Dagelijks worden we geconfronteerd met onze slijtende Westerse democratieën en het Nijmeegse symfometal-gezelschap Armed Cloud lijkt met deze nieuwe release – de tweede alweer – alvast een voorproefje te geven van wat voor ellendigs ons te wachten staat als het populisme doorgroeit. Om de doelgroep van deze muziek niet te betuttelen (symfo-metal is natuurlijk veelal voor linkse hogeropgeleide luisteraars) flirt de band met juist met datgene waarvoor het waarschuwt; de muziek klinkt dan ook als een expressie van onderdrukking en demonisch machtsvertoon. Dit geeft het album een eigen smoel binnen het genre en zorgt voor een mooi contrast met het debuut. In de reeds uitgebrachte clip 'Mobocracy' werd leadzanger Daan Dekker als dictator naar voren geschoven, terwijl een publiek (bestaande uit de trouwe fanbase!) dit opmerkelijke beeld aansterkte met hun fanatieke aanwezigheid. Zelf vraag ik me af of provocatie nog mogelijk is in deze tijden, maar de band durft in ieder geval keuzes te maken.

In het nieuwe materiaal valt op dat het stevige gitaarwerk van Wouter van Veen naar voren is geschoven. Er zijn dan ook meer riff gebaseerde passages, maar van een overstap naar progressieve metal met toetsen als decor is echter geen sprake. De muziek klinkt dan ook met vlagen als de bekendere neo-progressieve groepen als Arena en IQ, waar het een moment later weer met stevige grooves kan toeslaan die in dat genre nauwelijks te vinden zijn. Combineer dit met het prettig variërende slagwerk van Rico Noijen en de duister en vooral intens aangezette stem van Daan Dekker en je krijgt een sound die eigenlijk moeilijk te vergelijken is met andere acts. Opvallend is trouwens ook hoe de onderlaag, verzorgt door bassist Boris Suvee, effectief is gemixt zodat het daadwerkelijk bijdraagt aan punch van de muziek. Kers op de taart van dit geheel is het notenbrijen voor gevorderden van gitarist Wouter van Veen, wiens leadpartijen getuigen van een liefhebberijtje voor fusiongitaristen als wijlen Allan Holdsworth. Ik geef het u maar even mee, zal hij gedacht hebben.

Over de productie van het geheel valt weinig te zeggen anders dan dat het helemaal prima is. Lekker stevig, donker en modern. Alle instrumenten ten alle tijden te volgen. Als ik dan toch wat moet noemen is dat gedurende – met name stillere passages – elektronische toetsenpartijen bij dit soort muziek vaak een tikkeltje 'exposed' klinken. Dit heeft echter met individuele smaak te maken, zo hoor ik zelf graag toetsen als tapijtje.

Conclusie. Armed Cloud ging met zijn debuut album 'Obsidian Desert' nogal professioneel van start en 'Master Device & Slave Machines' imponeert als overtuigende bevestiging van hun talent. De band heeft uitstekende muzikanten en de genrewaardering straalt intens van dit product af. Van het fenomeen 'fillers' heeft de band geen weet, hetgeen het ook wat moeilijker maakt om in eerste instantie 'favorieten' te vinden op dit album. Voor een definitieve doorbraak bij het grote symfometal publiek zal de band – naar ik vrees – moeten inleveren op zijn ietswat eigenzinnige en fel aangezette sound. Dit zou echter ten koste gaan van de eigenheid en originaliteit van de band. Dat gegeven doet echter niets af aan het feit dat Armed Cloud zijn reeds benoemde gevolg met geen beter traktaat de donkerste dagen van jaar in had kunnen sturen. Een enthousiast onthaal van dit tweede album is dan ook iets wat zeker te verwachten valt!

