Ik was erg onder de indruk van Live at Bush Hall, met prijsnummers zoals Turbines / Pigs (schitterend), I won't always love you, en de Laughing song. Een album dat een diepe melancholie wist te combineren met een bepaald optimisme - en daar ook op zichzelf staande songs van wist te maken. Onder de indruk, ook omdat ze kennelijk zonder hun voormalige frontman zo'n sterk album uit hun mouw wisten te schudden. Een album dat ik eigenlijk stiekem leuker vond dan de eerste twee BCNR-albums - maar dat zal wel heiligschennis zijn onder de fans.

Dit album, Forever Howlong, had dan ook alle voortekenen om het jaar van kleur te voorzien. Na een keer of 5 te hebben geluisterd, hoor ik helaas voorlopig nog geen prijsnummers en erger ik me soms zelfs aan het gekunstelde geluid - hetgeen ook al door anderen werd opgemerkt hier. Het feit dat door de vele tempowisselingen veel nummers aanvoelen alsof ze nooit goed op gang komen. Het is allemaal best mooi maar mist toch wel een bepaalde identiteit. Het kan ook zijn dat het album door deze 'complexiteit' wat langer nodig heeft om te aarden. Ik heb er voorlopig een hard hoofd in.