Dream Theater - The Astonishing (2016)

kove schreef:
Zo, dat was het nieuwe album! Veel melodische bijna poppy liedjes die kort van aard zijn voor DT begrippen. Een geweldige solo op A new beginning! Ik heb alle albums van DT meerdere malen gehoord en ben een groot fan. Het is lastig om de albums te vergelijken met de andere albums omdat DT eigenlijk maar 1,5 concept albums heeft gemaakt. Scenes from a memory en disc 2 van Six degrees of Inner Turbulence. Er zijn verschillende aspecten van de band terug te horen op het album, zo zijn er de fantastische shreddy solo's van John en de bizarre pianofills van Jordan. Maar desondanks deze herkenbare aspecten zijn er ook een hele hoop nieuwe experimentele gebieden verkend met dit album. Zo is het voor Dream Theater niet gebruikelijk om korte nummers te schrijven, laat staan 34!! Ik had dus verwacht dat veel nummers in elkaar zouden overlopen, dit bleek echter niet het geval. Veel nummers hadden een losstaand einde. Ik moet er nog even aan wennen maar vind het zeker niet verkeerd. Verder merk je aan alles dat het een concept album is, en zijn er een hoop nummers op het album die ik niet afzonderlijk zou kunnen luisteren als losse nummers, maar in het verhaal passen ze goed. Ik mis alleen als ik eerlijk ben wel de keiharde progmetal kant van de band. De echt harde riffjes met keiharde drums zoals te horen zijn op bijvoorbeeld Train of Thought! Maar desondanks respecteer ik de keuze van de band om eens iets anders te proberen en een goed verhaal neer te zetten. Respect ook voor James! Wat een geweldige prestatie van de (niet mijn favoriete) zanger. Ik ga ze in februari live zien in Carre en dit gaat ongetwijfeld een fantastische show worden! Voor nu 4 sterren, morgen zal ik het album nog een keer in zijn totaliteit luisteren en mijn stem aanpassen als dat nog nodig is!

Neal Peart schreef:


Nu hoor ik nummers die de stijl van Vader Abraham benaderen.....

DargorDT schreef:
The Astonishing dus. Ruim twee uur aan muziek, het is nogal wat. Een overduidelijk conceptalbum, wat fans van het album Scenes From a Memory goed in de oren zal klinken. De twee albums tot in de finesses vergelijken is overigens zinloos. The Astonishing is anders, niet voor niets zijn er sinds SFAM zestien jaar verstreken.

Eerst maar even het achterliggende concept, we kunnen er niet omheen. Net als op SFAM draait alles om een fantasieverhaal, science-fiction in dit geval. We reizen naar een toekomst waarin vrije muziekkeus niet meer bestaat. Kort samengevat is het verhaal behoorlijk cliché, als je de teksten ontleedt kom je uit bij de klassieke strijd tussen goed en kwaad en de zucht naar vrijheid. Gelukkig is het niet nodig je werkelijk in het achterliggende verhaal te verdiepen om van de muziek te genieten. En dat er veel te genieten valt, staat buiten kijf.

Al zal dit album zeker niet iedereen bekoren. James zingt ontzettend veel, er staan veel ballads op, ook de nodige - en daarom onnodige - fillers, die afbreuk doen aan een verder geweldige flow waarin de band op de toppen van zijn kunnen aan het musiceren is. Vaak is Dream Theater ervan beschuldigd aan krachtpatserij te doen, het smijten met riffs, ellenlange virtuoze solo's en ingewikkelde patronen. Niets van dat op The Astonishing. Heus, er komen aparte instrumenten voorbij, de voorbeelden mag iedereen zelf ontdekken. En we horen Petrucci stralen als een van de beste gitaristen in het genre. Maar iedereen, James en toetsenist Jordan Rudess incluis, maakt zich onderschikt aan het liedje.

En liedjes, daar staat dit album vol mee. Licht, poppy soms, drijvend op piano of bescheiden strijkers, een enkele harde riff, soms met breekbare zang en in elk geval vaak met prachtige melodieën. De metal is ver weg, slechts af en toe wil de band stevig rocken. Dat kan mensen afschrikken. De aankondiging dat het album 34 nummers zou tellen, maakte al duidelijk dat van ouderwetse epics geen sprake kon zijn. Ik tel tot dusverre 8 of 9 juweeltjes, een stuk of vijf andere goede nummers en verder tracks die het verhaal en het album helpen dragen. De acht intermezzo's zonder duidelijke muzikale waarde - anders dan dat ze horen bij het concept - kan ik missen.

