menu

Dead Can Dance - Dionysus (2018)

mijn stem
3,58 (77)
77 stemmen

Australiƫ
Pop / Wereld
Label: [PIAS]

  1. ACT I : Sea Borne - Liberator of Minds - Dance of the Bacchantes (16:38)
  2. ACT II : The Mountain - the Invocation - the Forest - Psychopomp (19:26)
totale tijdsduur: 36:04
zoeken in:
avatar van Premonition
3,0
Hoho, Mju, ik wil daarmee niet zeggen dat ik het gelijk ook een fantastisch album vind, zeker niet zelfs, maar wel interessanter dan Anastasis, dat ik maar zeer matig vind.

3,0
Premonition schreef:
Hoho, Mju, ik wil daarmee niet zeggen dat ik het gelijk ook een fantastisch album vind, zeker niet zelfs, maar wel interessanter dan Anastasis, dat ik maar zeer matig vind.


Ik vind Anastasis dus niet (echt) matig - de (uiterst) herkenbare nummers waarin Brendan Perry de hand had, kan ik echt waarderen. Gerrard lijkt nu helemaal naar hyperspace getranscendeerd - dit vind ik veel te veel pretentieus geneuzel - dat zweverige zat altijd al in Gerrard - check haar solo-albums maar - en dat staat me gewoon steeds meer tegen; 't zou mij niet verbazen als zij meer de hand in dit album heeft gehad.

Maar goed ik heb het nog maar éénmaal beluisterd; en muziekwaardering kan ook afhankelijk zijn van stemming - ben misschien op dit moment meer stamppotlawaaipapegaai - ga daarom ook zo maar Sasha - Fabric 99 (2018) opzetten

avatar van Premonition
3,0
Mjuman schreef:
Gerrard lijkt nu helemaal naar hyperspace getranscendeerd - dit vind ik veel te veel pretentieus geneuzel - dat zweverige zat altijd al in Gerrard - check haar solo-albums maar - en dat staat me gewoon steeds meer tegen; 't zou mij niet verbazen als zij meer de hand in dit album heeft gehad.


Ik ben ook geen Gerrard-fan, zeker de laatste jaren niet. Anastasis vind ik vrij vlak klinken, zonder inspiratie. Dat bespeurde ik ook al bij de laatste soloalbums van Perry (maar daar verschillen de meningen over).Dit album wijkt af van de laatste albums en klinkt daardoor juist verfrissend, zonder dat ik gelijk in vervoering schiet, overigens.
Na Aion is mijn belangstelling voor DCD behoorlijk ingetogen geraakt en ook de albums van Perry, raken mij niet meer.

3,0
Premonition schreef:
(quote)


Ik ben ook geen Gerrard-fan, zeker de laatste jaren niet. Anastasis vind ik vrij vlak klinken, zonder inspiratie. Dat bespeurde ik ook al bij de laatste soloalbums van Perry (maar daar verschillen de meningen over).Dit album wijkt af van de laatste albums en klinkt daardoor juist verfrissend, zonder dat ik gelijk in vervoering schiet, overigens.
Na Aion is mijn belangstelling voor DCD behoorlijk ingetogen geraakt en ook de albums van Perry, raken mij niet meer.


Het probleem is evenwel dat - inaudiofiele zin gesproken - Anastasis héél fraai klinkt, net als The Silver Tree. Bij de hifi-specialist zijn beide platen dan ook te vinden in de bakken met bijzondere, audiofiele opnames; fyi: daarin is ook veel MOR-tinnef te vinden (maar bijv ook Lulu Rouge - Bless You en Trentemoller - The Last Resort; beide smullen vanwege de diepe bas en de dynamiek; The Silver Tree heb ik weer verkocht - ik vond dat toch te veel de soundtrack voor de workshop aura lezen. Ik vind het solowerk van Perry beter dan dat van Gerrard - Ark draai regelmatig, mooie productie.

