Hoog strijkkralengehalte en helaas nog maar een zwak aftreksel van de vorige DCD-albums. Misschien nog iets voor bij een film maar zonder dat verveelt het snel en klinkt allemaal vrij inspiratieloos. Ik mis diepte wat imo ook komt doordat de prachtige stem van Brendan te veel afwezig is om het te zweverige new age te transformeren naar muziek met een “ziel”. Ben bang dat Lisa “Jomanda” Gerrard te veel haar stempel op dit album heeft gedrukt. 1 voordeel: zit wel weer in de flow om de vorige albums weer lekker te gaan beluisteren. Amnesia laat precies horen wat ik bedoel.
?