Jawel, hij kan het nog.

Het is echt een album van een man in de nadagen van zijn carrière en zijn leven. Hij viert op dit album op sentimentele en nostalgische wijze het leven, de liefde en de muziek. Met covers, nieuw werk en nieuwe versies van eigen hits krijgen we een soort dwarsdoorsnede van wat Paul voelt op dit moment van zijn leven.

Het is mooi, en wat kan deze man verhalen vertellen. Zijn phrasing en delivery (sorry, soms werkt Engels gewoon echt veel beter om de lading te dekken) zijn uitmuntend en die klasse zal hij nooit verliezen. Daartegenover staat het overdreven 'breathy praten' in sommige zinnen van bijvoorbeeld I Believe, daar houd ik niet van. Heeft Paul ook helemaal niet nodig zo'n trucjes. Hetzelfde geldt voor het soms wel erg kitscherige Freedom for You and Me. Aan de titel alleen al weet je welke kant dat muzikaal op gaat. Niet helemaal aan mij besteed, al weet Paul er toch nog iets van te maken na het wat zwakke begin van die song.

De Sinatra covers zijn sterk, ingetogen en klein gehouden. Erg mooi gedaan. Natuurlijk heb je altijd de Sinatra versie in je hoofd en dat maakt dit soort covers gevaarlijk en zal het nooit werken bij het grote publiek. Maar goed; dat grote publiek hoeft Anka ook niet meer te bereiken.

Zijn nieuw opgenomen versies van bijvoorbeeld All of the Sudden My Heart Sings zijn zoals altijd wel aardig, maar komen niet in de buurt van zijn eigen originele versies. Is ook niet gek; dat zijn songs van 60 jaar geleden. Toen kon Anka nog ongekend uithalen met zijn krachtige stem. Nu krijg je romantische en reflecterende versies. Ook mooi, echt wel, maar geef mij dan toch maar de originele versie als ik moet kiezen.

Als album is dit een fijn, rustig, romantisch album geworden waar ik niet snel een los nummer van zou pikken om te beluisteren maar waar ik in zijn geheel wel heerlijk bij kan relaxen en sentimenteel bij kan worden. 4*

Om te janken zo mooi. Meteen al bij de ijzersterke intro heeft Rosalía mij volledig in haar grip. Het absolute hoogtepunt is voor mij Mio Cristo Piange Diamanti. Zelden dat ik een brok in mijn keel krijg van een artiest 'buiten mijn favoriete artiesten', maar het lukt Rosalía met ogenschijnlijk speels gemak.

Wat een album dit, 5* en mijn nummer 1 van 2025.