Kanye West - The Life of Pablo (2016)

Inderdaad: pretty much amazing.

Minder grappig vind ik dat Kanye zich vandaag racistisch heeft uitgelaten. 'Witte' kranten en bladen, zoals the NYT, Rolling Stone & Pitchfork, zouden geen recensie mogen geven over dit album: de muziek van een kleinzoon van een slaaf. Hiermee zakt hij toch echt door de ondergrens heen wat mij betreft.

Kanye's minste na 808. Een chaotische rommeltje zonder echte goeie nummers. Grote misser in vergelijking met zijn ander werk. Ik vrees dat Kanye zijn muzikale inspiratie voorlopig tot een einde is gekomen.

Ik ben erg blij met dit album, helaas is de cover echt een ramp. Kanye mocht ook een keer met paint spelen hoor.

Het album klinkt eindelijk weer een beetje als vanouds, er is meer ziel, er is meer rust. Vooral vergeleken met Yeezus is dit voor mij echt een pracht album zoals ik het graag hoor van Kanye. Het is een beetje Graduation meets 808s & Heartbreaks.

Adoratie is altijd subjectief.

Ik ben anders ook niet blij met Kanye. De laatste dagen kraamt hij zoveel debiels uit, hij is gekker dan gek geworden. Melagomaner dan ooit, en volgens mij nu echt van het padje af. Die jongen heeft hulp nodig. Dat hoor je helaas ook af aan het album, ik ben ben er steeds meer over uit, vind het album een zooitje bij elkaar geraapte ge- autotunde schizofrene roeptoeter nummers. I miss the old Kanye. Maar dat doet ie zelf geloof ik ook.

Ik ben geen grote fan van Yeezus. Er stonden een paar bangers op maar als geheel zwiepte het van links naar rechts. Eens ik de sound gewoon was, vond ik het wel een leuk album maar ook niet meer dan dat. Ook dit album voelt aan als een gemiste kans: het is soms wat te veel experimenteel geneuzel (op Yeezus had je tenminste nog gewoon tracks) maar het voelt wel iets meer aan als 1 grote trip dan Yeezus. Ook die autotune en de cheesy, poppy refreintjes had hij van mij mogen weglaten.

Erg teleurgesteld ben ik niet, we weten al langer dat Kanye aan het experimenteren is gegaan en dat hij als rapper nog maar weinig moeite doet om ook maar enigszins origineel uit de hoek te komen. De producties zijn echter weer goed over de hele lijn met hier en daar een heel dikke banger die ik nog vaker ga draaien.

Ok, bedankt voor je goede reactie thgryda!
Ik vind inderdaad de sound van Yeezus, zoals jij het noemt erg sterk. Dit album heeft niet echt een eigen sound.

Goede zet Tidal gedoe:

Life of Pablo half miljoen keer illegaal gedownload|Muziek| Telegraaf.nl

@ thgryda; Yeezus was ook bedoeld om van links naar rechts te gaan. Maar is ook alles behalve een traditioneel (hip-hop) album. Daarom waren de meningen ook zo verdeeld. Maar ik denk voor mensen die naast hip-hop ook van house/techno/experimenteel houden is Yeezus waarschijnlijk de 40 meest perfecte minuten ever.

Aan de ene kant was dit te verwachten, maar aan de andere kant heb ik er wel respect voor. Kanye heeft samen met een clubje een muziekplatform opgezet dat moet opboksen tegen Spotify en in mindere mate Apple Music. Het zou ook raar zijn als hij niet achter zijn product zou blijven staan. Waarom er (nog) geen fysieke releases komen blijft mij wel een raadsel...

'Meest perfecte' is natuurlijk wat overdreven, maar verder kan ik dat beamen. Ik hou zowel heel erg van hiphop als van techno en experimentele electronica, en Yeezus vind ik echt een fantastisch album.

Yeezus voelt voor mij trouwens wel als een eenheid.

