Deftones - White Pony (2000)

mijn stem
3,82
546 stemmen

Verenigde Staten
Metal
Label: Maverick

  1. Feiticeira (3:02)
  2. Digital Bath (4:15)
  3. Elite (4:01)
  4. Rx Queen (4:27)
  5. Street Carp (2:41)
  6. Teenager (3:20)
  7. Knife Prty (4:49)
    met Rodleen Getsic
  8. Korea (3:23)
  9. Passenger (6:07)
    met Maynard James Keenan
  10. Change (In the House of Flies) (4:59)
  11. Pink Maggit (7:32)
  12. The Boy's Republic * (4:35)
  13. Back to School (Mini Maggit) * (3:57)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 48:36
151 BERICHTEN 6 MENINGEN
zoeken in:
avatar van Shinobi
3,5
0
Op zich wel een aardige album om naar te luisteren, alleen grijpen sommige nummers mij nog niet zo goed.

Nog maar eens een paar keer beluisteren dan maar. Voor nu vind ik deze nummers eruit steken: Digital Bath, Rx Queen, Korea en Change.

3, 5 Sterren.

avatar van Gajarigon
4,5
0
White Pony is zonder twijfel het bekendste album van the Deftones. De aantrekking ligt hem denk ik in de toegankelijkere zang. Chino Moreno heeft een ferme strot, maar op dit album blijft het echte schreeuwen erg beperkt. Een keuze die ik persoonlijk geheel ondersteun, want de man kan wonderlijke dingen doen met zijn gewone stem. Hij heeft een wat zeurderige manier van zingen, maar tegelijk ook erg indringend. Bij wijlen doet hij (en de muziek in het algemeen) wat denken aan Tool... en dan zal het wel duidelijk zijn waar mijn 'mening' heen gaat.

De muziek is echt erg goed. De productie is wat naar de vettige kant, maar er zitten ook geinige effectjes verstopt doorheen de hele cd. Muzikaal mag het allemaal wel wezen, niets speciaals maar wel onderhoudend. Het is vooral qua songs dat White Pony er bovenuit steekt. Opener Feiticeira (genoemd naar een naaktmodel) is al meteen een voltreffer. Digital Bath is nog een uitschieter, met dat heerlijke lineair gedrum van Abe Cunningham. Hierna komt het zwakste nummer van het album, Elite. Het enige nummer dat ik soms skip, ik heb er gewoon weinig mee. Veel geschreeuw, maar ook veel herhaling. Met het rustige RX Queen is er dan weer een topnummer, en eigenlijk zakt het niveau hierna nooit meer in, al is het tweede gedeelte van het album (alles na Teenager) toch net iets beter dan de eerste helft. Dikke 4,5*

avatar van nognooit
4,0
0
Destijds was, wat nu al weer tien jaar geleden is, was ik enorm fan van deze plaat. Ik was overdonderd van de kwaliteit en diversiteit en spanning die in dit album te vinden was.

Sinds vorige week heb ik dit album weer een paar keer beluisterd en valt zeker niet tegen. Ik was even bang dat ik het bijna niet meer zou kunnen waarderen, want in die tien jaar is mijn smaak behoorlijk gegroeid.
Wat me nu soms wel opvalt, is dat de zang soms erg balanceert op het randje van goed naar matig. Chino Moreno is eigenlijk geen goede zanger, maar hij doet wel, vooral op dit album, zijn best met de middelen die hij heeft. Het afwisselen van fluisteren, "normale" zang en "schreeuwen" doet hij erg goed en dat is ook een van de sterke punten van dit album.

Een ander sterk punt, is de variatie in de nummers. De extreme uitschieters zijn Elite en Teenager. De een is behoorlijk metal, die kreeg zelfs in die tijd een prijs van beste metal nummer van 2000, en het andere is zo soft en lief dat je bijna niet zou geloven dat het samen met Elite op de zelfde cd zou staan. De andere nummers op dit album maken dat contrast logisch, aangezien die tussen beide extremen balanceren.

Mijn persoonlijk favoriet blijft Knife Prty. Nog steeds krijg ik kippenvel op het stuk dat Rodleen Getsic (wat heeft zij nog meer gedaan?) gilt en giert, als of ze inderdaad bewerkt word door een mis.

