Iron Maiden - The Book of Souls (2015)

Ik heb um binnen.
Heerlijk, weer een echt Iron Maiden album. Voor mij wel niveau Seventh Son. Wat een supernummers!
Zonde, toch nog een nummer onder de 5 minuten.
Ik ga weer luisteren.
Er moet ook nog een vinyl versie komen voor mij maar ik weet nog niet welke.

Da's niet zo'n moeilijke keuze aangezien er maar één versie uit is gebracht

De postbode heeft zojuist mijn exemplaar bezorgd. Daar ga ik vanavond goed voor zitten

Ok. Ik begreep dat er meerdere versies onderweg waren.
Morgen gewoon in de winkel ophalen.
Zoals ik al eerder las: Op de fiets, in de regen met je laatste centjes in je knuistje.
Kan niet wachten. Net de foto's van het vinyl en hoes gezien. Kannie wachten.
@namsap: Succes vanavond. Zorg wel dat er alleen liefhebbers in de buurt zijn want ik kan je garanderen dat ie steeds harder gaat!

Nu ik al bijna een week elke dag een keer naar het album luistert (gelekte versie, de cd krijg ik morgen binnen), ben ik tot de conclusie gekomen dat de band de oude glorie bijna laat herleven!! Dit is Maiden's beste album sinds 1988! Daarom krijgt dit album van mij de volle mep!! 5

Kom me ook niet bedwingen. Heb de cd ook een paar keer gehoord, en de langere nummers vaker.
Die zijn zonder uitzondering geweldig alleen "the red and the black rechtvaardigd al de aanschaf.Maar empire en the book of souls natuurlijk ook. Staan geen missers op en met gemak de beste plaat sinds powerslave.Ik heb de cd natuurlijk aangeschaft.

Goed album , alleen haalt dit album niet het niveau van de midden jaren 80

Tjonge, dat was 90 minuten grote klasse! Iron Maiden is natuurlijk niet meer de band uit de jaren 80 met de klassiekers Number of the Beast, Piece of Mind, Powerslave, Somewhere in Time en Seventh Son of a Seventh Son. Ze hebben na die periode nog veel albums uitgebracht, sommigen goed, sommigen weer minder.
Dit album zou wat mij betreft wel eens een klassieker in spé kunnen zijn, niet te vergelijken met de "oude" Maiden, maar meer een perfectionering van de stijl die ze hebben ingezet op de cd's A Matter of Life and Death (2006) en The Final Frontier (2010). Deze plaat veegt de vloer aan met de twee voorgangers. Vooral zanger Bruce Dickinson zet een flinke prestatie neer.
Na één luisterbeurt vallen If Eternity Should Fail (met een duivels klinkende Dickinson op het einde) , The Book of Souls, The Red and the Black en Empire of the Clouds (18 minuten). Ik ben erg blij met deze schijfjes! Oja, eindelijk ook weer eens een echte gemene Eddie. Vooral die in het bijbehorende boekje is erg gaaf...

Grrrrrr....morgen pas de echte schijfjes.

4 sterren recensie van The Guardian.

Vind eigenlijk dat hij het goed doet. De band wil niet per sé klinken als ze ooit klonken. Ze evolueren mee met hun leeftijd, zonder dat de nummers daarvoor in kwaliteit moeten inboeten.

Het eerste album waarbij het me op viel dat ze echt oud waren geworden was AMOLAD. Nog steeds een van mijn favorieten van de heren, net omdat hij zo anders is ("rijper" geluid)

Maar moet je het daar wel mee willen vergelijken?

Nee niks moet....maar onbewust doe je het toch

Empire of the clouds, ergens in het nummer drumt Nicko S.O.S. in morse-code na. Nicko drumt tribal in If eternity should fail. Adrian Smith schrijft eindelijk weer samen met ' zijn' stem Bruce. Steve ondersteunt alles met een dikke baslijn. Janick maakt verdomd aanstekelijke lijnen dit keer. Als je Murray hoort, weet je dat je Maiden luistert. Smith blijft een dijk van een soloist en schrijver, dit keer wat kortere nummers tussendoor. Niks mis mee. Dit zorgt voor een strakkere planning qua nummer. Je hebt niet meer tig minuten om uit te breiden, nee. In 5 minuten moet je alles gezegd hebben. Uitdagend weer eens, na zoveel jaar. Deze cd blijft maar geven en geven. Verrassing na verrassing. Met koptelefoon op hoor je pas goed hoe de structuur in mekaar steekt. Soms is de mix wat te droog en strak, naar mijn smaak. (Doet me soms denken aan x-factor. In goede zin) Maar wel met echootjes hier en daar, waar vooral Smith op gehamerd heeft bij Kevin Shirley. Te bedenken dat de nummers ' vers' zijn opgenomen merk je pas hoezeer de heren op mekaar zijn ingespeeld. Dat Bruce minder zou klinken hoor ik hier niet, maar eerder op Piece of Mind (1983). Waar de zanglijnen soms wat gezocht zijn, naar mijn idee. Hier klinkt Bruce ontzettend sterk en vers, alsof hij de hoogste tonen nu makkelijker haalt dan voorheen. En dat met een stuk kanker in z'n keel tijdens de opnames. De zanglijnen zijn wel korter, misschien abstracter, maar daardoor krachtiger. Hell, dit is Maiden op z'n best. Het tempo ligt hoger, dan bij het sferische Final Frontier, en het is strakker dan het donkere Matter of life and Death. De 93 minuten vliegen om. Ik raad en ieder aan om eens het gehele album aan 1 stuk door te luisteren.... Dit is niet de Maiden van de jaren 80. Dit Maiden is veel verder gegroeid, gelukkig. Het is een band die zichzelf ontwikkeld, en zijn eigen thema's verdiept. En in mijn opinie had het niet breder en integerder volwassen kunnen worden...

