Dream Theater - The Astonishing (2016)

Beste combo van username en bericht die ik hier al ben tegengekomen.

Tja crosskip, zo hebben we dus blijkbaar allemaal onze eigen perceptie.

Ik was zeker niet de grootste fan van de afgelopen twee albums, maar er viel echt nog wel genoeg te genieten. Wat ik echt niet kan begrijpen is dat ik veel lees dat mensen dit een van de beste zangprestaties van James LaBrie vinden.

Naar aanleiding van dit album is er op het Dream Theater forum een discussie onstaan over het vermoedelijke gebruik van triggers op de drums en autotune op de vocals. De band heeft daarop stellig gereageerd met het bericht dat er van beide absoluut geen sprake is.

Ik heb absoluut niets tegen het gebruik van deze studiotricks, als het maar smaakvol gebruikt wordt en niet al te overduidelijk te horen is. Maar kom op: Luister een paar seconden naar de vocals op A New Beginning. Als die vocals niet tot op de milimeter getuned en bewerkt zijn dan weet ik het ook niet meer. Tezamen met de drums klinkt het geheel nep en robotisch. Rond 01:50 bijvoorbeeld.

DAT gevoel had ik dus ook, maar nee hoor. Jeetje het is soms gewoon zielig dat een band zulke flutnummers op de plaat heeft gezet, terwijl ze veel beter kunnen.

Wel een beetje selectief quoten dit, in de zin ervoor zegt hij nog dat het zijn favoriete progressieve metalband is..

Vandaag voor de 13e keer geluisterd.
Beetje bij beetje komt alles steeds dichter bij elkaar.
Heerlijke mix van klassiek, (prog)rock en allerlei andere muzikale invloeden.

Ik kan me voorstellen dat de "hardrock/metal fans" welke Dream Theater ook heeft, zich niet met dit album kunnen verenigen.
Daar is het album te verfijnd voor.
Maar als muziekliefhebber word ik blij van dit album, heel blij,

Wat mij bovendien opvalt is het feit dat Mike Mangini zich volledig in het belang van ieder nummer "nederig" opstelt.
Alle respect voor Mike Portnoy (één van de beste drummers), maar hij had nog wel eens de neiging om boven iedereen uit te willen spelen.
Van John Myung weet iedereen dat hij een ongelofelijke goede bassist is maar dat hij nooit op de voorgrond zal treden..
Datzelfde zie ik ook een beetje bij Mangini terug.
Geen egotripperij maar bescheiden en altijd in het belang van het geheel.
Die attitude wordt overgenomen door alle leden van de band op dit album.
Dit album is geen wedstrijd geworden van een aantal virtuozen welke willen laten zien hoe goed ze wel niet zijn.
De nuances zijn voor mijn gevoel op dit album nog meer hoorbaar dan voorheen.
Kortom dit is een proces welke verklaard kan worden door mede leeftijd van de band.
Ik denk dat de "oudere" fans van Dream Theater iets beter kunnen begrijpen wat ik bedoel.

In ieder geval, ik geniet.

Klinkt bijna alsof je vindt dat hardrock/metal fans geen muziekliefhebbers zijn.

Exact Finidi hij vind die flutnummers op vooral Cd 1 zeker ook op en top????
5 sterren nog wel. Draai AWAKE en van dit album blijft niks meer over
En toe ik las dat hij Mangini goed vond ben ik gestopt met lezen.............

Met alle respect voor je mening Erellip, maar ik vind het nog steeds moeilijk om Portnoy en Mangini te vergelijken. Is eigenlijk ook zinloos hè, want Portnoy heeft de band vrijwillig verlaten en ervoor gekozen zijn tijd te verdoen met Avenged Sevenfold en met Winery Dogs maakt hij muziek die ik de late zestiger jaren al van Cream gehoord heb. Maar goed, een uitstekend entertainer is hij en dat heb ik meermaals ondervonden bij shows van Transatlantic en The Neal Morse Band. Ook bij die bands zie je dat hij wel erg op de voorgrond treedt, terwijl het niet echt alleen zijn bands zijn. Ik heb met DT drie Meet and Greets meegemaakt en ik moet zeggen dat de sfeer bij de laatste, dus met Mangini, een stuk relaxter was dan die met Portnoy waren. Het leek wel of er een juk afgevallen was bij de overige bandleden. Ik heb zelfs John Myung die ene keer horen praten.Grappig is Portnoy wel hoor, maar een tikkeltje te nadrukkelijk aanwezig. Qua drumstijl verschillen de meningen ook nogal en dat zal altijd zo blijven. Interesseert mij verder niet zo, want ik ben toch meer van de gitaren. Als er maar een goede drummer in een band zit dan vind ik het al prima. En zo goed als mijn all time favoriet John Bonham is/wordt toch niemand.

to Sima (of topic)
Ben jij ook in Tilburg (013) geweest bij Transatlantic in 2001?
Dat was een historisch concert.
De nagift welke zij toen speelden "Shine On You Crazy Diamond" hebben zij gedaan omdat de manager de kleedkamer in kwam en de band vertelde dat het publiek niet wegging.
Hij zei "jullie moeten nog één keer terug om iets te spelen".
Steve Morse zei later dat dit zijn meest memorabele concert is geweest.