Het Nijmeegse Armed Cloud pronkt met zijn derde langspeler wederom bij het progressieve metalpubliek. Toch zou je deze plaat ook prima kunnen plaatsen naast meer mainstream symfonische metalalbums zoals bijvoorbeeld Within Temptation ze maakt. Of een band als Kamelot. Tussen heavy riffs en theatrale vocalen zit namelijk een knipoog - misschien zelfs wel iets feestelijks - ingebakken in de muziek. De toetsen van Van der Veen hebben soms iets weg van een soundtrack van een retrogame en ook de nieuwe gitarist Kay Bouten lijkt met zijn haperende openingsriff van 'Big Bang Theory' geen muzikale knipoog te schuwen. Zo krijgt de sfeervolle duisternis een bijna nostalgische tegenhanger, noem het misschien arkade-metal. Tijdens de coupletten maakt de band ruimte voor de bekende symfonische tapijten waarop de intense zang van rocktenoor Daan Dekker kan uitbreken. De gelikte uitvoering en productie (van Erwin Hermsen) zorgen ook voor link met de muziek van Threshold. Bij het eerder genoemde 'Big Bang Theory' lijk ik ook wat melodievernuft te horen dat me doet denken aan het hedendaagse Kayak. De drie intro's/interludes op 'Torque' – een nieuwe toevoeging aan de werkwijze van de band – werken eigenlijk verrassend goed om er voor te zorgen dat de song die zijn opwachting maakt prettig gelanceerd wordt. In het emotioneel geladen 'Wound in My Heart' laat de band op prettige wijze de song zelf het werk doen, waardoor de link met de klassieke jaren '80 metal des te duidelijk wordt. Laat je dit nummer door Sharon den Adel inzingen, dan zou je je trouwens zo in een nieuw nummer van haar band wanen. Kay Bouten op gitaar vervangt Remco van der Veen, wat je tijdens de meeste riffs niet eens zo zult merken. De solo's zijn echter iets minder technisch (en geënt op jazz/fusion) en kunnen daardoor soms iets beter bijdragen aan piekmomenten in songs. In 'Under the Horizon' kan ik de metalriffs in het middenstuk erg waarderen, ze doen me ook denken aan de betere solo-albums van Bruce Dickinson. Het album sluit dan af met het 13 minuten lange 'Awaiting the Sound of The Chimes', wat met zijn lengte al meteen de eyecatcher voor het progressieve publiek zal zijn; hier gooit Armed Cloud alle technische metalregisters open. Het jammerlijke is echter dat de band daardoor zijn tot nu toe winnende muzikale formule voor 'Torque' ook een beetje uit het oog verliest; catchy, functioneel, uitnodigend en toegediend in prettige hoeveelheden. Toch gaat 'Awaiting the Sound of the Chimes' ook juist een favoriet worden voor fans die de band juist het liefst op zijn meest episch en technisch zien. Het album past dan in zijn totaliteit op een enkele LP (welke ook nog eens erg goed klinkt!) en heeft daardoor een prettige lengte. Met 'Torque' maakt Armed Cloud een bescheiden stap in een meer mainstream richting; en eigenlijk zie ik met name wel uit naar een vervolg waarop de band verder inzoomt op zijn feestelijke, symfometal-vierende vibes. Op de bune blinkt de band al uit in een energieke performance en met deze plaat heeft Armed Cloud er vier veelbelovende podiumsongs bij. Deze plaat is dan ook zeker een aanrader voor fans van alle hiervoor genoemde bands en genres.

Door de hits van de jaren '80 en de In Vogelvlucht heropanes van de 'klassiekers' van Herman van Veen is het makkelijk om te denken dat het jaren '70 material niet zo belangrijk is. Niets is minder waar heb ik ontdekt! Op het album 'Bloesem' hoor je de progressieve mindset van de vroege jaren zeventig met prachtige liedjes, orginele ideeen, soulvolle voordrachten en heerlijk klinkende instrumenten! Soms gewoon een Hollandse huwelijk tussen Leonard Cohen en de kleinkunst school van weleer (Wim Sonneveld bijvoorbeeld), maar soms ook bijna als King Crimson (zie de improvisatie in 'Arm') en andere rock uit die tijd. Opvallend is ook de warm klinkende Fender Rhodes piano. Herman van Veen zingt hier vaak op een intieme manier, zachtjes, soms bijna pratend en haalt af en toe uit. Iets minder perfect en vol dan later, maar erg 'echt' en 'in het moment'. Intimiteit wordt afgewisseld met grootschaligheid en niet elke liedje hoeft per se binnen het standaardformat te vallen. Heerlijk, wat een ademruimte en wat een artistieke creatie! Tussendoor mag er nog wel eens een oneffenheidje te horen zijn, maar ach wat geeft het; deze muziek leeft!

Heerlijk album met voornamelijk kleine muzikale gedichtjes op een verrassende begeleiding met minimalistische beats en elektronische geluiden, natuurlijk naast het vertrouwde instrumentarium van gitaar en piano. Het leuke van dit album is, is dat veel mijn jonge leeftijdsgenoten het ook oppakken. De liedjes zijn catchy en gaan over leuke 'kleine' dingen. 'Meneer' gaat echter over hoe de naam van god misbruikt wordt en heeft een grote impact. 'Waar ben je?' is een prachtige ballad over het begrip 'de dood' door kinderogen bekeken. Heerlijk vlot en modern, echt één van zijn beste albums, en dat in 2015!

Op het dubbelalbum 'Overblijven' hoor je een bijzondere mix van de jaren '70 orginaliteit en naiviteit gecombineerd met een opkomende productiestandaard van de jaren '80. Maarliefst 25 liedjes en het gekke is, ik vind ze allemaal goed terwijl ik er voorheen geen één kende (dit terwijl mijn vader al z'n hele leven fan is). De teksten zijn vrijzinnig en effectief in het oproepen van Hollandse eigenheid, maar ook de subtiliteiten van de liefde. Tussen de kleinkunst / chanson / folk liedjes die we mogen verwachten van Herman van Veen zitten opvallend veel 'expirimentjes'; een gekke maatsoort, een soliste, een stukje met enorm snelle zang, een amateurkoor, een meerstemming verhaaltje, een absurde tekst, grote contrasten, enz. Dit maakt dit tot één van de weinige dubbelelpee's die ik ken die écht de moeite waard zijn, hoewel dit als twee losse albums ook zeker effectief had kunnen zijn. De opnames van de liedjes klinken erg mooi, maar vooral ook spontaan. Iets wat in het jaren '80 tijdperk nog wel eens ingeleverd werd ten dienste van de perfecte productie. Eén van m'n favoriete Nederlandstalige platen.

Ik ben momenteel het jaren '70 werk van V Veen aan het verkennen. Voor een Verre Prinses is een creatieve popplaat met energie en een volle productie, maar ik mis nog wel een hoop in de uitvoering. Ook is er helaas niet echt een liedje dat me enorm aanspreekt. Het enthusiasme van Brel vind je in een aantal liedjes, naast de wat meer sixties folky liedjes á la Cohen.