Na de release in Madison Square geluisterd te hebben was ik skeptisch. Maar na een paar luistersessies vind ik het echt een solid album,

Ultra Light Beams zet gelijk de toon als het gospel-album zoals hij het zelf al aankondigde. Koren en een rustige zang van Ye werken toe naar een geweldige outro van Chance die mij aleen maar meer hyped kan maken voor het debuutalbum van deze Chi-city protegé.

Father Stretch My Hands Pt 1 vind ik zelf een beetje matig, teveel opvulling zonder pay-off, tevens heeft dit nummer de minst geïnspireerde line van het album (Now if I fuck this model / And she just bleached her asshole / And I get bleach on my T-shirt / I'mma feel like an asshole). De hook blijft dan wel weer lekker hangen en dit nummer werkt als een fijne opbouw naar het tweede deel. Part 2 knalt heerlijk terwijl Kanye toch persoonlijker wordt. Desalniettemin denk ik dat dit nummer beter kunnen werken als ze samengevoegd waren of iets minder rommelig hadden geklonken.

Famous, ja, wat een banger. Ik ben een sucker voor RiRi en die bijna-dancehall outro past daar natuurlijk perfect bij. Combineer dit met wat classic Yeezy braggadocio en je hebt een van de uitschieters van het album in my book.

Feedback is een lekker strak nummer, fijn om Kanye weer veel bars te horen droppen zonder teveel poespas. Dit nummer is ook meer exemplarisch voor dit album, met meerdere vergelijkingen met de Pablo's en andere genieën. Ik vind de line "Hands up, we just doing what the cops taught us" ook weer goed gevonden.

Low Lights voelde initieel aan als muzikale auto-fellatio maar Kanye zelf trekt het breder (via Twitter: "I put Lowlights on my album just thinking about all the moms driving they kids to school then going to work…") en als je het in die context bekijkt is het wel een mooie intermission.

High Lights is ook weer een van de uitschieters. Via een weg van de bekende auto-tune, een poppy bridge gevolgd door een verse zoals alleen Kanye dat kan met de meest catchy hook van het album als ontknoping voelt dit nummer als een medley van de muzikale veelzijdigheid van Kanye.

In Freestyle 4 horen we Kanye ontsporen in drank- en seksgerelateerde verwarring. Dat thema komt bij Ye wel vaker voorbij, maar dit nummer onderscheidt zich door de panische ondertoon. Dit sluit ook weer aan bij andere nummers zoals o.a. No More Parties in LA en Real Friends waarin duidelijker naar voren komt dat Kanye klaar is met Hollywood-gezeik. Dan zie je toch weer een nieuweontwikkeling, wat hetgeen is waardoor ik het repetoire van Kanye West zo goed vind.

I Love Kanye telt niet echt mee, maar wil ik niet wegzetten als een komische skit, want ik voel hem opzich wel. Hij is niet dezelfde muzikant die hij was en er zijn mensen waarvoor hij de weg heeft geplaveid die op zijn oude stijl verder bouwen. Op deze manier rekent hij handig af met alle oude verbolgen fans maar neemt hij zichzelf ook dusdanig op de hak dat je er weer aan herinnert wordt dat het voor hem ook allemaal één groot spelletje is.

Over Waves ben ik nog niet uit. Het loopt wel fijn, en de tekst is niet slecht, maar het is net te uitgerekt en minimaal om er uit te springen. Minder Chris Brown, meer West.

Het duurde even voor ik FML kon waarderen, maar dit is wel weer een ijkpunt voor dit moment in zijn carriére, waarin hij net als in Freestyle 4 klinkt alsof hij genoeg heeft van de bombarie en gewoon rustig aan wilt doen. Mede door de goed uitgevoerde depressieve ondertoon en de hook van the Weeknd houdt dit nummer zich ook goed staande.

