Na de release in Madison Square geluisterd te hebben was ik skeptisch. Maar na een paar luistersessies vind ik het echt een solid album,

Ultra Light Beams zet gelijk de toon als het gospel-album zoals hij het zelf al aankondigde. Koren en een rustige zang van Ye werken toe naar een geweldige outro van Chance die mij aleen maar meer hyped kan maken voor het debuutalbum van deze Chi-city protegé.

Father Stretch My Hands Pt 1 vind ik zelf een beetje matig, teveel opvulling zonder pay-off, tevens heeft dit nummer de minst geïnspireerde line van het album (Now if I fuck this model / And she just bleached her asshole / And I get bleach on my T-shirt / I'mma feel like an asshole). De hook blijft dan wel weer lekker hangen en dit nummer werkt als een fijne opbouw naar het tweede deel. Part 2 knalt heerlijk terwijl Kanye toch persoonlijker wordt. Desalniettemin denk ik dat dit nummer beter kunnen werken als ze samengevoegd waren of iets minder rommelig hadden geklonken.

Famous, ja, wat een banger. Ik ben een sucker voor RiRi en die bijna-dancehall outro past daar natuurlijk perfect bij. Combineer dit met wat classic Yeezy braggadocio en je hebt een van de uitschieters van het album in my book.

Feedback is een lekker strak nummer, fijn om Kanye weer veel bars te horen droppen zonder teveel poespas. Dit nummer is ook meer exemplarisch voor dit album, met meerdere vergelijkingen met de Pablo's en andere genieën. Ik vind de line "Hands up, we just doing what the cops taught us" ook weer goed gevonden.

Low Lights voelde initieel aan als muzikale auto-fellatio maar Kanye zelf trekt het breder (via Twitter: "I put Lowlights on my album just thinking about all the moms driving they kids to school then going to work…") en als je het in die context bekijkt is het wel een mooie intermission.

High Lights is ook weer een van de uitschieters. Via een weg van de bekende auto-tune, een poppy bridge gevolgd door een verse zoals alleen Kanye dat kan met de meest catchy hook van het album als ontknoping voelt dit nummer als een medley van de muzikale veelzijdigheid van Kanye.

In Freestyle 4 horen we Kanye ontsporen in drank- en seksgerelateerde verwarring. Dat thema komt bij Ye wel vaker voorbij, maar dit nummer onderscheidt zich door de panische ondertoon. Dit sluit ook weer aan bij andere nummers zoals o.a. No More Parties in LA en Real Friends waarin duidelijker naar voren komt dat Kanye klaar is met Hollywood-gezeik. Dan zie je toch weer een nieuweontwikkeling, wat hetgeen is waardoor ik het repetoire van Kanye West zo goed vind.

I Love Kanye telt niet echt mee, maar wil ik niet wegzetten als een komische skit, want ik voel hem opzich wel. Hij is niet dezelfde muzikant die hij was en er zijn mensen waarvoor hij de weg heeft geplaveid die op zijn oude stijl verder bouwen. Op deze manier rekent hij handig af met alle oude verbolgen fans maar neemt hij zichzelf ook dusdanig op de hak dat je er weer aan herinnert wordt dat het voor hem ook allemaal één groot spelletje is.

Over Waves ben ik nog niet uit. Het loopt wel fijn, en de tekst is niet slecht, maar het is net te uitgerekt en minimaal om er uit te springen. Minder Chris Brown, meer West.

Het duurde even voor ik FML kon waarderen, maar dit is wel weer een ijkpunt voor dit moment in zijn carriére, waarin hij net als in Freestyle 4 klinkt alsof hij genoeg heeft van de bombarie en gewoon rustig aan wilt doen. Mede door de goed uitgevoerde depressieve ondertoon en de hook van the Weeknd houdt dit nummer zich ook goed staande.

Real Friends, meer introspectieve en rustige Kanye. Dit is een van mijn favorieten. In dit soort nummers zie ik weer de ontwikkeling van Kanye op thematisch en muzikaal gebied.

Hetzelfde geldt voor Wolves, deze hernieuwde versie heeft net dat extra paranoïde kantje die dit nummer laat aansluiten bij de sfeer van de tweede helft van dit album. Deze schijnt dus nog wel op de werkbank te liggen voor de eventuele latere release.

Op 30 Hours hoor ik de Kanye die ik wil horen. Een nummer als dit had niet misstaan op een ouder album qua productie en flow, maar heeft wel genoeg vernieuwing dat het tussen deze tracks prima zijn plek vindt.

No More Parties in LA is een banger vanaf de dag dat hij gereleased werk en naar mijn mening laat Kanye hier zien dat hij als hij in een thuiswedstrijd zelfs Kendrick Lamar kan aftroeven. Ook thematisch is deze weer tekenend.

Over de nieuwe versie van Facts kan ik heel kort zijn, dar is namelijk een Kanye West Clubbanger zoals alleen hij ze kan maken. Die nieuwe beat is echt heel pro. Niet gedacht dat hij deze nog dusdanig bij kon sleutelen dat ik het een banger vind.

Voor Fade voel ik niet echt iets speciaals. De beat is heel erg lekker, de verses vind ik minder. Overall is het een decent laatste track.

Zoals ik eerder al noemde kan ik Kanye's muziek zo waarderen omdat ik zowel hijzelf als zijn muziek een constant veranderend 'fotoboek' zie waaruit je de loop van zijn carriére en persona kan teruglezen. In dat licht past TLOP chronologisch mooi in het rijtje als een album waarin we Kanye aan de ene kant groter zien denken dan ooit, maar dat combineert door aan de andere kant vermoeidheid met zijn leven en verwarring over de Hollywood-lifestyle te laten horen.
In het rijtje van de albums van Kanye West zie ik TLOP niet als de allerbeste, maar zeker als een legit kandidaat. Ik dacht tot vorige week dat de Kanye die mijn hart gestolen had hongeriger was en veel meer bars spitte, maar dit album heeft met haar afwisselingen tussende klassieke mr. West, poppy bangers en een andere introspectieve hoek voor mij bewezen dat er zeker nog een plek is voor Kanye aan de hiphop-top. 4*