Hier kun je zien welke berichten The_Keeper als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Delain - Dark Waters (2023)
0
geplaatst: 19 januari 2023, 00:01 uur
Monsieur' schreef:
Het eerste album zonder Charlotte, en eigenlijk de gehele band. Ik heb destijds een beetje proberen te volgen waarom Delain uit elkaar ging. Eigenlijk begrijp ik het nog steeds niet. Martijn wilde de optredens van 'zijn' band drastisch verlagen en reduceerde gerespecteerde leden tot sessiemuzikanten. Later gaf hij aan dat hij zich op andere dingen ging richten en dat de band gewoon op tour kon gaan. De bom barstte even later toch: iedereen moest weg en Martijn ging met zijn eigen projectje 'Delain' verder.
En nu? Een album met een aantal oud-leden en een volledig nieuwe zangeres. Nummer 'Beneath' is niet van oude Delain te onderscheiden.
Waar was dit in godsnaam voor nodig vraag je je af. Het riekt mij naar een gigantisch ego (Martijn). Een nare man die blijkbaar niet kon hebben dat hij de regie uit handen moest geven. Zíjn project, zíjn band... Het is verschrikkelijk zonde, want ook al klinkt dit gewoon als Delain... het is niet meer zoals eerst.
Het eerste album zonder Charlotte, en eigenlijk de gehele band. Ik heb destijds een beetje proberen te volgen waarom Delain uit elkaar ging. Eigenlijk begrijp ik het nog steeds niet. Martijn wilde de optredens van 'zijn' band drastisch verlagen en reduceerde gerespecteerde leden tot sessiemuzikanten. Later gaf hij aan dat hij zich op andere dingen ging richten en dat de band gewoon op tour kon gaan. De bom barstte even later toch: iedereen moest weg en Martijn ging met zijn eigen projectje 'Delain' verder.
En nu? Een album met een aantal oud-leden en een volledig nieuwe zangeres. Nummer 'Beneath' is niet van oude Delain te onderscheiden.
Waar was dit in godsnaam voor nodig vraag je je af. Het riekt mij naar een gigantisch ego (Martijn). Een nare man die blijkbaar niet kon hebben dat hij de regie uit handen moest geven. Zíjn project, zíjn band... Het is verschrikkelijk zonde, want ook al klinkt dit gewoon als Delain... het is niet meer zoals eerst.
In principe zijn die 3 vertrokken muzikanten altijd al sessie muzikanten geweest. Van de 3 vertrokken mannen heeft alleen Timo sporadisch wat riffs gelevert. Voor de rest werd en word alle muziek geschreven door Martijn en Guus Eikens. De 3 mannen dachten de band even makkelijk over te kunnen nemen terwijl Martijn thuis zat met een burn-out. Het was hun nog bijna gelukt ook. Toen ze er financieel niet uit kwamen zijn de 3 vertrokken.
Charlotte is pas later vertrokken omdat ze niet opnieuw muzikanten wou inpassen in de band. Nu zijn die 3 vertrokken gasten sessie muzikanten in Charlotte haar solo projectje geworden.
Dat van dat minder touren klopt. Delain gaat per jaar de helft minder shows per jaar spelen. En tours gaan niet lang meer dan 2 weken aaneengesloten duren.
Het is een aanrader om het interview te kijken dat Martijn met Lords of Metal heeft gehad vorig jaar. Het zorgt iig voor een hele hoop duidelijkheid!
En dan nu het nieuwe album... Wat een plaat! Met Invictus zit er zelfs een heuse mini metal opera op de plaat. Misschien is het allemaal wat minder catchy, maar dit word gecompenseerd door veel meer muzikale diepgang. En Diana, overklast Charlotte op elk vlak!
Metallica - Hardwired... to Self-Destruct (2016)
2
geplaatst: 19 november 2016, 16:45 uur
MetallicA - Hardwired... To Self-Destruct
Na 8 jaren wachten (Lulu en Beyond Magnetic niet meegerekend) is daar dan eindelijk nieuw materiaal van MetallicA. De grootste en bekendste metalband van de afgelopen 50 jaar! Het afgelopen jaar had de band al 4 nummers vrijgegeven voordat het album dan ook daadwerkelijk uit kwam. Vorig jaar werd bonustrack Lords of Summer al live gespeeld op de vele festivals die de band aandeed en de afgelopen maanden werden de nummers Hardwired, Moth into Flame en Atlas, Rise! al vrijgegeven. Dit waren nummers die je, dankzij hun thrashmetal invloeden, toch meermaals terugbrachten naar de eind jaren 80. Daarmee zette MetallicA hun fans even knap op het verkeerde been.
Het nieuwe album Hardwired... To Self- Destruct is namelijk een perfect overzicht van hun volledige carrière. Van Kill 'em All tot Load en van Black album tot St. Anger. Je hoort van elk MetallicA album invloeden terug op Hardwired... To Self-Destruct.
Absolute hoogtepunt van het album is de afsluiter Spit out the Bone. Een furieuze thrashmetal kraker waarin MetallicA werkelijk alle registers open trekt. Dit nummer alleen rechtvaardigt de aanschaf van dit nieuwe album al volledig. Een regelrechte klassieker in wording!!!
Een ander hoogtepunt is het heavy Dream No More. Een heerlijke stamper in de stijl van Sad But True. Op en top MetallicA dus.
Ook het, aan de overleden Motörhead frontman Lemmy Killmister opgedragen, nummer Murder One valt in deze categorie. In de tekst van dit nummer zitten verwijzingen naar nummers/titels van Motörhead. Een prachtige tribute aan deze legende.