Real Friends, meer introspectieve en rustige Kanye. Dit is een van mijn favorieten. In dit soort nummers zie ik weer de ontwikkeling van Kanye op thematisch en muzikaal gebied.

Hetzelfde geldt voor Wolves, deze hernieuwde versie heeft net dat extra paranoïde kantje die dit nummer laat aansluiten bij de sfeer van de tweede helft van dit album. Deze schijnt dus nog wel op de werkbank te liggen voor de eventuele latere release.

Op 30 Hours hoor ik de Kanye die ik wil horen. Een nummer als dit had niet misstaan op een ouder album qua productie en flow, maar heeft wel genoeg vernieuwing dat het tussen deze tracks prima zijn plek vindt.

No More Parties in LA is een banger vanaf de dag dat hij gereleased werk en naar mijn mening laat Kanye hier zien dat hij als hij in een thuiswedstrijd zelfs Kendrick Lamar kan aftroeven. Ook thematisch is deze weer tekenend.

Over de nieuwe versie van Facts kan ik heel kort zijn, dar is namelijk een Kanye West Clubbanger zoals alleen hij ze kan maken. Die nieuwe beat is echt heel pro. Niet gedacht dat hij deze nog dusdanig bij kon sleutelen dat ik het een banger vind.

Voor Fade voel ik niet echt iets speciaals. De beat is heel erg lekker, de verses vind ik minder. Overall is het een decent laatste track.

Zoals ik eerder al noemde kan ik Kanye's muziek zo waarderen omdat ik zowel hijzelf als zijn muziek een constant veranderend 'fotoboek' zie waaruit je de loop van zijn carriére en persona kan teruglezen. In dat licht past TLOP chronologisch mooi in het rijtje als een album waarin we Kanye aan de ene kant groter zien denken dan ooit, maar dat combineert door aan de andere kant vermoeidheid met zijn leven en verwarring over de Hollywood-lifestyle te laten horen.
In het rijtje van de albums van Kanye West zie ik TLOP niet als de allerbeste, maar zeker als een legit kandidaat. Ik dacht tot vorige week dat de Kanye die mijn hart gestolen had hongeriger was en veel meer bars spitte, maar dit album heeft met haar afwisselingen tussende klassieke mr. West, poppy bangers en een andere introspectieve hoek voor mij bewezen dat er zeker nog een plek is voor Kanye aan de hiphop-top. 4*

Ik ga dat tegenspreken. De crossover is al zo veel beter gedaan dan die makke poging van Kanye. Alsof hij wekenlang naar Nine Inch Nails geluisterd heeft, zin had in een experiment, even naar Dälek en Death Grips geluisterd heeft, die twee snel is vergeten (want Ye) en met de eer wilde gaan lopen.

Nogal kort door de bocht, dat wel.

Zeker weten.

Ik kan hier bijzonder weinig mee. Met hele korte vlagen klinkt het goed, met zelfs een paar sublieme delen. Maar het merendeel vind ik nergens naar klinken. Vreselijk autotunegebruik, overgeproduceerd en teksten klinken alsof Kanye continue high is...

KANYE WEST - THE LIFE OF PABLO - kanyewest.com


Bijzondere release... Ik herinner me dat Kanye ooit zei dat dit zinn laatste album is... Zou het een truc zijn door hem nooit echt uit te brengen en er voortdurend aan te werken gewoon door te kunnen gaan

Drake staat ook meermaals in de credits.. Drake als ghostwriter :'D

Let op de credits bij Wolves: waar is Frank Ocean gebleven?

Christopher Breaux is Frank Ocean.

Maar dat is enkel een writing credit. Hij krijgt geen credit voor zijn vocals? Beetje vreemd...

Ohh sorry zo bedoel je. Ja raar....

Maar ee is wel meer raar aan dit album hahaha

Dat Frank maar eens muziek gaat maken.....
Of is hij de nieuwe D'angelo?

