Heel apart, een album waarbij ik van de eerste twee tracks Open Up Your Eyes en Mask Machine compleet van mijn stoel val en vervolgens wordt het ineens allemaal veel minder. Neal Morse en Mike Portnoy zijn proggoden, maar het klinkt iets teveel als: hoe gaan we er voor zorgen dat we na al die jaren in de muziek nu eindelijk eens een paar dikke mainstream hits gaan scoren? Zoals Genesis met We can't dance. Wat met Mask Machine overigens tot pakweg 10 jaar geleden heel goed had kunnen lukken. Maar anno nu werkt dat niet meer helaas, de markt voor proghits a la Owner of a lonely heart, Land of confusion of Rendez-vous 6.02 lijkt gesloten. Maar goed, fantastische muzikanten, twee briljante tracks, maar uiteindelijk geen klassieker. Ik ken het eerste album nog niet, ga ik gauw beluisteren.