Het is gedurfd van de band om niet alleen voor de snellere nummers te gaan. Dit terwijl de old-school MetallicA fans hier toch echt op zitten te wachten. Sterker nog. Het merendeel van de nummers op deze plaat zijn trage heavy metal stampers. Slechts op 4 van de 12 nummers (en als je bonustrack Lords of Summer meerekend 5) word het gaspedaal echt goed ingetrapt.
Ten opzichte van het 8 jaar oude Death Magnetic maakt MetallicA op deze plaat qua songwriting een flinke stap voorwaarts. Waar op Death Magnetic, overigens alles behalve een slechte plaat, nog wel eens wat knip en plak werk valt te bespeuren klinken de nummers op Hardwired... To Self-Destruct veel meer als een geheel. Alleen bij het experimentele ManUNkind (fantastische titel!!!) piept en kraakt het geheel een beetje.
Ook qua sound heeft de band een grote stap voorwaarts gemaakt. Waar op Death Magnetic nog keurig mee werd gedaan aan de hippe loudness-war is er op dit nieuwe werkstuk gekozen voor een veel vollere sound. Je kunt hooguit zeggen dat de drums iets te hard staan en aangezien Lars Ulrich technisch gezien niet de beste drummer is kan ik me voorstellen dat er mensen zijn die zich hier aan gaan irriteren. Kun je Lars zijn stijl, zoals ik, wel waarderen dan valt met de iets te harde drum sound wel te leven.
Conclussie: Hardwired... To Self-Destruct is een prachtig overzicht van ruim 35 jaar MetallicA gevangen in 12 nummers (bijna 80 minuten). Is het album een klassieker in wording? Nee, dat niet. Bevat het album klassiekers in wording? Absoluut. Hardwired, Dream No More, Moth into Flame en Spit out the Bone zijn nummers die een vaste plaats in setlist van MetallicA verdienen. Voor nieuwe fans een super album om mee te beginnen en voor oude fans een super goed MetallicA album om mee terug te kijken naar 35 jaar metal(lica) geschiedenis. Een must have!!!
4,5/5
Na 8 jaren wachten (Lulu en Beyond Magnetic niet meegerekend) is daar dan eindelijk nieuw materiaal van MetallicA. De grootste en bekendste metalband van de afgelopen 50 jaar! Het afgelopen jaar had de band al 4 nummers vrijgegeven voordat het album dan ook daadwerkelijk uit kwam. Vorig jaar werd bonustrack Lords of Summer al live gespeeld op de vele festivals die de band aandeed en de afgelopen maanden werden de nummers Hardwired, Moth into Flame en Atlas, Rise! al vrijgegeven. Dit waren nummers die je, dankzij hun thrashmetal invloeden, toch meermaals terugbrachten naar de eind jaren 80. Daarmee zette MetallicA hun fans even knap op het verkeerde been.
Het nieuwe album Hardwired... To Self- Destruct is namelijk een perfect overzicht van hun volledige carrière. Van Kill 'em All tot Load en van Black album tot St. Anger. Je hoort van elk MetallicA album invloeden terug op Hardwired... To Self-Destruct.
Absolute hoogtepunt van het album is de afsluiter Spit out the Bone. Een furieuze thrashmetal kraker waarin MetallicA werkelijk alle registers open trekt. Dit nummer alleen rechtvaardigt de aanschaf van dit nieuwe album al volledig. Een regelrechte klassieker in wording!!!
Een ander hoogtepunt is het heavy Dream No More. Een heerlijke stamper in de stijl van Sad But True. Op en top MetallicA dus.
Ook het, aan de overleden Motörhead frontman Lemmy Killmister opgedragen, nummer Murder One valt in deze categorie. In de tekst van dit nummer zitten verwijzingen naar nummers/titels van Motörhead. Een prachtige tribute aan deze legende.
Het is gedurfd van de band om niet alleen voor de snellere nummers te gaan. Dit terwijl de old-school MetallicA fans hier toch echt op zitten te wachten. Sterker nog. Het merendeel van de nummers op deze plaat zijn trage heavy metal stampers. Slechts op 4 van de 12 nummers (en als je bonustrack Lords of Summer meerekend 5) word het gaspedaal echt goed ingetrapt.
Ten opzichte van het 8 jaar oude Death Magnetic maakt MetallicA op deze plaat qua songwriting een flinke stap voorwaarts. Waar op Death Magnetic, overigens alles behalve een slechte plaat, nog wel eens wat knip en plak werk valt te bespeuren klinken de nummers op Hardwired... To Self-Destruct veel meer als een geheel. Alleen bij het experimentele ManUNkind (fantastische titel!!!) piept en kraakt het geheel een beetje.
Ook qua sound heeft de band een grote stap voorwaarts gemaakt. Waar op Death Magnetic nog keurig mee werd gedaan aan de hippe loudness-war is er op dit nieuwe werkstuk gekozen voor een veel vollere sound. Je kunt hooguit zeggen dat de drums iets te hard staan en aangezien Lars Ulrich technisch gezien niet de beste drummer is kan ik me voorstellen dat er mensen zijn die zich hier aan gaan irriteren. Kun je Lars zijn stijl, zoals ik, wel waarderen dan valt met de iets te harde drum sound wel te leven.
Conclussie: Hardwired... To Self-Destruct is een prachtig overzicht van ruim 35 jaar MetallicA gevangen in 12 nummers (bijna 80 minuten). Is het album een klassieker in wording? Nee, dat niet. Bevat het album klassiekers in wording? Absoluut. Hardwired, Dream No More, Moth into Flame en Spit out the Bone zijn nummers die een vaste plaats in setlist van MetallicA verdienen. Voor nieuwe fans een super album om mee te beginnen en voor oude fans een super goed MetallicA album om mee terug te kijken naar 35 jaar metal(lica) geschiedenis. Een must have!!!
4,5/5