Neal Morse

Helaas niet Erellip, wel in 2010 en 2014 (die was met Ted Leonard van Spock's Beard, Enchant en Thought Chamber). Vooral de laatste keer was geweldig.

Was begonnen met per direct een 5 in te vullen, deze iets bijgeschaafd naar een 4,5 omdat ik "Scenes from a Memory" nog steeds beter vindt.

Ik vindt wel grappig dat er zo een tweestrijd is tussen liefhebbers van het harde en softe DT, ik ben niet de grootste fan van DT maar heb daar zelf totaal geen last van. Luister bijvoorbeeld net zo graag naar "Train of Thought" of "Awake" als momenteel naar dit laatste werkstuk van de heren.

Enige wat ik nu steeds denk bij het luisteren van deze dubbelaar is, OMG ik heb nu nog meer zin in Carré, 1e rij in het midden

Ik vind het een hele fijne plaat.
Een stuk beter dan het voorafgaande doorsnee-product.

Een beetje aan de lange kant.
Dat dan weer wel.

John Myung zal inderdaad nooit op de voorgrond treden, maar zijn rol op The Astonishing is echt schandalig klein, je hoort hem amper op de plaat, hij had net zo goed niks kunnen opnemen. Doodsonde, aangezien de man op vorig Dream Theater-werk soms echt het verschil maakte.

Na 2 luisterbeurten ben ik toch al vrij zeker dat dit gene vette wordt. Wat DT toch met al die nietszeggende ballads wil bereiken is me een raadsel. De lyrics probeer ik zoveel mogelijk weg te filteren, want wat er toch doordringt is clichématige rotzooi.
Ik vind het ook jammer dat hun sound met elk nieuw album (zeker het post-Portnoy tijdperk) kouder en robotachtiger wordt. Dan zwijg ik nog over LaBrie's stem...

Oh ja, stemmen bewaar nog even, ik ken het album nog niet goed genoeg.

Ik durfde er gewoon niet aan te beginnen. Beetje bang wellicht voor een teleurstelling die zou komen. Maar ach, flinke jongen dus vandaag voor het eerst het hele album achter elkaar geluisterd. Uitgesteld verlangen kan best lekker zijn. Moet zeggen dat het meevalt. Het is met voorsprong het meest melodramatische album dat ze ooit hebben gemaakt. Eerdere conceptalbums van DT klinken toch een stuk 'lichter'. Moest een klein moment denken aan Roger Waters zijn tekst op Amused to Death "Lloyd-Webber's awful stuff Runs for years and years and years". Gelukkig snel uit mijn gedachten gezet en het theatrale van het album een positieve wending gegeven. Het valt me absoluut niet tegen. Er wordt lekker gespeeld, afwisselende nummers, de nodige effecten. Het houdt me echt wel bij de les. Ben altijd wel een liefhebber geweest van de ballads van DT. Daar is op dit album genoeg van te horen. Komende week nog 'n paar keer luisteren. Ruime voldoende schat ik in.

Verklaar je nader bedoel je AWAKE?? Images and Words??

Ik bedoel de vorige plaat.
En eigenlijk ook die daarvoor.

Ik vond het vorige doorsnee product nochtans heel goed te versmaden. Ik denk dat deze langspeler wat zwaarder op de maag ligt, vanwege de lange zit. Wellicht dat de inhoud daarentegen onder de noemer lichte kost valt

Het album is drie keer te lang.Het gaat niet om 'te hard' of 'te zacht', het gaat erom dat het de helft van de tijd gewoon saai/nietszeggend is... Het versmelt tot één zeer matige brei, met slechts af en toe hoogtepunten. En ik erger me aan het hele verhaalgebeuren, al is het gelukkig minder aanwezig dan ik had verwacht op basis van de achterlijke kaarten en tekeningen die ze op hun website hadden gezet, die dingen deden me denken aan Runescape en dat soort ellende.

Is het dan allemaal verschrikkelijk? Nee, als geheel is het niet onaangenaam om te luisteren. De stukken die wél de aandacht vragen zijn schaars, maar wel top. De intro van A Life Left Behind is fantastisch, lekker klassieke prog. Three Days loopt als een trein, de gitaarsolo aan het einde van A
New Beginning is uitstekend (jammer van de fade-out), en de piano in Ravenskill is zeer smaakvol. Ik moest hardop lachen om de kerstmuziek in Begin Again, ook een pluspuntje. Denk ik.

