Deze week zal het vinyl van de 3e Symfonie van Gorecki op de mat vallen. En dit zou voor mij de ultieme versie moeten zijn omdat niemand anders dan Lisa Gerrard de vocalen gaat verzorgen. Volgens mij is dit op haar lijf geschreven en ga ik Intens genieten van de in en in trieste muziek in combinatie met haar stem. Bewust nog niets beluisterd, dus ik laat me compleet verrassen.
De naam Gorecki was de aanleiding voor het draaien van dit debuut van Lamb. Destijds was dit toch wel 1 van de meest fascinerende albums die ik ooit had gekocht. De meeslepende stem van Louise in combinatie met ‘martelaar’ Andy die je geselde met zijn bij tijd en wijle scherpe en harde beats. Voor mij was het een combi die insloeg als een bom. De fascinatie was wellicht ook groot omdat ik zelf drummer was geweest en de ritme patronen zo geweldig vond. Ik probeerde het na te drummen, maar dat bleek een welhaast onmogelijke opgave.
Anyway, ik kreeg er vreselijk veel energie van dus was benieuwd of dit me nog pakte na al die jaren. En ja hoor, de magie was nog even groot als toen. Handjes en voetjes gingen weer een poging doen om alles bij te benen, maar ook dat bleek nog even moeilijk. Veel mensen vinden Gorecki er echt uitspringen, maar voor mij zijn het andere nummers zoals Gold, Trans fatty acid, God Bless en Cottonwool die me in extase brengen.
Destijds ook een optreden in Eindhoven mogen bezoeken en dat maakte het echt helemaal af. Het was een band in plaats van een duo! Contrabas en trompet werden live gespeeld en waren een perfecte aanvulling op het electronische. Andy ging helemaal uit zijn plaat achter zijn toverdoos terwijl Louise kalm en onverstoorbaar haar jazzy stem liet spreken. Magisch moment om deze magische plaat voor 200% tot zijn recht te laten komen.
Gaat de komende weken weer veel gedraaid worden!

Onlangs ontdekte ik dat Bel Canto een nieuw album had uitgebracht. Nou ja nieuw, we hebben het over 2024. Het waren helden van weleer, en dus ga je de gouwe ouwe meteen weer draaien. Te beginnen met deze.
Dit kwam uit toen ik zwaar verslaafd was aan het aetherial werk van 4AD. Cocteau Twins en Dead can Dance brachten me in de hoogste sferen en ik zocht me suf naar muziek die dat ook teweeg bracht. Bel Canto was ook 1 van die bands die mijn interesse hadden, maar het was het nét niet. Prachtig, maar het raakte me niet zo intens als eerdergenoemde bands. Ik vond het super goed geprobeerd, maar miste de bezieling.
Nu, na een aantal jaren heb ik het alweer verschillende keren beluisterd en en My God, wat is het eigenlijk toch prachtig! Het heeft aan kracht helemaal niet verloren en het kinkt meer intens dan vroeger voor mij. Even niet met het vergelijk met DCD en CT in het achterhoofd en dat scheelt enorm. Dit is gewoon een fantastisch album en klinkt nog steeds als een klok. Alles is raak en mooi en de veelzijdigheid geweldig. Wát een plaat!
Ook Birds of Passage alweer beluisterd en ik merk dat White out Conditions het meest aanspreekt. Het is puur en trefzeker zonder al te veel opschmuck. Birds of Passage is ‘rijker’ en lijkt meer doordacht en beter afgewerkt, maar dat pure van het debuut is er wel een beetje af. Ik trok meteen de vergelijking met Tears for Fears. The Hurting is meer basic, maar meer trefzeker. Opvolger Songs from the big chair beter afgewerkt en meer doordacht, maar het pure was er een beetje vanaf. Bij Bel Canto is het niet anders; op het eerste album is alles raak. Belangrijk verschil onder andere is de zang. Het meerstemmige dat op BOP meerdere keren voorkomt haalt iets van de magie en van de eenvoud weg. De albums daarna, die ik nog ga beluisteren, worden steeds commerciëler en raken steeds verder verwijderd van de Noorse kou die je op WOC nog hoort.
Een heel verhaal waarmee ik eigenlijk wil zeggen dat dit mijn favoriet is en zal blijven. Misschien een keer een betere remix zou mogen, maar zonder dat blijft het een prachtig muzikaal document.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren