Als postmoderne ‘klassieke’ muziek popmuziek integreert (bv. Thomas Adès' symfonie Asyla waarin het derde deel 'Ecstasio' is geïnspireerd door technohouse) en als popmuziek klassieke (‘serieuze’) muziek integreert, wat is dan nog het verschil, buiten het universele en beide genres overstijgende verschil tussen kunst vs. ambacht/industrie als wat risico’s neemt vs. wat risico’s juist vermijdt? Wat men in de pop ‘neoklassiek’ noemt, zoals de muziek van Joep Beving en Ludovico Einadi, is een makkelijk in het gehoor klinkende en volstrekt risicoloze muzak dus zeker geen kunst; dan is Rosalía’s tussenvorm tussen klassiek en pop een stuk risicovoller en dus interessanter. Dit album klinkt zelfs als het meest revolutionaire wat de pop sinds lange tijd heeft voortgebracht. Ze kan wellicht de nieuwe Björk worden genoemd die overigens Rosalía’s favoriete artieste is en ook op dit album een bijdrage levert.

De muziek op LUX is experimenteel maar bezit ook een hemelse schoonheid: de thematiek is dan ook religieus – geïnspireerd door vrouwelijke mystici en heiligen – hetgeen ongewoon is voor pop en opnieuw de invloed van klassieke muziek verraadt maar ook typisch postmodern is: na de moderne afwijzing van religie – ‘God is dood’ – zoekt de postmoderne mens spirituele geborgenheid in religie buiten de georganiseerde structuren dus buiten de kerk.

Vanuit de ‘serieuze’ muziek noem ik nog het mooie album HUSH (2018) waarop sopraan Nora Fischer als een popzangeres barokliederen zingt van onder meer Monteverdi en Purcell (die al vaak de eenvoud van pop of rock hebben), begeleid door Marnix Dorrestein op elektrische gitaar.