Eind jaren 90 had ik dit album uit de bibliotheek geleend. Na het een paar keer beluisterd te hebben weer gauw terug gebracht, het deed me allemaal niet zo veel. Toch bleef het sterk op (synthetische) vioolpartijen leunende openingsnummer "Airspace" hangen en gretig als ik was om goede elektronische muziek te ontdekken & mede ook omdat ik ondertussen een groot Underworld fan geworden was heb ik hem toen een paar jaar later weer uit de bibliotheek geleend. Ik had echter weer dezelfde reactie als bij de eerst keer luisteren, ik vond het gewoon niet goed genoeg en het kwam verder allemaal wat rommelig over.

Vele jaren daarna wilde ik toch graag weer eens naar het openingsnummer luisteren dus ik downloadde de "NovaMute Kompilation" dubbel CD waar hij op stond. En eindelijk had ik het inzicht dat dit nummer briljant is. Het begint enigszins zeurderig, maar de vioolpartijen bouwen geleidelijk aan op naar een, voor dance begrippen, compositorisch hoogtepunt. Luister tip: speel dit nummer op een lagere snelheid af.

"Blueprints" is ook op de betreffende "NovaMute Kompilation" dubbel CD te vinden en kreeg de verdiende luisterbeurt. Het nummer heeft niet de opbouwende diepgaande structuur als "Airspace" maar leunt net als "Airspace" wel sterk op akkoorden die bij "Blueprints" wat catchier en meer geschikt voor de dance-vloer zijn. Al met al laat Darren Price met deze 2 nummers zijn kwaliteiten als producer zien.

De rest van het album "Under the Flightpath" laat een variatie aan stijlen horen. Zo hebben "Counterpoint" en "Lose no Time" een meer breakbeat achtige stijl zoals ook te horen is in wat oudere nummers van The Prodigy en "Over and Out" en "Things change" zijn rustige lounge achtig nummers. Verder is er nog het 4-to-the-floor nummer "Phizz", wat vanwege zijn eenvoud echt typisch zo'n nummer is wat ooit eens door iemand gemaakt had moeten worden.

"Long Haul 747" is weer een hoogtepunt op dit album. Het zijn eigenlijk 2 nummers achter elkaar gezet waarbij het eerste deel als hoofdthema een relatief eenvoudig gitaar motief heeft en het tweede deel draait om een diepe bass die wordt ondersteund door allerlei producers hoogstandjes waarvoor je echt een koptelefoon nodig hebt om het volledig te kunnen ervaren.

Al met al is "Under the Flightpath" een goed techno album en een verplichte luistersessie voor iedereen die geïnteresseerd is in de betere dance muziek uit de jaren 90.

Een verzamelaar uit de jaren 90 die je als liefhebber van dance/elektronische muziek beluisterd moet hebben, of toch op zijn minst wel kort de aandacht gegeven dient te hebben. De beste uit de serie (3 in totaal) vind ik. Kan verder niet heel snel binnen de dance/elektronische muziek een betere verzamelaar bedenken.

De Laatste 4 nummers op het eind zijn trouwens drum n bass waarvan ik Forme - New element de beste vind. De rest is Trip Hop / downtempo.

Geweldige verzamelaar, blij dat ik hem heb. Toegegeven, de titel moet je rekbaar interpreteren aangezien er muziek van The Prodigy en ook New Order op staat waar Oasis en Blur ontbreken (vermoed dat licenties te duur waren), echter er is ook muziek van Lush en Suede die wel aan de meer strikte definitie van het Brit pop genre voldoet. Al met al doet de variatie op geen enkele manier afbreuk aan deze dubbel CD en ik bewaar er bovendien goeie herinneringen aan o.a. aan de zomervakanties in Zuid-Frankrijk eind jaren 90 waar ik met regelmaat naar deze dubbelaar greep.

Verder staan er ook leuke nummers op van The La's en The Charlatans die ik zonder deze CD waarschijnlijk nooit ontdekt zou hebben. Mooi ook om te horen dat Tears for Fears en Simple Minds niet alleen in de 80s hebben weten te pieken, wat een geweldige nummers van die twee.

Musicmeter staat toe dat ik maximaal 7 favoriete nummers op deze plaat kan uitkiezen, maar dat is echt veel te weinig in dit geval.

Briljante plaat. Minder toegankelijk als "Dig your own hole" maar zeker niet minder briljant. In tegenstelling tot "Dig your own hole" zijn op deze plaat veel meer acid geluiden te horen daar, voor zover ik snel kan nagaan, de 303 op "Dig your own hole" compleet afwezig is.

Ik moet toegeven dat ik persoonlijk niet zo van hun keuze van samples en geluiden hou. Ik zit in dat opzicht meer in de hoek van FSOL, Underworld en Leftfield. Echter het is zo goed gedaan dat ik deze plaat nog regelmatig opzet.

Bij de laatste 2 minuten van "Life is Sweet" krijg je al een voorproefje van de magnifieke outro van "Electrobank" en "Three Little Birdies down" is natuurlijk gewoon een betere uitvoering van Josh Wink's "Higher State of Consciesness".

Verder veel bewondering dat ze elke keer met een eenvoudig maar leuk muzikaal idee aan weten komen te zetten. Het fluitende electro geluidje in de laatste minuut van "In Dust we trust" bijvoorbeeld is precies wat het nummer dan nodig heeft.

Alleen al vanwege het fenomenale openingsnummer, wat met afstand het beste dance nummer van de jaren 90 is, is dat album de moeite waard. Afgezien daarvan denk ik dat dit album licht tegenvalt als je op zoek bent naar stevige nummers voor op de dans-vloer, tenzij je ook de bonus disc heb. De kracht van het album zit hem meer in knap geproduceerde studio-nummers vol met mooie geluiden zoals het sfeervolle "Banstyle / Sappys Curry", "Confusion the Waitress" wat na een enigszins saaie opening zich geleidelijk aan prachtig ontwikkeld en het hypnotiserende "Pearl's Girl".