Als snap ik je punt, "raken" dat heb ik - om een zijstraat in te slaan - met bijv Radiohead nooit gehad

avatar van raymondkeuters
5,0
Hij gaat me steeds beter bevallen. Mooie muzikale trip. Dance of the Bacchantes en Psychopomp zijn voorlopig favoriet.

avatar van Sax
3,5
Sax
Hoog strijkkralengehalte en helaas nog maar een zwak aftreksel van de vorige DCD-albums. Misschien nog iets voor bij een film maar zonder dat verveelt het snel en klinkt allemaal vrij inspiratieloos. Ik mis diepte wat imo ook komt doordat de prachtige stem van Brendan te veel afwezig is om het te zweverige new age te transformeren naar muziek met een “ziel”. Ben bang dat Lisa “Jomanda” Gerrard te veel haar stempel op dit album heeft gedrukt. 1 voordeel: zit wel weer in de flow om de vorige albums weer lekker te gaan beluisteren. Amnesia laat precies horen wat ik bedoel.

avatar van coldwarkids
Op Spotify staat het verspreid op zeven tracks. Daarbij vind ik het nummer Dance Of The Bacchantes heel errug lekker!

avatar van Castle
3,5
Na alle eerder genoemde recensies ging ik met enige “tegenzin” aan mijn errste luistersessie.
Opener Seaborne, Nepal Ireland schieten door door mijn landschap, wat een strakke opener.
Er gloort hoop voor dcd en mijn persoon aangaande Dyonisus.
Liberator of minds teekt dat door. Lekkere flow, live zal dit geweldig zijn in Mei.
Danche of the Bacchantes, eerste wat mindere nummer, wellicht door het minder mistiek belichaamd.

theMountain, deze track had ik al gehoord en is een DCD parel, zang van Perry ondersteund door Gerrard. Wat een mooie sfeer in dit nummer.
The Invocation begint wat teleurstellend, dan meer tempo, hoopvol toch verder luisteren... bekende instrumenten die een herhaling zijn van ouder werk. Slecht nee, meer van hetzelfde ja..
The Forest, ondanks de lekkere beat, aanstekelijke meer van hetzelfde, wat het vorige nummer ook al had... wel bezwerend
Psychpomp, lag ondanks de eerdere recensies onbewust mijn lat te hoog? Mis in dit nummer de magie, vuller die eigenlijk er af had kunnen blijven, jammer, Act 1 begon zo sterk en Act 2 had een goede 2de kunnen worden, maar deze psychologische pomp heeft een andere aandrijving nodig.

Het was mijn eerste luisterbeurt, morgen maar herhaling met hopelijk beter resultaat.

Dionysus maakt het niet waar , maar ik ben wel blij dat met dit album in mei we live meer mogen horen. Gezien het instrumenten gebruik verwacht ik vooral veel te horen van Serpents Egg, Spirit Chaser en Into the Labyrinth?
Voorlopig een 3,5 *

avatar van Chameleon Day
4,0
De recensies die ik op het net gelezen heb, zijn bijna allemaal lovend tot zelfs lyrisch. Ik moet nog beginnen aan de eerste luisterbeurt....

3,0
Chameleon Day schreef:
De recensies die ik op het net gelezen heb, zijn bijna allemaal lovend tot zelfs lyrisch. Ik moet nog beginnen aan de eerste luisterbeurt....


Geen mooier genoegen dan een uitgesteld genoegen. Schenk een glas in, ga zitten en laat 't over je heen komen. FYI: MuMe is ook net en hier is 't 3,5*

Als je toch zilverlingen stuk gaat slaan, weet ik wel wat beters

avatar van Edwynn
Ja, wel zweverig maar niet dat er geen touw aan vast te knopen is. Integendeel. Het gedijt vrij gemakkelijk moet ik zeggen. Lang niet zo intrigerend als Spleen and Ideal of Within The Realm Of A Dying Sun natuurlijk maar toch sfeervol voor een incidentele DCD luisteraar zoals moi. Zeg ik na één luistersessie.

avatar van Chameleon Day
4,0
Mjuman schreef:
Schenk een glas in, ga zitten en laat 't over je heen komen.


Zit thans aan de Rochefort 10...lijkt me ook Dionysus waardig De eerste luisterbeurt doe ik denk ik op de late avond met koptelefoon.

De snippets van de eerste scan die ik van het album heb gedaan, boden al de verrassing van een bijna volledig instrumentaal album met weinig zang. Lisa wordt "aan de grond gehouden". De zang is onderdeel van het instrumentarium. Heel anders dus dan voorafgaand werk (waaronder de voorganger Anastasis). Het meest nog in de lijn van Spiritchaser? Op het eerste gehoor zeker geen Aion, zoals door sommigen gesuggereerd. Mijn prille eerste indruk is dat dit album toch echt weer een andere insteek bevat tov het vorige werk, met nadruk op Oosterse sferen. Ben benieuwd of de de eerste luisterbeurt dat beeld gaat bevestigen...

