Nou ja, het is over het algemeen wel een rustige plaat hoor. Een paar nummers met wat meer gitaar.
Als je op U2 forums gaat rondneuzen, lijkt het alsof er een wereldplaat is gemaakt, maar dat valt wel mee. Het is geen slechte plaat als je een popplaat verwacht. The Edge pielt subtiel op zijn gitaar, maar vlamt niet, maar ik ben zelf wel erg gecharmeerd van The Little Things en dit soort nummers heb ik op de voorganger gemist. Een draak als The Miracle (of Joey Ramone} zul je op deze schijf niet vinden. Als Joey nog zou leven zou hij Bono flink op zijn bakkes hebben geramd. DE schande op SOI. Dit terzijde.
Op SOE is Bono goed bij stem en voel je de pijn met hem mee. Ik zou zo mee willen janken, maar dat heeft te maken dat ik het toch weer een gemiddeld U2 album vind. De lat van de jaren 80 en 90 ligt te hoog eb dit zou een best of de rest plaat kunnen zijn na meerdere luisterbeurten.
Volgend jaar zal ik wel weer de Ziggo concerten bezoeken. Het blijft de band waarmee is groot ben geworden vanaf 1982. Momenteel 3 of 3.5.