Nee hoor. Ik volg de band al vanaf 1988, en voor mij is elk album een aanwinst, lees aanvulling en geen spiegel naar de 80's. Ik denk dat ik daarmee de nieuwe cd's (welke technisch en muzikaal veel interessanter zijn) teveel tekort zou doen. En ik minder goed naar de kwaliteit luister.

Als Iron Maiden een nieuw album uitbrengt blijft dat voor mij een speciaal moment om naartoe te leven, ook al is het naar mijn mening al lang geleden dat deze band een echt goed album heeft uitgebracht.

Toen gisteren tot mijn verrassing de 3-LP al door de postbode werd gebracht kon ik me dan ook moeilijk bedwingen om te wachten met de eerste luisterbeurt tot ik de tijd had om ‘The Book Of Souls’ ongestoord voor het eerst op te zetten. Gisteravond laat was het eindelijk zover.

De pret begint al met het openen van de verpakking. Het artwork is prachtig, een grote vooruitgang op het vorige album. Als ik vervolgens de eerste plak vinyl op de draaitafel leg en de naald zich in de groef nestelt valt direct op dat het vinyl van goede kwaliteit is en mooi stil blijft….. tot het geweldige ‘If Eternity Should Fail’ door mijn speakers dendert. Dit nummer legt de lat voor de rest van het album gelijk op grote hoogte. In dit nummer valt de mooie, transparante productie gelijk op, zeker als in de instrumentale passage vanaf 5 minuten de drie gitaarpartijen prachtig samenkomen maar je toch alle details goed blijft horen.

Dit hoge niveau blijft de band nagenoeg het hele album volhouden en bij ‘Empire Of The Clouds’ gaat het niveau naar bijna ongekende hoogte. Zo’n prijsnummer heeft de band sinds de jaren ’80 niet meer afgeleverd.

Met ‘The Book Of Souls’ levert Iron Maiden naar mijn mening misschien wel het beste album af sinds ‘The Seventh Son…’ al laten de jaren ’80 zich natuurlijk moeilijk vergelijken met ‘Maiden anno 2015. Mijn angst vooraf dat de band in de lange nummers oeverloos in herhaling zouden vallen blijkt in de praktijk onnodig te zijn geweest. Iron Maiden bewijst met dit album nog steeds relevant te zijn. Als Bruce goed herstelt van zijn strijd tegen kanker kan deze band hopelijk nog jaren mee.

4,5*

Eerste luisterbeurt, ben nu bij Shadows of the Valley en dat valt idd niet tegen (understatement mode)!

Zo wat is iedereen enthousiast. Ik ben nooit een Maiden fan geweest, maar heb wel een flink aantal platen in bezit gehad en ook vaak beluisterd. Voor mij waren Seventh Son, Somewhere in Time en het debuut erg favoriet.

De Blaze-platen ken ik dan weer niet. Maar de comebackplaat rond het millenium deed mij niets. Ben eigenlijk ook al jaren niet meer into powermetal, maar wie weet, vind ik dit te gek, en kom ik weer in een metal-periode

Ik ben ook erg enthousiast. Hier klinkt geen band die na vier decennia aan het uitbranden is, maar een die nog altijd geïnspireerd weet te klinken.

Voor alle duidelijkheid, de jaren tachtig komen hiermee niet terug. Maar dat hoeft ook niet. Ik ben Seventh Son gestopt met Maiden albums kopen. Ik vond No Prayer for the Dying en Fear of the Dark vreselijk en toen Dickinson weg ging was het sowieso klaar voor mij. Ook het comeback album Brave New World is het nooit helemaal geweest voor mij. Dus eigenlijk was Maiden klaar voor mij na de jaren Tachtig (net als Slayer, Metallica overigens). Dit album klinkt minder plichtmatig dan het voorgaande werk, maar ja ik heb het pas één keer gehoord dus nog geen definitieve oordelen.