Samenvatting: zeer matig, maar niet onaangenaam. 2,5

Wereldplaat!!!!!!!!!!!

Het luistert als een boek waar je keer op keer opnieuw aan wilt beginnen!
Van mij mag het morgen Carré zijn.........

Hoor ik nou in "Begin Again" de kerstklokken luiden Ja toch! Verder niks mis mee met dit album maar heb het nummer nu een paar keer gehoord en krijg het niet uit mijn hoofd.

The Astonishing.

Uitgestrekte blauwe lucht wanneer ik de auto door het Friesche land manoeuvreer. Ik zou toch zweren dat er zon was dacht ik een ogenblik later wanneer het met bakken uit de lucht komt vallen. Zo onvoorspelbaar als het weer die dag zo onvoorspelbaar is Dream Theater op deze plaat. Het oh zo gevreesde 'krachtpatserij' wat mij de keel uithing bij Dream Theater de laatste jaren is nergens te bekennen. Het album opent zelfs met een Overture die op Scenes of a Memory niet zou misstaan. Het is een erg gewaagde keuze van de band om na het stoppen van Portnoy en na 2 min of meer 'minder' ontvangen albums een album uit te brengen met een verhaal erin. Het is ambitieus, melodramatisch en het had de doodsteek kunnen zijn.
Maar dat is het niet.
The Astonishing geeft namelijk weer wat bezieling, wat lucht en wat vertrouwen. Het is eeuwen geleden dat ik Dream Theater weer iets heb zien doen waarvan ik echt met open mond zat te luisteren. Van het agressieve Better Life tot het verhalende Three Days. Ravenskill gaf me kippenvel terwijl Moment of Betrayal een song is naar maatstaven van deze virtuozen.

Natuurlijk is de kaaslaag op deze plaat net zoveel aanwezig als op een pizza salami. Het is de fundatie van de band waarop fantastische dingen worden gebouwd. Mensen doen hier alsof Scenes of a Memory een literair meesterwerk was. Dat ging ook over een gereïncarneerde psychiater die zijn cliënt vermoord omdat hij de reïncarnatie is van het meisje dat zijn reïncarnatie bedroog met haar broer waarmee zij eerst zijn broer bedroog met hemzelf... Juist.
Sommige mensen houden niet van LaBrie zijn stem, het ego van Rudess of het geleuter van Petrucci, maar toch is dat wel waarop e muziek van Dream Theater al jaren op is gebouwd. De cheesy teksten en soms het huiveringwekkende geleuter van de band zijn nu eenmaal dingen die je moet accepteren. LaBrie is geen begenadigd zanger en Rudess is geen filosoof die met de meest poëtische hersenspinsels komt. Echter weet Dream Theater ondanks de kaaslaag ontzettend te verassen op deze plaat. Het concept pakt me uiteindelijk wel ondanks die vliegende robotballen.

Is er dan iets negatiefs over the Astonishing te zeggen, zeker wel. De lengte is voor mij persoonlijk te lang. Ik haakte voorheen altijd af bij Three Days. In de auto luisterde ik tot The Path That Divides. Het is misschien stom, maar meer verwerk ik niet. Je kunt van een film verwachten dat je met visuele effecten en andere dingen een kijker geboeid laat blijven. Bij muziek waar je echt op de tekst moet concentreren en bovenal het zelf moet visualiseren is 130 minuten aan muziek voor mij teveel.

Al met al vind ik het een dappere stap en er zal voor de komende maanden genoeg te luisteren zijn. Het is een album dat je vaker moet beluisteren maar daarmee snijdt het zichzelf ook gigantisch in de vingers.
Wie heeft er genoeg tijd voor 130 minuten muziek waarbij je geconcentreerd moet luisteren wil je kaas kunnen maken van het verhaal? (terwijl het verhaal al cheesy genoeg is.. nu genoeg over kaas) Dream Theater is in zijn enthousiaste iets te ver gegaan maar heeft in haar fanbase al mensen die een alternatieve playlist aanbieden. Een mooie oplossing voor iedere Dream Theater luisteraar die het niet kan opbrengen dit album volledig te luisteren.
Ik zal mij onthouden van een stem, al neigt het op dit moment naar een 4,0. Het album moet eerst volledig beluisterd zijn wil ik die conclusie volledig trekken.

Het zet in ieder geval weer eens aan tot praten en de hoge cijfers die ik hier zie stemmen mij tevreden, er is een Dream Theater plaat die bij velen aan de verwachtingen voldoet.
The Spirit Carries On...