avatar van Chameleon Day
4,0
Ik beluister nu eerst Lisa Gerrard & David Kuckhermann - Hiraeth (2018) - MusicMeter.nl. Wellicht dat elementen van dat album, al dan niet in een kruisbestuiving, zijn terug te vinden op Dionysus.

avatar van Premonition
3,0
Ik hoor ze gelukkig niet....

avatar van Broem
4,0
Bovenstaand commentaar aandachtig gelezen terwijl ik het album aan het luisteren ben. Ik moet zeggen dat ik dit toch echt een DCD album vind zoals ik van ze gewend ben. Gelukkig lekker eigenzinnig maar de stijl en ‘footprint’ zijn zo herkenbaar en heerlijk om naar te luisteren. Mis ik de vocals? Mwah moet zeggen dat er voldoende voor terugkomt en het luistert heerlijk weg. Ruim 36 minuten geestverruiming zonder de wet te overtreden...I luv it

4,5
Op de eerste(dcd), Spleen and ideal en Spiritchaser na is wat mij betreft alles goed van Dead can dance. Dus ook Dionysus.
.
Ik ben vroeger begonnen met Serpents egg.
De eerste plaat van Dead can dance was mij te "gewoon". Teveel new wave, popmuziek achtig. Te gedateerd. Typisch 80s.
Spleen and ideal wilde, en wil er bij mij niet in.
Spiritchaser was wat mij betreft het absolute dieptepunt.

avatar van Chameleon Day
4,0
Ik vind de commentaren ook wat aan de negatieve kant. Ook al deel ik sommige lyrische reviews op het net zeker niet. Mijn indruk nu (na 3 luisterbeurten) is dat het een prima album is. Act II is fraai. De eerste twee delen van Act I vind ik wat minder. Met name de opener is meer een lang intro naar iets dat niet komt. Vanaf 'Dance of the Bacchantes' wordt het album interessanter. De eerste twee 'movements' waren met zang (van ihb Perry) denk ik boeiender geweest. Dat neemt niet weg dat Dionysus, evenals alle voorgaande albums, zijn eigen karakter en sfeer heeft. Het ligt nog het meest dicht tegen Spiritchaser aan, maar toch met een heel eigen signatuur. Knap dat dit Perry en Gerrard weer gelukt is.

avatar van dazzler
4,0
Een eerste beluistering en...

Wat een goed album toch weer met die tegelijk unieke en typische DCD kwaliteitsstempel!
Ik moet toegeven dat ik er weinig vertrouwen in had op basis van de MusicMeter commentaren.

Dead Can Dance is één van de groepen die muzikaal in mijn DNA zitten.
Bij een eerste beluistering kan ik zo'n nieuw album meteen al erg goed plaatsen.

Dus ik doe na één draaibeurt een voorzichtige poging.

1. ACT I en ACT II zijn zoals ik dacht erudiete vertalingen van SIDE I en SIDE II.
De zeven nummers worden enkel door achtergrondgeluiden aan elkaar geregen.

2. Die achtergrondgeluiden (zee, vogels en gebladerte) deden me juist wel aan Aion denken.
Daar hebben die intermezzo's nog een eigen titel zoals Mephisto of The Garden Of Zephirus.

3. ACT I valt op door een naar DCD normen erg opgewonden tempo.
Ik moet hierbij aan het buitelende Saltarello denken van alweer het Aion album.
Maar er is ook een groot verschil: Aion klonk middeleeuws, Dionysus klinkt elektronisch.

4. Daar schuilt meteen ook een merkwaardig contrast tussen de muziek zelf en de vormgeving.
Ik ben ervan overtuigd dat we het boekje nodig hebben om de muzikale keuzes te kunnen plaatsen.
Waarom kiest DCD voor een overwegend instrumentaal album met Oosterse sferen en twee tempo's?

5. Want ACT II is contemplatiever, meer in de lijn van het vertrouwde DVD geluid.
Hier past een referentie als Into The Labyrinth met zijn eerder slepende composities.
Wat de vocale inkleuring van ACT II betreft kom ik bij The Seprent's Egg terecht.

conclusie: verrassende plaat die toch duidelijk de hand van de beide meesters laat horen.
Vond ik vorige Dead Can Dance album soms wat vermoeiende worden omdat ze traag voorbij slopen,
dan ben ik nu bijzonder opgetogen om de groep eens een plaatkant lang uptempo te horen gaan.

Ik zet nu al in op 4 sterren, maar met groeimarge.

