menu

Hier kun je zien welke berichten nlkink als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Don Johnson - Heartbeat (1986)

2,5
Door David Hasselhoff ben ik een beetje achter zingende acteurs aangegaan in MM. David Soul albums waren gisteren aan de beurt en die waren t.o.v. The Hoff een verademing. Lees mijn recensies maar als je wilt weten waarom.
Don Johnson zit er een beetje tussenin. Toen hij in 1986 een hit scoorde met Heartbeat vond ik dat nummer geweldig en kocht ik meteen het album. In eerste instantie viel het me wat tegen en omdat ik financieel niet al te gekke dingen kon doen had ik een beetje spijt.
Na verloop van tijd bleek het album een soort groeier te zijn. Het is een typisch product van de tachtiger jaren. Galm, gitaren en synthesizers. Maar Johnson was bevriend met Southern Rock muzikanten zoals Dicky Betts van de Allman Brothers en die speelden wel allemaal mee. Neemt niet weg dat de productie verhinderd dat het album een Southern Rock feel heeft. Het klinkt eerder, met de kennis van nu, als karakterloze LA rock, of zo je wilt, AOR.
Maar goed, in 1987/1988 vond ik dat heel aardig. Het album ging halverwege 1988 de kliko in nadat Muddy Waters posthuum een hit scoorde met Mannish Boy.

Gerry Rafferty - Rest in Blue (2021)

4,0
Het was op 4 januari 2021 alweer tien jaar geleden dat Gerry Rafferty ons ontviel. Enkele weken voor zijn overlijden was hij uit het ziekenhuis ontslagen en in huis genomen door zijn dochter Martha. Wetende dat zijn dagen geteld waren, heeft Rafferty bij zijn dochter en kleinkinderen nog een relatief korte periode van huiselijk geluk gekend, inclusief een laatste mooie kerst.
In 2009 bracht Rafferty zijn laatste album tijdens leven uit, Life Goes On. Dit album was een compilatie van liedjes van de drie voorafgaande albums aangevuld met een zestal nieuwe stukken. De van de voorafgaande albums afkomstige stukken waren in veel gevallen nieuwe mixen en edits. De algemene consensus was dat Rafferty dit album beschouwde als een afscheid. Zijn gezondheid was al behoorlijk aangetast door jaren van drankmisbruik. Het album, vol met melancholieke liedjes, reflecteerde dat gevoel.
De aankondiging van Rest In Blue kwam deze zomer volkomen onverwacht. Nu blijkt uit de liners’ notes van het album dat Rafferty sinds pakweg 2006 af en aan werkte aan een nieuw album. Dat bleef onvoltooid en na zijn overlijden kwamen de tapes in handen van zijn dochter Martha, die de afgelopen jaren een paar halfslachtige pogingen heeft ondernomen om iets met de tapes te doen.
Pas toen zij het gevoel had dat ze er emotioneel aan toe was kwam het album langzamerhand van de grond. Een eerste stap die zij heeft gezet is de vocalen van haar vader als uitgangspunt te gebruiken. Rafferty was de laatste jaren een soort kluizenaar die in zijn eigen studio alle muziek zelf in zat te spelen. Vele lagen met keyboard- en synthesizerpartijen en drumcomputers werden ‘weg gestript’. Muzikanten met wie Rafferty in het verleden veel had gewerkt werden uitgenodigd om te helpen om de muziek opnieuw in te spelen. Het gevolg is dat de muziek, in tegenstelling tot de laatste drie albums, zeer organisch klinken. Waar voorheen allerlei elektronica domineerde hoor je nu een ouderwets Hammondorgel, piano, akoestische en elektrische (bas)gitaren, soms een mandoline, mondharmonica en strijkers als violen en cello’s. Door de heldere productie klinkt het album geenszins gedateerd. Het is aangrijpend om te horen hoe goed Rafferty’s stem klinkt, bijna alsof hij de vocalen gisteren heeft ingezongen.
Het album zet Gerry Rafferty voor mij in een nieuw licht. Zijn teksten waren altijd al persoonlijk, met als gevolg dat de laatste albums overwegend somber en melancholiek van toon waren. Dat in combinatie met de omstandigheden waaronder hij zijn laatste jaren in relatieve eenzaamheid en worstelend met zijn drankverslaving doorbracht, maakte hem voor mij en wellicht anderen tot een tragisch figuur. Maar Martha Rafferty en haar team zijn erin geslaagd om het album zo samen te stellen dat dit beeld bij mij is gaan kantelen.
De opener van het album, Still In Denial, beschrijft in vlot tempo hoe Rafferty iemand toespreekt die niet wil inzien dat hij een probleem heeft. Als luisteraar ontkom ik niet aan het gevoel dat hij zichzelf vermanend in de spiegel aan het toespreken is. Je hoort tijdens het intro Gerry vrolijk ‘good morning’ zeggen. Een hele slimme zet om het album op die manier af te trappen.
Andere hoogtepunten zijn het confronterende Full Moon, het bemoedigende It’s Just The Motion, en de ode aan zijn ex-vrouw You Are All I Want. Dat hij nooit over het vertrek van zijn vrouw is heengekomen bewijzen fraaie nummers als I Still Love You, Look At Me Now en Keeper Of My Soul.
Naast de tapes van het onvoltooide album heeft Martha Rafferty tapes met demos die teruggingen tot 1970 laten digitaliseren. Een aantal van deze demos waren van nummers die Gerry voor het album verder wilde uitwerken. Ook dat werk is door Martha en haar team voltooid. Met name het aloude Wild Mountain Thyme is voor mij een ontroerend nummer.
Het album eindigt eigenlijk met twee nummers, Precious Memories en het vrolijker klinkende en overbekende Stuck In The Middle. Precious Memories is de melancholieke Gerry Rafferty. Meestal heb ik het niet zo op heropnames van bekende hits. En met deze versie van Stuck In The Middle is ook niet zoveel mis. Het nummer overtreft het origineel niet, maar omdat het hier om een fraai opgeleukte en informele demo gaat krijg je aan het eind van het nummer een vrolijke verrassing te horen waardoor je meteen begrijpt waarom dit liedje gekozen is als afsluiter.
Vanaf nu zie ik Rest In Blue als het afscheidsalbum van Gerry Rafferty. Natuurlijk is zijn muziek op dit album af en toe melancholiek en zelfs somber, maar door de nummers op de goede manier te plaatsen is er een album ontstaan waarbij ik mijn beeld van de tragische figuur Gerry Rafferty op een positieve manier kan bijstellen.

Jimi Hendrix - Jimi in Denmark (1995)

Alternatieve titel: Live in Copenhagen

Er is toch meer dan genoeg officieel live materiaal van Hendrix te krijgen wat van goede kwaliteit is? Gewoon daar achteraan gaan.