Concluderend is dit mijns inziens een van de betere Dream Theater-albums, al opent zich die klasse wellicht pas na herhaaldelijke beluistering. Dream Theater is op The Astonishing even ambitieus als kwetsbaar, de band steekt behoorlijk zijn nek uit. Daarvoor past respect, het verdient overigens aanbeveling de muziek ook eens te proberen met onderstaande samengestelde tracklijst. Die heb ik uit de review die ik plaatste, met een extra toevoeging.

Dit alternatieve album duurt 1:16.55 en had van mij de volle vijf sterren gekregen!

1. Dystopian Overture
2. The Gift Of Music
3. A Better Life
4. A Savior In The Square
5. When Your Time Has Come
6. A Life Left Behind
7. Chosen
8. A New Beginning
9. Moment of Betrayal
10. Begin Again
11. The Path That Divides
12. My Last Farewell
13. Losing Faythe
14. Hymn Of A Thousand Voices
15. Our New World
16. Astonishing

Probeer dit eens, uiteraard na eerst de volledige versie gehoord te hebben. De lengte maakt het meer behapbaar, de aandacht blijft behouden, over het algemeen horen we zo ook de meer levendige tracks en valt het aantal ballads mee. Dit zou als zelfstandig album mijns inziens wel de vergelijking met SFAM kunnen weerstaan! Nieuwsgierig?

Lastig meteen een soort review te produceren, dat doe ik nooit, maar het helpt mensen misschien op weg.

Ik zet in op 4,5 ster, dan kan ik nog omlaag of omhoog. Twee complete luisterbeurten achter de rug. Niet alles is goed, euforie lijkt me misplaatst. Puntje van kritiek: het duurt allemaal te lang, de aandacht verslapt. Wat uiteraard kan liggen aan de gewenning. Dit is geen achtergrondmuziek of een lekkere progmetalplaat. Niets van dat. Het conceptuele aspect ligt er duimendik bovenop. Waarbij de muziek je langzaam in slaap sust op den duur, ondanks enkele prachtige passages op cd 2. Ook zonder aandacht te besteden aan de lyrics is keer op keer duidelijk dat hier een verhaal verteld wordt dat aandacht vraagt. Daarbij staan er te veel ballads op. James' zangstem leent zich er wel voor, maar biedt op zich te weinig variatie. Te veel James, dat is ook zoiets. Maar waarom dan toch 4,5 ster?

De muziek zit uitzonderlijk knap in elkaar. Pure songs met een verhaal.

DargorDT schreef:
Die 4,07 als stemgemiddelde na 20 stemmen... Wow. Niet verwacht eigenlijk. Maar de mensen hier de zaak afkraken hebben voor het merendeel nog niet gestemd. Dat scheelt natuurlijk. Maar het valt me (gelukkig) erg mee.

Waarschijnlijk ga ik ook naar 5 stemmen. Maar dan moet ik even de originele cd hebben, voor het juiste gevoel. Nu laat ik hem even rusten, na het weekeinde weer.

pos schreef:
Deze plaat groeit heel erg na 3 keer luisteren. Dit is gewoon een hele goeie plaat van de heren. Sorry hoor maar mensen die aangeven na 7 nummers te zijn afgehaakt of 1 keer vluchtig luisteren om vervolgens toch een stem te geven kan je niet serieus nemen.

namsaap schreef:

Zoals in The Gift Of Music al wordt gesteld: 'People just don't have the time for music any more'

berrege schreef:
de metalheads zullen wat minder tevreden zijn...

Eddie schreef:


Ik vind het grote nadeel van veel van de andere DT platen is voor mij dat de nummer vaak zo eindeloos lang zijn.

Eddie schreef:


Verklaar u nader? Juist als verstokte metalhead kan ik hier heel erg veel mee. Het zijn allemaal redelijk korte nummers die goed uit elkaar te houden zijn. Ik vind het grote nadeel van veel van de andere DT platen is voor mij dat de nummer vaak zo eindeloos lang zijn.
De productie is lekker vet, zonder in een grote brij van geluid te veranderen. Ik hoor zoveel metal invloeden dat menig metalhead hier, in mijn ogen, juist heel erg mee uit de voeten zal kunnen. Het enige piep kleine minpuntje vind ik dat de zang soms wat ondergesneeuwd wordt door de muziek, niet eens in alle nummer, maar op sommige momenten had de zang van mij net een fractie meer los mogen komen van de muziek.

dreamkiss schreef:
Na enkele luisterbeurten kan ik maar 1 minpuntje vinden: De fade out in A New Beginning. Zo'n prachtsolo had een andere afsluiting verdiend. Verder een weergaloze plaat, a real gift of music!!!