Dit is echt een geweldige plaat, inderdaad zoals al door anderen beschreven voor liefhebbers van The Blue Nile. De meeste nummers gaan over verlies en dan met name dat van het vijfjarige zoontje van zanger Peter Milton Walsh, eind jaren negentig. Dat is ook de reden dat er 18 jaar zit tussen deze en de vorige Apartments plaat. De muziek is prachtig, maar mede door de teksten gezongen door die donkere melancholieke stem lopen iedere keer weer de rillingen over m'n rug. Enkele tekstflarden:

"Don't wanna be that guy driving through the rain wondering where the good luck went"

"I carried you on my hip at first, I carried you on my shoulders, carried you to a long black car, you will never get any older"

In het afsluitende "Swap Places", 1 van de hartverscheurendste nummers die ik ooit gehoord heb, wil Peter Milton Walsh het liefst de plek van z'n overleden zoontje in de kist overnemen. "I cannot get to you, you never come home", en het achtergrondkoortje wat telkens herhaalt "where's the god in all of this?", dan houdt de koelste kikker het niet meer droog.

Topplaat die uitnodigt het oudere werk van deze band blind aan te schaffen.