Het doet pijn om dit te zeggen maar de nieuwe Dream Theater is het pijnlijkste wat ik in tijden heb gehoord. Het is al erg dat er geen enkele selectie is geweest, alles is maar op het album geplempt. Het ene niemendalletje na het ander. Alsof het een oude pedaalemmer is. Maar het meest tergende is de zielloosheid. Hoe de zang en de muziek is bewerkt: killer dan een ziekenhuis. Zo mechanisch dat op plaat niets menselijks te vinden is. Wat doet deze band zichzelf en de liefhebbers aan? We zijn getuige van een sterfgeval. Dream Theater doet er goed aan om er per direct mee te stoppen.

Sorry, maar ik schoot zojuist in de lach

Om zo'n conceptalbum in elkaar te zetten, met een compleet verhaal, met muziek waar een orkest bij komt kijken, met songs die het verhaal ook echt dragen, kun je niet zomaar iets op het album plempen. Maar goed.

Ik ben degene geweest die al die 0,5 sterren al zag aankomen, laat maar komen dus.

Van de 88 stemmers kiezen 20 mensen voor 5 sterren. Maar dat geheel terzijde uiteraard.

Ik was DT muzikaal een aantal jaren kwijt maar bij het beluisteren van dit fantastische album zijn ze weer op mijn radar. En hoe!!

Ik heb respect voor het lef van Dream Theater om het aan te durven om een dergelijk album uit te durven brengen.

Hugo vd Bos heeft in zijn prima recensie het verhaal al uitgebreid uit de doeken gedaan. Ik moet toch zeggen dat het mij onvoldoende weet te pakken en me niet het verhaal weet in te trekken. Daarvoor heeft het te weinig diepgang en te veel de standaard structuur van een sprookje. En voor mij kan een goed verhaal een conceptalbum echt op een hoger niveau tillen, maar dat gebeurt hier dus niet.

Dream Theater heeft het, zoals gezegd dapper, aangedurfd om niet alleen een conceptalbum te maken, maar streeft eigenlijk naar het maken van een rockopera van ruim twee uur. En dan moet je wel van hele goede huize komen, wil je dat tot een goed einde brengen, zeker als het verhaal niet al te bijzonder is. Om iets twee uur lang interessant te houden moet er wel veel dynamiek, afwisseling en ook op zijn tijd wat verrassing in de muziek zitten. Nu komen de heren van Dream Theater van zeer goede huize, maar dit is zelfs voor hen te hoog gegrepen.

Dat is ook natuurlijk niet zo gek, want hoe je het ook wendt of keert; ze moeten het met de band doen. Het is niets voor niets dat de, naar mijn bescheiden mening, de grootmeesters van de rockopera (Ayreon en Avantasia) gebruik maken van een hele rits aan zangers en muzikanten. Dat geeft automatisch meer spanning en afwisseling. Je moet ook wel een verdomd goede zanger zijn om het vertellen van een verhaal met één stem boeiend te houden. En nu is James LaBrie niet zo beperkt als wel eens beweerd wordt en zingt hij hier prima, maar een geniaal zanger is het ook gewoonweg niet.

Eigenlijk geldt voor de instrumentale kant hetzelfde, maar ook weer anders. Dat zijn over het algemeen wel allemaal virtuozen. Die virtuositeit kun je laten horen op een songgericht album, maar op een dergelijk album dien je in dienst van het nummer en het verhaal te spelen. En dan ligt het gevaar op de loer dat het op een gegeven moment wat vlak wordt tijdens de twee uur. Er zitten echt hele goede stukken tussen, maar het zakt her en der ook geregeld wat in, wat ten koste gaat van de spanning. Twee uur lang op het puntje van de stoel zitten, zou te veel zijn, maar nu zak je soms wel heel erg onderuit en ga je afleiding zoeken, omdat het gewoon niet genoeg pakt. Dan merk je ook dat het aantal instrumenten waar de heren zich van kunnen bedienen toch ook wat beperkt is, ondanks het ondersteunende gebruik van het orkest. Maar dat heeft toch vooral een ondersteunende rol en treedt niet veel op de voorgrond. De basis blijft ook wel begrijpelijkerwijs heel duidelijk de band.

Al met al is het album voor mij te typeren als een dappere, maar niet geheel geslaagde poging tot rockopera. Van mij mag het volgende album wel weer wat meer songgericht worden

Hehe grappig weer. Nou de liefhebbers (en ik denk de band ook) vinden het tot dusverre een uitstekende plaat anders. Wel hilarisch om gewoon een volkomen willekeurig iemand te horen zeggen dat er geen enkele selectie is geweest. Hehe ik heb al eerder gezegd dat sommigen hier vooral stemmen omdat ze zichzelf schijnbaar heel serieus en interessant vinden. Jij bent wel een heel hilarisch voorbeeld.