Voorganger van dit album, Always Ascending, had een paar hoogtepunten, maar op twee of drie nummers na vind ik dat album niet interessant. Van alle albums van Franz Ferdinand heeft Always Ascending met afstand de minste draaiuren.

The Human Fear is gelukkig een goede stap terug naar de hoogtijdagen van Franz Ferdinand. Het spelplezier spat ervan af. Nummers zijn voldoende afwisselend qua stijl om mijn aandacht vast te houden. Paar lekkere meezingers die na twee keer luisteren al herkenbaar zijn, zoals Cats. Afwisseling zit in de keuze voor stevige electronica (Hooked) of de keuze voor Grieks klinkende arrangementen (Black Eyelashes). Niet per se de beste nummers, maar wel een mooie verbreding van het bandgeluid.

Misschien niet het beste van FF, die eer blijft voor het debuut. Maar wel een fijne, opgewekte plaat. Die zal de komende tijd nog vaak een rondje meepakken.