menu

Dream Theater - The Astonishing (2016)

mijn stem
3,37 (172)
172 stemmen

Verenigde Staten
Metal / Rock
Label: Roadrunner

  1. Descent of the NOMACS (1:11)
  2. Dystopian Overture (4:51)
  3. The Gift of Music (4:08)
  4. The Answer (1:53)
  5. A Better Life (4:39)
  6. Lord Nafaryus (3:28)
  7. A Savior in the Square (4:14)
  8. When Your Time Has Come (4:19)
  9. Act of Faythe (5:01)
  10. Three Days (3:44)
  11. The Hovering Sojourn (0:28)
  12. Brother, Can You Hear Me? (5:11)
  13. A Life Left Behind (5:49)
  14. Ravenskill (6:01)
  15. Chosen (4:32)
  16. A Tempting Offer (4:20)
  17. Digital Discord (0:48)
  18. The X Aspect (4:13)
  19. A New Beginning (7:41)
  20. The Road to Revolution (3:35)
  21. 2285 Entr'acte (2:20)
  22. Moment of Betrayal (6:01)
  23. Heaven's Cove (4:20)
  24. Begin Again (3:54)
  25. The Path That Divides (5:10)
  26. Machine Chatter (1:03)
  27. The Walking Shadow (2:58)
  28. My Last Farewell (3:44)
  29. Losing Faythe (4:13)
  30. Whispers on the Wind (1:37)
  31. Hymn of a Thousand Voices (3:39)
  32. Our New World (4:12)
  33. Power Down (1:25)
  34. Astonishing (5:51)
totale tijdsduur: 2:10:33
zoeken in:
avatar van dreamtheater22
Het is misschien een domme vraag maar wat is de reden waarom ze van roadrunner records overgestapt zijn naar Sony.?

avatar van namsaap
3,5
dreamtheater22 schreef:
Het is misschien een domme vraag maar wat is de reden waarom ze van roadrunner records overgestapt zijn naar Sony.?


Einde contract, dus ruimte om te shoppen voor een nieuwe deal. De motivatie zal zeker met $$$ de maken hebben, maar InsideOut - het sublabel van Sony waar ze getekend hebben - past als progressief label ook beter dan RR. Hopelijk inspireert het ze voor het nieuwe album .

avatar van dreamtheater22
namsaap schreef:
(quote)


Einde contract, dus ruimte om te shoppen voor een nieuwe deal. De motivatie zal zeker met $$$ de maken hebben, maar InsideOut - het sublabel van Sony waar ze getekend hebben - past als progressief label ook beter dan RR. Hopelijk inspireert het ze voor het nieuwe album .
Aha OK duidelijk ik veb sowieso razend benieuwd naar het nieuwe album. Dream theater is een van de weinige bands die nog weet te verrassen in het progressieve rock genre

avatar van meneer
dreamtheater22 schreef:
Dream theater is een van de weinige bands die nog weet te verrassen in het progressieve rock genre

Really ? Lees en luister hier eens naar:
Prog Ladder 2018

Laat gerust eens weten..

avatar van legian
1,0
dreamtheater22 schreef:
Dream theater is een van de weinige bands die nog weet te verrassen in het progressieve rock genre

Ik hoor/ lees/ ervaar eigenlijk voornamelijk tegenovergestelde.

avatar van Edwynn
2,0
The Astonishing wijkt iets af binnen de discografie maar voor de verdere rest kan Dream Theater gerust een AC/DC stigma opgeplakt krijgen vanwege het voortdurend herhalen van zetten.

Waarmee ik wel wil zeggen dat zolang er leuk spul is dat enthousiast gebracht wordt, niets mis mee is.

avatar van crosskip
A Dramatic Turn Of Events was twee albums terug zelfs nog praktisch een remake van Images and Words. Kan je toch moeilijk verrassend noemen.

Deze plaat was, of je het nu kon waarderen of niet, inderdaad eens wat anders. De eerste keer in lange tijd dat ze eens wat nieuws probeerden.

avatar van dreamtheater22
crosskip schreef:
A Dramatic Turn Of Events was twee albums terug zelfs nog praktisch een remake van Images and Words. Kan je toch moeilijk verrassend noemen.