Ik hoef de jaren 80 niet terug hoor.
Ik ben zelf ook geen 15 meer of 25. Metal heeft een andere lading voor mij dan voorheen.

Heel veel bandjes die ik ooit te gek vond hebben voor mij enigszins afgedaan (Iced Earth, Blind Guardian, Helloween, Annihilator, Testament, Motorhead), niet omdat ze slecht zijn of slecht materiaal afleveren, maar puur en alleen omdat ik niet zo een metal-head ben. Eigenlijk ook nooit geweest, maar vond het altijd wel leuk, die snelle tempo's en solo's.

Nu ben ik gewoon benieuwd, omdat iedereen zo enthousiast is.

Zo las ik het ook niet Ik denk dat mijn leeftijd bij al die te gekke albums uit de jaren tachtig ook een grote rol speelt. Met andere woorden dus, ik zal waarschijnlijk geen enkel nieuw Maiden album meer zo goed vinden als hun hoogtepunten uit die jaren. Ik ben enthousiast omdat het niet klinkt als 'method writing' zoals ik bij de vorige albums wel had.

Het oranje boekje met songteksten en art-work van de deluxe edition is omhuld met een zwarte stevig kartonnen beschermhoes wat deze uitvoering dan ook een erg luxe gevoel geeft. In totaal is het pakketje net iets hoger dan een DVD en schijfjes achterin zijn op plastic ingeklikt (wat voor mijn gevoel binnen enkele jaren zo uit het boekje zal vallen). Voor die paar euro meer ben ik tevreden over deze mooi vormgegeven limited edition. Nu de muziek nog

Ruim vijf jaar geleden verscheen het laatste album van de Britse metalband Iron Maiden. Mede door de ziekte van frontman Bruce Dickinson liep het album enige vertraging op. The Book of Souls is met zijn 92 minuten het album met de langste speelduur uit de geschiedenis van de band. De mannen schreven het merendeel van de nummers in de studio, waarna de tracks direct werden opgenomen. Dit creëert een live sound en een nieuwe manier van samenwerken, vergeleken met voorgaan materiaal.

De klanken van de synths vormen de opening van If Eternity Should Fail. Het nummer gaat over in de bekende krachtige sound van de band. Bruce Dickinson toont zijn schrijverskwaliteiten in zijn eigen zang. Zijn hoge vocalen klinken vertrouwd op een muur van gitaren en een strak drumritme. Het einde van de wereld komt dichterbij als de snelheid halverwege wordt opgeschroefd. Na een baslijn van Harris gaan alle remmen los en snellen de gitaarklanken langs ons heen. Speed of Light is de eerste single van het album en drijft op een wat vlakkere melodielijn. Met de lichtsnelheid van de gitaarklanken vliegen we naar een andere dimensie toe, de mensheid achterlatend op aarde. The Great Unknown begint op de rustgevende klanken van gitaren, die enigszins associaties oproepen met Fear of the Dark. Na aanvang van de zang van Bruce loopt het ritme al snel op. De power van de gitaren snelt door in verschillende gitaarsolo’s. Bruce weet ondanks zijn ziekte en oplopende leeftijd zijn krachtige stem op niveau te houden.

Never ending the desires of men
It’ll never be the same or calm again
In a time of changing hearts
And great unknown
It’ll be the damnation and end of us all

The Red and the Black opent met een rustige intro van de gitaar, waarna er over wordt gegaan op een strak ritme. De melodielijn maakt het klankentapijt wat breder en wordt versterkt door de samenzang in het refrein. Het nummer ontpopt zich tot een geweldig schouwspel aan gitaargeweld. De sterke productie zorgt voor een onvervalst live geluid met krachtige solo’s van Murray, Smith en Gers. McBrain zijn drumwerk valt wat meer naar de achtergrond, waardoor er ruimte aan het samenspel op de gitaren wordt gegeven. De band toont zijn kracht wanneer het volume omhoog gaat en de klankenregen op ons neerdaalt. Op When the River Runs Deep stappen we terug naar de jaren tachtig. De tempowisselingen zorgen voor puntjes van rust, waarna het zware gestalte zijn weg vervolgt. Het titelnummer The Book of Souls vervolgt de weg in de flamenco klanken van de akoestische gitaar. Het hevige geluid van de drums en gitaren vormt zich met keyboards op de achtergrond. De hemelse goden dalen neer als de bombast van de gitaren op komt zetten. Bruce haalt het uiterste uit zijn zang in de zoektocht naar de waarheid van het bestaan. De gitaarsolo’s laten het gevaar naderbij komen in een avontuur tussen het heden en het verleden.