3,0
Hij draait nu voor de derde keer, maar laat me nog steeds vrij lauw.

Komt ook door de associaties. Het begint er al mee dat mijn streamer vind dat het "tribal ambient" is. Vroeger hadden we thuis een stereo-testplaat van V&D (Discofoon 7016) en daar stond een stukje Arabische muziek op dat hier sterk aan doet denken. Natacha Atlas - Ayeshteni (2001) is een tweede associatie en Mari Boine - Eight Seasons (2003) vwb Act II een volgende. Op dat album gebruikt Mari Boine een techniek die in Scandinavië wel wordt aangeduid met "joiken" - verankerd in Samer-folkcultuur: een manier van zingen om de dieren in de verre weiden stalwaarts te lokken. De jengelzang van Lisa doet daar sterk aan denken, net als trouwens aan een ander groot folk(lore) gezelschap, Le Mystère des Voix Bulgares - Le Mystère des Voix Bulgares, Volume 1 (1975)

Die lp kan ik max. 1 plaatkant uitzitten. Ik waag te betwijfelen of ik dit album - na enige tijd - veel verder kan tillen dan 3*, maar ik geeft het nog even. De stukken met zang van Perry solo/lead vallen wel goed.

Overigens vond ik Anastasis wel van niveau 3,5 - 4*, redelijk dicht tegen Spiritchaser en Into the Labyrinth aan, maar - ik laat de live albums even buiten beschouwing - wél onder het niveau van de eerdere albums. Dat waren imho echte ear & mind openers

avatar van reptile71
Mjuman schreef:
De jengelzang van Lisa doet daar sterk aan denken, net als trouwens aan een ander groot folk(lore) gezelschap, Le Mystère des Voix Bulgares - Le Mystère des Voix Bulgares, Volume 1 (1975)

Niet geheel toevallig, ze heeft daar onlangs mee samengewerkt en zelfs een single mee opgenomen.

avatar van aERodynamIC
4,0
Ik moet zeggen dat sinds ik de lp draai het beter binnenkomt. Nog steeds misschien wel hun minste, maar het klinkt erg goed en dat wil wel helpen het beter te waarderen.

3,0
OOR - merckwaerdig genoeg - uiterst kritisch in de recensie:

"semi-mysterieuze kitsch uit de esoterische speciaalzaak".

3,0
reptile71 schreef:
(quote)

Niet geheel toevallig, ze heeft daar onlangs mee samengewerkt en zelfs een single mee opgenomen.


Overigens was ik wel heel nieuwsgierig naar het mysterie van de Bulgaarse stemmen toen ze in de Dom optraden tijdens LGW vorig jaar; de lange rij bracht me echter snel tot inkeer.

avatar van erwinz
4,0
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Dead Can Dance - Dionysus - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Je moet zelf zorgen voor de bijzondere beelden, maar vervolgens zorgt Dead Can Dance voor de bijzonder fraaie soundtrack
Ik heb lang niet altijd wat met de muziek van het Australische Dead Can Dance en de afgelopen jaren was het bovendien stil rond de band van Brendan Perry en Lisa Gerrard. Dionysus pakt me echter onmiddellijk. De mix van klassieke muziek, New Age, Keltische muziek en wereldmuziek zorgt niet alleen onmiddellijk voor ontspanning, maar prikkelt ook de fantasie. Dead Can Dance heeft de soundtrack gemaakt voor een film die je zelf mag bedenken. De locaties liggen met de invloeden redelijk vast, maar verder kan het alle kanten op met de mooie maar ook spannende klanken van Dead Can Dance.


De Australische band Dead Can Dance kwam tot dusver nog niet voor op deze BLOG. Dat is ook niet zo gek, want de band maakte de afgelopen tien jaar slechts één studioplaat (Anastasis uit 2012) en die viel me flink tegen.

Nu moet ik direct toegeven dat ik sowieso lang niet altijd fan ben van de muziek van de band rond Brendan Perry en Lisa Gerrard. Als liefhebber van popsongs met een kop en een staart is de muziek van Dead Can Dance me vaak wat te langdradig of te zweverig, waardoor het stapeltje Dead Can Dance in mijn platenkast betrekkelijk smal is.

Het deze week verschenen Dionysus ga ik er echter zeker aan toevoegen, want de nieuwe plaat Dead Can Dance boeit me weer wel. Dat betekent overigens niet dat de Australische band opeens popsongs met een kop en een staart maakt en de langdradige of zweverige tracks heeft afgezworen. Integendeel zelfs.