Tien jaar geleden draaide ik het album meerdere keren per dag, elke dag. Dat zal ik nu niet meer doen, maar de sterke kwaliteit van dit album blijft staan als een huis. Een dikke vier sterren.

5,0
0
[quote]nognooit schreef:

Wat me nu soms wel opvalt, is dat de zang soms erg balanceert op het randje van goed naar matig. Chino Moreno is eigenlijk geen goede zanger, maar hij doet wel, vooral op dit album, zijn best met de middelen die hij heeft. Het afwisselen van fluisteren, "normale" zang en "schreeuwen" doet hij erg goed en dat is ook een van de sterke punten van dit album.

Moreno een matige zanger?

Ik begrijp aan de ene kant dat je dat vindt en live is ook niet altijd geweldig. Maar aan de andere kant zijn stijl is zo uniek en emotioneel. het raakt je echt. De paniek in zijn zang is mijn inziens onovertroffen en als je daar toe in staat bent mag je nooit een matige zanger worden genoemd, vind ik dan he.

avatar van Don Cappuccino
5,0
0
Ieder nummer is raak op dit monsterlijke album. Zoveel variatie, zoveel emotie. De zang van Chino is echt geweldig op dit album. De ene keer enorm mooi, de andere keer spring je in de kamer, vooral bij Elite, wat een beuker! En Teenager is heerlijk rustig, even helemaal in de muziek opgaan. In Knife Ptry zitten echt rare en best wel angstaanjagende schreeuwen van Rodleen Getsic, net alsof ze heel bang is, net als bij The Great Gig in the Sky van Pink Floyd, van deze schreeuwen krijg ik bijna meer kippevel dan het nummer van Pink Floyd. En Passenger, wow! Met de zanger van Tool, kan het nog beter?

En aan het eind word je gegrepen door het hele mooie Pink Maggit, wat eigenlijk een slome versie is van Back to School (dat schreef de band omdat de platenmaatschappij een hit wilde scoren, en dat lukte!) Ik krijg echt een brok in mijn keel van dat nummer. Aan het eind blijf ik even helemaal stil..... Een mooier einde kan niet.......

avatar van Soradio
3,5
0
sommige nummers schieten er echt, sommige skip ik liever.
een plaat die blijft boeien, maar omdat sommige nummers me niet echt boeien toch een 3,5.
pink maggit blijft absoluut favoriet, perfecte afsluiter met het langzame opbouwen en geweldige afsluiten.

 
0
Milestones
geplaatst:
Vrijdagmiddag op het werk een zinloos en vermoeiend overleg gehad.
Na thuiskomst snel deze integraal op de koptelefoon langs laten komen.
Na 50 minuten was mijn hoofd weer helemaal leeg en ging het weer goed met mij.

avatar van stoepkrijt
4,0
0
Mijn beste vriend is helemaal weg van deze band, maar ik vond er niks aan. Hij heeft me wel eens wat nummers laten horen, maar ik vond het allemaal veel te hard en schreeuwerig. In een opwelling heb ik me toch maar eens aan dit album gewaagd (het staat immers niet zomaar in de top 250) en het bevalt me tot nu toe erg goed.

Ik ben nu al fan van Digital Bath. I feel like mooooooreeee! Dat noem ik nou een mooie, van emotie doorspekte schreeuw!

avatar van Rhythm & Poetry
2,0
0
De meneer van de zang schreeuwt wel veel zeg. Om akelig van te worden. En waarom? Het klinkt niet mooi en het is slecht voor je stem. Misschien drinkt deze zanger graag thee met honing, anders kan ik me niet bedenken dat je zo gaat schreeuwen. Want als hij niet schreeuwt, maar gewoon zingt dan klinkt zijn stem ook gewoon niet al te best. Waarschijnlijk omdat hij zoveel schreeuwt en toch geen thee met honing drinkt, daar gaat je stem van naar de knoppen. En de instrumentatie op deze plaat? Spierballenmuziek. Geeft een beetje adrenaline, maar het ligt me niet. Nee, ik had hier meer van verwacht. Ik wacht nog met het geven van een cijfer, eerst de plaat wat vaker beluisteren (als me dat lukt). Sorry Yung Stoepkrijt.