Prophecy of sky gods, the sun and moon
Passing of old ways will come true soon
Falling of ages, forest of kings
The lost book of souls, destruction begins

Death or Glory gaat in de versnelling met McBrain achter de drums. Het nummer houdt zich af van al te veel instrumentale stukken. Bruce heeft hier en daar wat moeite om de snelheid in zijn zang bij te houden. Na het gebeuk lijkt het even of Wasted Years opdoemt, maar we zitten dan in de openingsklanken van Shadows of the Valley. Na het begin rukt het nummer zich los van de verloren jaren en zorgen de keyboards voor een progressieve impact. De gitaarsolo’s brengen wat meer rust in het geheel en drijven op de baslijn. In Tears of a Clown vinden de tranen zijn weg naar de overleden komiek Robin Williams. Zijn depressie gaat over in deze tribute aan de persoon die altijd vrolijk leek, maar hier en daar een traan moest laten. Smith en Harris schreven het prachtige nummer met zijn indrukwekkende gitaarsolo’s. The Man of Sorrows voert zich voort in een wereld vol leugens en bedrog. Het nummer doet zich niet alleen qua titel denken aan het solowerk van Bruce, de opbouw en zang hebben ook gelijkenissen met de albums van zijn hand. The Man ontwikkeld zich vanuit de rust naar de klanken van gierende gitaren. Het slotstuk Empire of the Clouds is het langste nummer dat de band tot op de dag van vandaag heeft uitgebracht. Dickinson neemt voor het eerst plaats achter de piano. Geen simpele opgave, maar hij brengt het er met de samenkomst van de strijkers goed vanaf. We bevinden zich in de r101 tijdens een fatale tocht. Het melodieuze samenspel van gitaren en strijkers drijft ons verder weg door wolken boven de opdoemende zee. De tocht neemt zijn wending als een storm aanzwelt en de crew alles doet om het machtige luchtschip in toom te houden. De drums zwellen aan en de gitaren voeren de storm op. De huizen van Noordelijk Frankrijk trekken aan je voorbij als de laatste beelden die je ooit zult zien. Een schreeuw en het machtige schip voert de geschiedenis in met al zijn slachtoffers. Een verbluffend einde aan het indrukwekkende album.

Now a shadow on a hill, the angel of the east
The empire of the clouds may rest in peace
And in a country churchyard, laid head to the mast
48 souls, who came to die in france

Het heeft even mogen duren, maar Iron Maiden is terug met een meeslepend en krachtig album. The Book of Soul doemt op met zijn uitgesponnen nummers, afwisselend terugkijkend op de historie en met een frisse blik naar de toekomst. Het samenspel overtuigd in de langdurige muzikale stukken en de zang van Bruce. Een aantal kortere nummers zorgen voor de vlotte tussendoortjes, maar met The Red and the Black en Empire of the Clouds tonen ze aan hoe oud en nieuw samengaan. Iron Maiden weet zich terug te werpen naar de hoogtijdagen van de jaren tachtig en toont aan in de huidige tijd nog steeds met de top mee te kunnen.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Een week lang luister ik niets anders dan deze parel. Vergelijken met hun werk van de jaren 80 mag best. dan wint deze plaat het moeiteloos, dit gaat op alle vlakken zoveel dieper, is muziekzaal zoveel sterker. Het laat een band horen die hun eigen muzikale kunstje tot in het uiterste geperfectioneerd heeft. Dit zou zo maar eens uit kunnen groeien tot mijn all time favourite.

Toch leuk om te zien hoeveel mensen er enthousiast zijn over dit nieuwe album. Ik was zonet in de platenwinkel niet de enige die maar ineens zowel de gewone cd, de deluxe edition als de lp meenam. Als alle muziekfans als de Maidenfans waren dan zou de industrie het heel wat beter doen.

En nu eens kijken of mijn verwachtingen een beetje realistisch gebleven zijn na alle lof die hier al over Book of Souls is gezwaaid.

Alle drie de uitvoeringen??? dat gaat Eddie zelfs een beetje ver

Het zijn voor mij best wel aanvullende versies.

Die luxe editie past niet in mijn cd kast dus om daar de Iron Maiden verzameling compleet te houden (alle studioalbums netjes op rij) heb ik de standaard versie nodig.

Alleen op de lp komt het artwork als geheel goed tot zijn recht dus die is ook welkom. Maar handig om te draaien is dat ding niet. Drie lp's levert te veel onderbrekingen op en de middelste lp krijg je er niet zo makkelijk uit.

De luxe editie is eigenlijk het handigst. Dan heb je de teksten wat groter dan bij de standaard versie en ook makkelijker bij de hand. Van uitvoering vind ik het wel een beetje goedkoop aandoen maar de prijs was ook maar drie euro meer.

Ik verwacht dan ook een uitgebreide recensie van Kronos van alle drie de geluidsdragers

Haha