Deze plaat was, of je het nu kon waarderen of niet, inderdaad eens wat anders. De eerste keer in lange tijd dat ze eens wat nieuws probeerden.


Dat is jouw mening ik vind die totaal niet op images and words lijken

Ach, de band hoeft helemaal niet meer te vernieuwen wat mij betreft. Laat ze maar gewoon doen daar waar ze goed in zijn. Lekkere progressieve metal maken. Labrie vind ik wel een struikelblok geworden helaas. En stop aub eens met die hevig gecomprimeerde producties. Laat het eens ademen. Laat het eens fris klinken! Daar zit wat mij betreft nog veel winst te behalen.

avatar van dreamtheater22
En ze zijn klaar met opnemen nu alleen nog wachten op een naam en release datum

Misterfool
Ben erg benieuwd. Hopelijk is het ditmaal een gefocuste plaat zonder al te veel opsmuk: virtuositeit in dienst van de composities. De band zit al een tijdje in een dip. Links en rechts worden ze door jonge(re) progmetalbands, Haken en Caligula's Horse bijv, ingehaald. Toch hebben ze nog steeds genoeg klasse in huis om een solide plaat te creëren.

avatar van dreamtheater22
Ik las dat ze leftover ideeën gebruikt hebben van the astonising voor het nieuwe album

1,0
Het verbaast me dat The Astonishing op Musicmeter een relatief hoge waardering krijgt (3,39). Op Rate Your Music is het gemiddelde veel lager (2,36) op basis van ruim 1500 stemmen.

avatar van Edwynn
2,0
Hier zitten allemaal hele eigenwijze mensen.

avatar van smash016
4,5
geplaatst:
Ik blijf me afvragen waarom ik dit een van DT's beste platen vind (overigens op gepaste afstand van Images & Words, Scenes From a Memory en Six Degrees), of beter gezegd, waarom de rest van de wereld er niks mee kan.

Het bevat toch een aantal prototypische progressieve elementen, meer dan andere DT-platen. Conceptalbum? Check. Lange speeltijd? Dubbel-check. Muzikale thema's? Check. Het is in feite één lang nummer van ruim 2 uur, hoe kun je daar nou niet enthousiast van worden?

Toegegeven, toen ik 'm de eerste keer beluisterde, schrok ik ook van de prominent aanwezige 'Disney-sound,' een kant van DT die ik nooit heb kunnen waarderen. Maar contrast is emotioneel een van de krachtigste middelen die een songschrijver tot zijn beschikking heeft. Als ik ergens kippenvel krijg, dan is het bij de momenten dat de toon op dit album wél scherpe randjes krijgt, zoals later op de plaat steeds vaker het geval is. Die momenten komen op deze plaat extra lekker binnen.

Daarnaast is de Disney-sound nou juist een geluid waarmee LaBrie wel goed uit de voeten kan. Lang geleden dat-ie zo goed klonk. Op de nieuwe plaat, Distance Over Time, is het ook weer droef gesteld met de beste man. Hij heeft zeker tegenwoordig niet de power voor een echte metalplaat.

En wat ik zo knap vind aan de kortere nummers, is hoe deze toch progressieve elementen bevatten. Het detail in Petrucci's riff-werk onder de vocalen bijvoorbeeld, is bij vlagen echt fenomenaal. Compacte nummers schrijven is vaak lastiger dan lange progressieve werken. Er gebeurt op dit album zo veel op de vierkante millimeter, ik weet niet waar ik moet beginnen met luisteren, en dát is voor mij nou echt prog.

Moment of Betrayal wordt door de meesten nog wel gepruimd. Degelijk nummer, maar volledig volgens uitgekauwde DT-formule. Eindelijk doen ze iets nieuws... dat zou juist bij liefhebbers van prog in goede aarde moeten vallen, toch? Dit is het eerste geïnspireerde DT-album sinds... sinds Six Degrees, als je het mij vraagt.

Maar ja, ik luister ook naar techno. Ik zal wel geen typische progfan zijn. 4,5 ster, omdat de songteksten (zoals altijd) belachelijk zijn. En omdat ik zelden de tijd heb om 2 uur lang onafgebroken muziek te luisteren.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:29 uur

geplaatst: vandaag om 19:29 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.