Vandaag voor de 13e keer geluisterd.
Beetje bij beetje komt alles steeds dichter bij elkaar.
Heerlijke mix van klassiek, (prog)rock en allerlei andere muzikale invloeden.

Ik kan me voorstellen dat de "hardrock/metal fans" welke Dream Theater ook heeft, zich niet met dit album kunnen verenigen.
Daar is het album te verfijnd voor.
Maar als muziekliefhebber word ik blij van dit album, heel blij,

Wat mij bovendien opvalt is het feit dat Mike Mangini zich volledig in het belang van ieder nummer "nederig" opstelt.
Alle respect voor Mike Portnoy (één van de beste drummers), maar hij had nog wel eens de neiging om boven iedereen uit te willen spelen.
Van John Myung weet iedereen dat hij een ongelofelijke goede bassist is maar dat hij nooit op de voorgrond zal treden..
Datzelfde zie ik ook een beetje bij Mangini terug.
Geen egotripperij maar bescheiden en altijd in het belang van het geheel.
Die attitude wordt overgenomen door alle leden van de band op dit album.
Dit album is geen wedstrijd geworden van een aantal virtuozen welke willen laten zien hoe goed ze wel niet zijn.
De nuances zijn voor mijn gevoel op dit album nog meer hoorbaar dan voorheen.
Kortom dit is een proces welke verklaard kan worden door mede leeftijd van de band.
Ik denk dat de "oudere" fans van Dream Theater iets beter kunnen begrijpen wat ik bedoel.

In ieder geval, ik geniet.