Empire of the clouds, ergens in het nummer drumt Nicko S.O.S. in morse-code na. Nicko drumt tribal in If eternity should fail. Adrian Smith schrijft eindelijk weer samen met ' zijn' stem Bruce. Steve ondersteunt alles met een dikke baslijn. Janick maakt verdomd aanstekelijke lijnen dit keer. Als je Murray hoort, weet je dat je Maiden luistert. Smith blijft een dijk van een soloist en schrijver, dit keer wat kortere nummers tussendoor. Niks mis mee. Dit zorgt voor een strakkere planning qua nummer. Je hebt niet meer tig minuten om uit te breiden, nee. In 5 minuten moet je alles gezegd hebben. Uitdagend weer eens, na zoveel jaar. Deze cd blijft maar geven en geven. Verrassing na verrassing. Met koptelefoon op hoor je pas goed hoe de structuur in mekaar steekt. Soms is de mix wat te droog en strak, naar mijn smaak. (Doet me soms denken aan x-factor. In goede zin) Maar wel met echootjes hier en daar, waar vooral Smith op gehamerd heeft bij Kevin Shirley. Te bedenken dat de nummers ' vers' zijn opgenomen merk je pas hoezeer de heren op mekaar zijn ingespeeld. Dat Bruce minder zou klinken hoor ik hier niet, maar eerder op Piece of Mind (1983). Waar de zanglijnen soms wat gezocht zijn, naar mijn idee. Hier klinkt Bruce ontzettend sterk en vers, alsof hij de hoogste tonen nu makkelijker haalt dan voorheen. En dat met een stuk kanker in z'n keel tijdens de opnames. De zanglijnen zijn wel korter, misschien abstracter, maar daardoor krachtiger. Hell, dit is Maiden op z'n best. Het tempo ligt hoger, dan bij het sferische Final Frontier, en het is strakker dan het donkere Matter of life and Death. De 93 minuten vliegen om. Ik raad en ieder aan om eens het gehele album aan 1 stuk door te luisteren.... Dit is niet de Maiden van de jaren 80. Dit Maiden is veel verder gegroeid, gelukkig. Het is een band die zichzelf ontwikkeld, en zijn eigen thema's verdiept. En in mijn opinie had het niet breder en integerder volwassen kunnen worden...