Mooie opvolger van het fantastische album uit 2022, waarmee ik ze eigenlijk pas goed heb leren kennen. Het album voelt rustiger en zweveriger - geen volledig nieuwe sound, maar wel een andere focus. Toch blijf ik zitten met het gevoel dat Big Thief hiermee niet op de hoge hoogten blijft die ze in 2022 hadden bereikt. Hoewel Dragon New Warm Mountain ook wel een aantal mindere nummers bevat, zijn er geen nummers die ik standaard skip op die plaat. Op dit album staat wat mij betreft 1 echte draak van een nummer, namelijk Happy With You. Wat is dat nummer saai en irritant. Ook het nummer No Fear vind ik ondermaats. Deze nummers zijn zouteloos en ongeïnspireerd met slechte teksten en lijken daarmee meer op sommige nummers op de soloalbums van Adrienne Lenker (vooral Evol komt in eerste instantie bij mij op). Daarmee wordt het gemiddelde behoorlijk naar beneden gehaald helaas, terwijl dat op Dragon New Warm Mountain minder het geval is, ook omdat het zoveel meer goede nummers bevat. Desalniettemin een van mijn favoriete albums van dit jaar.

Ik was erg onder de indruk van Live at Bush Hall, met prijsnummers zoals Turbines / Pigs (schitterend), I won't always love you, en de Laughing song. Een album dat een diepe melancholie wist te combineren met een bepaald optimisme - en daar ook op zichzelf staande songs van wist te maken. Onder de indruk, ook omdat ze kennelijk zonder hun voormalige frontman zo'n sterk album uit hun mouw wisten te schudden. Een album dat ik eigenlijk stiekem leuker vond dan de eerste twee BCNR-albums - maar dat zal wel heiligschennis zijn onder de fans.

Dit album, Forever Howlong, had dan ook alle voortekenen om het jaar van kleur te voorzien. Na een keer of 5 te hebben geluisterd, hoor ik helaas voorlopig nog geen prijsnummers en erger ik me soms zelfs aan het gekunstelde geluid - hetgeen ook al door anderen werd opgemerkt hier. Het feit dat door de vele tempowisselingen veel nummers aanvoelen alsof ze nooit goed op gang komen. Het is allemaal best mooi maar mist toch wel een bepaalde identiteit. Het kan ook zijn dat het album door deze 'complexiteit' wat langer nodig heeft om te aarden. Ik heb er voorlopig een hard hoofd in.

Creature comfort is een zoutloos nummer, Soul Diver en Plague Accommodations maken gelukkig veel goed.
Een legendarisch album als Stranger Heads Prevail, toen alles leek te kloppen voor deze band, lijkt er niet meer direct aan te komen, maar we kunnen natuurlijk blijven hopen.
Hopelijk plakken ze er eens een fatsoenlijke Europese tour aan vast.

Veel interessanter album dan de laatste self-titled, die m.i. toch vooral volstond met het type popliedjes waar andere bands pakken beter in zijn. Dit album is opnieuw veel spacier en met meer diverse en eclectische instrumentatie, zoals we van vroegere albums gewend zijn. Het blijft weliswaar tam zonder grote uitspattingen, zelfs lieflijk op sommige nummers. De psychedelische songteksten van Cedric zijn nog wel aanwezig maar hebben een andere toon.
Beter en interessanter dan het vorige maar ook niet direct een terugkeer naar de gloriedagen. Dat ambiëren Omar en Cedric wellicht ook niet per se met dit type muziek. Het lijkt er eerder op dat ze hun ding willen blijven doen en zich weinig aantrekken van de mening of de wensen van hun fans. Daar is dan gelukkig niks aan veranderd.
En inderdaad, het album is al vrij gemakkelijk te vinden.

Zeer simplistisch gezegd heeft The Veils (en dan vooral frontman Finn Andrews) voor mij twee gezichten: lieve, melancholische popnummers aan de ene zijde, en rauwe, duistere rock aan de andere.
Dit album is gevuld met de eerste categorie, ook meteen de categorie die mij persoonlijk minder trekt. Een legendarisch album als The Runaway Found bestaat ook vooral uit de eerste categorie maar de kwaliteit van de liedjes was dermate hoog op dat album, dat dat niet deert. De kwaliteit op dit album is helaas zeer varierend, van cliché slecht (single Time - beter schrijft Andrews wat vagere teksten die nog voor interpretatie vatbaar zijn dan deze cringy tienerpoëzie) tot redelijk origineel en pakkend (The Day I Meet My Murderer). Er wordt wat meer geëxperimenteerd met atmosferische, rustige nummers met zeer variërend resultaat (Undertow hoor ik wel graag, voor de rest hoor ik vooral niemandalletjes). De liefdesliedjes pakken mij gelukkig wat meer (Made From Love with Far to Go is eigenlijk favoriet).

Het blijft zeker de moeite van het beluisteren maar het is het meest inconsistente album van ze tot nu toe. Dat is jammer na Total Depravity, wat de lat weer erg hoog had gelegd voor de band.