avatar van Slowgaze
4,5
0
Thee met honing

avatar van niels94
3,0
0
Aardig album. Wel merk ik dat ik opveer zodra de gitaren een wat zwaardere metalriff gaan spelen en de zanger gaat schreeuwen, dat zijn overduidelijk de beste stukken (erg goede stukken zelfs af en toe). Verder vind ik het wat te soft en niet erg bijzonder. Als ik het zo lees een teken om eens achter ouder werk van deze band aan te gaan, dat schijnt wat ruiger te zijn.

avatar van Don Cappuccino
5,0
0
Ga dan zeker naar Adrenaline luisteren, dat is het hardste album van de band. Maar White Pony blijf ik de beste van deze band vinden, juist vanwege de afwisseling.

avatar van freakey
4,5
0
Don Cappuccino schreef:
Ga dan zeker naar Adrenaline luisteren, dat is het hardste album van de band. Maar White Pony blijf ik de beste van deze band vinden, juist vanwege de afwisseling.


En Around the Fur zeker ook nog... ook harder dan deze en mijn inziens net iets beter dan Adrenaline....

avatar van bennerd
4,0
0
Don Cappuccino schreef:
Ga dan zeker naar Adrenaline luisteren, dat is het hardste album van de band. Maar White Pony blijf ik de beste van deze band vinden, juist vanwege de afwisseling.

Ik verkies ook deze boven Adrenaline. Die is erg goed en beukt soms te pletter (relatief), maar klinkt een stuk amateuristischer en minder sfeervol dan deze.

avatar van Shelter
 
0
Op Adrenaline staat het voor mij beste Deftones nummer; Bored.
Maar kijkend naar een vol album vind ik Around the Fur een stuk beter...

avatar van kobe bryant fan
 
0
Aardig plaatje die af en toe wel heel voorspelbaar is.
De riffs zijn redelijk maar grijpen me gewoon niet.
Hetzelfde heb ik bij de zang, hij zingt en schreeuwt goed maar het doet me helemaal niets.
Toch zijn er af en toe wat lichtpuntjes zoals de erg sterke opener en Korea. 3*

avatar van Don Cappuccino
5,0
0
kobe bryant fan schreef:

De riffs zijn redelijk maar grijpen me gewoon niet.




Stephen Carpenter heeft misschien wel paar van de beste riffs op zijn naam staan. Zo is My Own Summer (Shove It) toch echt een klassieke riff. De riffs zijn niet voorspelbaar, ze zijn zwaar en melodieus. Op Diamond Eyes is het gitaargeluid nog wat breder omdat Carpenter dan op een 8-snarige gitaar speelt. Op White Pony speelt hij op een 6-snarige gitaar die omlaag is gestemd naar Drop C.

avatar van jellecomicgek72
4,5
0
Super vette plaat, vooral Elite, keihard beuken dit!

avatar van jellecomicgek72
4,5
0
kobe bryant fan schreef:
Aardig plaatje die af en toe wel heel voorspelbaar is.
De riffs zijn redelijk maar grijpen me gewoon niet.
Hetzelfde heb ik bij de zang, hij zingt en schreeuwt goed maar het doet me helemaal niets.
Toch zijn er af en toe wat lichtpuntjes zoals de erg sterke opener en Korea. 3*


Je moet die zang wel kunnen diggen inderdaad, ik krijg er vaak meters kippenvel van. Check anders de nieuwe cd als die uit is (of check de gelekte tracks alvast) Misschien dat je dat wel vet vind.

avatar van Wouter30
4,0
0
Prachtige plaat.

De Isis achtige drums hebben net als bij de Isis albums een hypnotiserende werking.
Het schijnt dat de zanger Chino trouwens bezig is met een project samen met een aantal ex Isis leden.
Het project zou Palms gaan heten en zou volgend jaar verschijnen. .
Ben erg benieuwd ..........

avatar van deric raven
2,0
0
Ik dacht al wat lijkt Passenger op Tool; zingt dus blijkbaar de zanger mee.

avatar van Yann Samsa
3,5
0
deric raven schreef:
Ik dacht al wat lijkt Passenger op Tool; zingt dus blijkbaar de zanger mee.

avatar van Johnny Marr
4,5
0
Bagger wordt afgewisseld met genialiteit: de ultieme 3,5* plaat voor mij!
Toch blijft dit een boeiend en essentieel album. Terecht in de top 250.

