Zo, dat was het nieuwe album! Veel melodische bijna poppy liedjes die kort van aard zijn voor DT begrippen. Een geweldige solo op A new beginning! Ik heb alle albums van DT meerdere malen gehoord en ben een groot fan. Het is lastig om de albums te vergelijken met de andere albums omdat DT eigenlijk maar 1,5 concept albums heeft gemaakt. Scenes from a memory en disc 2 van Six degrees of Inner Turbulence. Er zijn verschillende aspecten van de band terug te horen op het album, zo zijn er de fantastische shreddy solo's van John en de bizarre pianofills van Jordan. Maar desondanks deze herkenbare aspecten zijn er ook een hele hoop nieuwe experimentele gebieden verkend met dit album. Zo is het voor Dream Theater niet gebruikelijk om korte nummers te schrijven, laat staan 34!! Ik had dus verwacht dat veel nummers in elkaar zouden overlopen, dit bleek echter niet het geval. Veel nummers hadden een losstaand einde. Ik moet er nog even aan wennen maar vind het zeker niet verkeerd. Verder merk je aan alles dat het een concept album is, en zijn er een hoop nummers op het album die ik niet afzonderlijk zou kunnen luisteren als losse nummers, maar in het verhaal passen ze goed. Ik mis alleen als ik eerlijk ben wel de keiharde progmetal kant van de band. De echt harde riffjes met keiharde drums zoals te horen zijn op bijvoorbeeld Train of Thought! Maar desondanks respecteer ik de keuze van de band om eens iets anders te proberen en een goed verhaal neer te zetten. Respect ook voor James! Wat een geweldige prestatie van de (niet mijn favoriete) zanger. Ik ga ze in februari live zien in Carre en dit gaat ongetwijfeld een fantastische show worden! Voor nu 4 sterren, morgen zal ik het album nog een keer in zijn totaliteit luisteren en mijn stem aanpassen als dat nog nodig is!