Rolling Stone review: ''West just drops broken pieces of his psyche all over the album and challenges you to fit them together''

Ik kan me hier wel in vinden. Achter de - in eerste instantie - simplistische teksten gaat meer schuil dan ik aanvankelijk dacht. De plaat blijft nog steeds groeien.

30 Hours blijft favoriet, verwijzend naar de uren die Kanye moest reizen om zijn vriendin in Chicago te zien in de tijd dat hij het probeerde te maken als rapper/producer in LA. Om er vervolgens achter te komen dat ze vreemd ging. And I drove back 30 hours...

Net geluisterd. Ben niet echt overtuigd. Beetje slome tracks voor mijn gevoel. Vond MBDTF toch echt wel beter. Morgen nog een keer luisteren voor ik echt een cijfer geef.

Tof album hoor! Van Kanye zijn we natuurlijk heel strakke albums gewend, albums met een kop en staart en zo, maar deze losse aanpak bevalt me eigenlijk ook wel. Het is eens iets anders. Uiteindelijk staat het album vol met goede nummers, dus na herhaaldelijk luisteren zal de samenhang wel vanzelf komen.

Was bij de bioscoopvertoning niet echt overtuigd, maar kan na ongeveer 20 luisterbeurten toch wel zeggen dat dit weer een hele goede plaat is van Mr. West! Productioneel is dit weer van topniveau, en weet hij weer een hele goede plaat neer te zetten. Het is allemaal wat minder samenhangend dan zijn vorigen, maar de nummers op zichzelf zijn van topniveau. Dat Kanye af en toe met enorm slechte lines komt neem ik voor lief, aangezien de geweldige productie.

Favoriete tracks:
Ultra Light Beam
Father Stretch My Hands pt 1
High lights
FML
Real Friends

Respect als je dit 20 keer kan luisteren. Heb het geprobeerd, maar vond het bij een derde luisterbeurt zo klote dat ik bijna elk nummer die plaat af wilde zetten. Dat autotunegezever kan toch al lang niet meer serieus genomen worden...De karigste track is voor mij High lights, wat een ellende. Ik bewaar 2 of 3 tracks en de rest gaat de prullenbak in.

Bijzonder album laat ik dat vooropstellen. Ik stoor me vooral aan de skitts en heb deze dan ook verwijdert uit de playlist. Wat overblijft is een album vol 'lekkers'. Vond in eerste instantie dat vanaf Waves de sterkere tracks van het album voorbij kwamen maar langzamerhand verschuift mijn interesse naar het eerste deel van het album. Sterke opening gevolgd door Father Stretch My Hands, Pt. 1 en Pt. 2 en je zit er gelijk in. Vind de track met Kendrick er vreemd genoeg niet echt bijpassen, verlies hier ietwat mijn aandacht waar ik tot dan toe continu geboeid ben gedurende het album.

Stoor me overigens totaal niet aan het gebruik van autotune. Kwestie van smaak naar mijn inziens.

Das toch je reinste fraude?

Ultra Light Beam vind ik ver uit Kanyes beste nummer ooit. Daarnaast schaar ik hem onder de beste nummers aller tijden..

Vind de producties fenomenaal, die subtiele 'trillingen'. De overgangen tussen Kanye en vooral die tussen Kelly Price en Chance. En dan ook nog eens even subtiel Nico Segal. Werkelijk wonderschoon. Wát een nummer.

Ook wel tof om het album in de Waves-volgorde af te spelen, dus de tracklist zoals Kanye 'm eerst postte op Twitter:

1. Famous
2. Father Stretch My Hands Pt. 1
3. Pt. 2
4. Waves
5. Highlights
6. 30 Hours
7. No More Parties in LA
8. Fade
9. FML
10. Real Friends
11. Wolves
12. Ultralight Beam

Ik waardeer de mixtape-achtige opzet zoals ie nu is ook prima, maar het loopt wat vloeiender zo.