avatar van Slowgaze
4,5
0
Ik ga toch met een halfje verhogen: de opener, 'Elite' (die vooral), 'Street Carp' en 'Korea' zijn echt mindere nummers, maar zijn van een hoger niveau dan het mindere werk op de andere Deftones-platen die ik op 4* heb staan. En alsof dat nog niet rechtvaardiging genoeg is: wat een belachelijk goede nummers staan op dit album. Eigenlijk alles behalve die vier nummers is van heel hoog niveau; vandaag was ik bijvoorbeeld weer erg onder de indruk van de sfeerpassages en piano op 'Passenger'.

avatar van bennerd
4,0
0
Elite is het beste nummer dat deze band tot nu toe gemaakt heeft en ik zie ze het eerlijk gezegd niet overtreffen. Heerlijke brok brutaliteit.

avatar van Slowgaze
4,5
0
Doe mij dan qua bruutheid maar gewoon 'Hexagram'. Op 'Elite' staan de vocalen me niet aan, plus de vocoderpassage. Het gitaarwerk is dan wel weer heel prima. En het liedje gaat natuurlijk over menstruatie. Menstruatie is viesch.

avatar van Johnny Marr
4,5
0
Johnny Marr schreef:
de ultieme 3,5* plaat voor mij

Nou, nee dus

avatar van Sanderkeuh
4,5
0
Grotendeels akkoord met Slowgaze, Elite is naar mijn mening ook 1 van de mindere nummers op dit album, terwijl ik Deftones toch graag hoor knallen. When Girls Telephone Boys van hun selftitled album vind ik stukken beter.
Korea vind ik dan weer 1 van de hoogtepunten hier.

avatar van Noere
4,0
0
Elite blijft voor mij een weinig opzienbarend wollig tussendoortje, ik hoor liever een wat meer ingetogen Chino voor de afwisseling. De paar daaropvolgende nummers zijn ook niet echt interessant, pas vanaf knife prty hebben ze mijn aandacht weer te pakken. Staat verder zeker wat van hun betere werk op, maar vind het gewoon geen consistente plaat.. Iets waar deze band wel vaker last van heeft. Op de voorganger staat opvallend genoeg ook al zo'n wollige schreeuwert (headup).

avatar van Ernie
4,0
0
Don Cappuccino schreef:
In Knife Ptry zitten echt rare en best wel angstaanjagende schreeuwen van Rodleen Getsic, net alsof ze heel bang is, net als bij The Great Gig in the Sky van Pink Floyd, van deze schreeuwen krijg ik bijna meer kippevel dan het nummer van Pink Floyd.


Het allereerste waar ik aan dacht was The Great Gig in the Sky toen ik die intermezzo hoorde, blij dat ik niet alleen ben

avatar van CursedMusic
4,5
0
Geweldig album van Deftones dat ik al jaren lang luister. Het heeft een goeie productie en nummers die een goeie flow en het album "compleet" maken van begin tot eind.

De eerste twee nummers laten direct de toon goed horen. Vooral digital bath met de lange rustige aanloop richting een stuk waar Chino met zijn uithalen de sfeer neerzet. Heerlijk. Elite en RX Queen zijn voor mij de minste nummers. De een hard maar eentonig, de ander rustiger maar ook erg eentonig. Street carp daarentegen weer met een hoger tempo, dat bouwt de kwaliteit alweer wat op richting het sterkte stuk van het album.

Knife Party laat mijn haren overeind staan, elke keer weer moet ik beide oordoppen in doen als ik onderweg ben. Een prettige gitaar intro leidt tot de krachtige drums, typische zware gitaar en de zang. Na een moment stilte begint het "moanen" van een vrouw dat langzaam met de muziek overgaat in het schreeuwen. Zoals Chino zegt "I could float here forever".

Korea, wat een lekker nummer is maar gelukkig niet langer, gaat over in mijn favoriet Passenger. Het nummer is geweldig van begin tot eind en ik visualiseer direct dat ik in een grote Amerikaanse stad, snachts, in een muscle car rij en weg wil van de drukte. Het mij niet boeit waar ik heen ga. Jammer dat Maynard en Chino niet meer samen doen.

Change gaat enigszins in dezelfde stijl door als zijn voorganger. Maar dan net iets minder krachtig. De sfeer van Passenger blijf je echter nog houden tot na het ietwat vreemde Pink Maggit. Opmerkelijke riffs produceert deftones niet vaak, maar de zware riff onder dit nummer draagt hem heel goed. En eigenlijk is het jammer dat het album hier op houdt.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.