlijk is het jammer dat het album hier op houdt.

Sante Fe is zo geweldig, zo episch en net zo, misschien wel nog meer meeslepend als Dry County. Jon heeft een goede stem, geen geweldige. Maar door zijn uithalen en prachtige tekst in Santa Fe steekt hij boven zichzelf uit. Kleine 6 minuten, geen seconde verveling.

Toch zijn ook Never Say Die en Blaze of Glory erg mooie nummers. Deze drie nummers zorgen voor mij 4,5.
Toch met Billy Get Your Guns ook een leuke opener en aardige tussennummers (Blood Money en You Really Get Me Now). Miracle en Bang A Drum vind ik de minste.