Dionysus bestaat uit zeven songs, die in twee actes goed zijn voor 36 minuten muziek. Het is muziek die ik bij vlagen zeker als zweverig of langdradig kan bestempelen, maar het is ook beeldende muziek die garant staat voor mooie beelden op het netvlies. Zeker in de eerste acte zijn nauwelijks vocalen te horen en als ze al zijn te horen zijn het om uithalen die meer als instrument dan als stem klinken. Het zijn uithalen die worden gecombineerd met klanken die putten uit de archieven van de Keltische muziek, de wereldmuziek, de New Age en de klassieke muziek en die zijn aangevuld met geluiden uit de natuur.

Mijn kat reageert steeds fel op de vogelgeluiden, maar ik vind de eerste acte van Dionysus vooral ontspannend. Dead Can Dance maakt muziek waarop het lekker wegdromen en waarin de eindbestemming een flink stuk naar het zuiden ligt. Te ver wegdromen is echter ook weer zonde, want er gebeurt van alles op de plaat die, zoals we van het duo gewend zijn, razendknap in elkaar steekt.

Brendan Perry en Lisa Gerrard hebben zich dit keer laten beïnvloeden door de Griekse god Dionysos, die ooit eens begon als god van de wijn, maar later ook een groot deel van de natuur en het welzijn van de mens in het Griekse Rijk in zijn portefeuille kreeg. Dead Can Dance eert op Dionysus de gelijknamige Griekse god en het is dan ook niet zo gek dat in muzikaal opzicht vooral wordt geput uit de archieven van de Mediterrane en vooral de Noord-Afrikaanse muziek.

In de eerste acte zijn vooral instrumenten te horen, maar in de tweede acte duiken ook stemmen op in tracks met Noord-Afrikaans aandoende songs, al staat alles wel in dienst van de beeldende muziek op de plaat, die vaak nogal mysterieus aan doet.

Ik kan me heel goed voorstellen dat er muziekliefhebbers zijn die helemaal niets hebben met de nieuwe plaat van Dead Can Dance, maar wanneer de schoonheid van de plaat je eenmaal raakt, wint de plaat snel aan kracht en word je nadrukkelijk geprikkeld om je eigen beelden te bedenken bij de bijzondere muziek van Brendan Perry en Lisa Gerrard. Ik sta er zelf lang niet altijd open voor, maar Dionysus vind ik prachtig en de plaat wordt alleen maar mooier. Erwin Zijleman

avatar van ohmusica
2,5
Na herbeluistering is hier best nog wel wat spektakel van te maken live dan en zullen hele volksstammen het mooi vinden, zelf kom ik vooralsnog niet veel verder dan beelden bij een 1001 nacht personeelsavondje met dresscode...

3,0
ohmusica schreef:
Na herbeluistering is hier best nog wel wat spektakel van te maken live dan en zullen hele volksstammen het mooi vinden, zelf kom ik vooralsnog niet veel verder dan beelden bij een 1001 nacht personeelsavondje met dresscode...


Dank voor deze uiterst plastische metafoor. Ik heb bij bedrijven gewerkt met feesten in allerlei sferen (van jaren 30 tot 1001 nacht), waar regelmatig bekende artiesten optraden, van Borsato via The Scene tot aan Golden Earring, maar Dead Can Dance heb ik nimmer mogen aanschouwen. Was dat het geval geweest, was ik thans wellicht nog steeds loonslaaf.

avatar van Premonition
3,0
Ik hoef het huidige DCD ook niet te zien in een 1001 nacht voorstelling. Rond 1984, nou vooruit, dan hoeft Lisa zich niet verstoppen achter aan haar katheder...

3,0
Als we zo blijven fabuleren heb ik nog wel een suggestie, Game of Thrones: in seizoen 4, Het huwelijk van King Joffrey en Maergery - orkestje van dienst: Sigur Ros. In het komende seizoen moet wel ergens - scenario aanpassen - een plekje in te ruimen zijn voor DCD met deze muziek.

avatar van Barend G
2,5
Mjuman schreef:
OOR - merckwaerdig genoeg - uiterst kritisch in de recensie: "semi-mysterieuze kitsch uit de esoterische speciaalzaak".


Spot on!

Bombus
Dance of the Bacchantes.. Heerlijk opzwepend nr!

Gast
geplaatst: vandaag om 13:48 uur

geplaatst: vandaag om 13:48 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.