ROSALÍA - LUX (2025)

Ook ik vind mezelf ook belangrijk en ook bij mij heeft de plaat niet mijn top 10 gehaald. Snap de plaat dan ook niet echt. Kan er prima naar luisteren, maar het raakt me niet. Had hetzelfde met Charli XCX, paar nummers wel in een playlist gestopt, idem voor FKA Twigs. Het is me te gekunsteld en niet mijn type muziek.

Het album in zijn geheel uitzitten is wel een uitdaging maar eerlijk is eerlijk; er zitten een aantal zeer intrigerende nummers tussen waaronder het openingsnummer (Sexo enz, Berghain en Perla). Ik vraag me ook af of al die sterrenrecensies in diverse media ook niet gebaseerd is op vooral de laatste twee die begeleid met intrigerende clips de wereld in zijn geslingerd. Want ook ik deel de mening die hier al eerder is verkondigd; het is wat veel. Maar wellicht zijn meer draaibeurten nodig om het geheel goed te bevatten. Het heeft hoe dan ook mijn aandacht.

Beste popalbum sinds (minstens) Amy Winehouse's album Frank (2003). Period.

Even wat anders als het mag. Dit staat echt al lang bovenaan en de ranking van de rotatielijst lopen terug. Is de site op zijn retour?

Het is als ik het zo even lees een moeilijke voor velen. Ik ben aan het luisteren en ben wel echt onder de indruk van de productie, maar heb het ook al moeilijk.

Ik vind tot nu toe de hoge kopstem al vermoeiend worden; een kwestie van smaak. LLYLM vond ik bijvoorbeeld prachtig en daar zit ze ook best hoog. De bewuste 'Kanye West' auto-tune van de heer Dougie F in 'Porcelana' had van mij ook achterwege mogen blijven. Die doet Kanye trouwens wel goed, maar ik knap er steeds vaker op af. Het nummer (muziek en sfeer) is echter goed en de sfeer doet me aan een Ana Tijoux rap denken. Straks krijgen we nog Björk, waar ik normaliter nooit naar lusiter, maar ik heb nu even een pauze genomen

Holy moly, we zijn los! Ik ben om(!), en vind alles vanaf Berghain echt geweldig. Ook echt een indrukwekkende lijst aan arrangeurs, componisten, producers en natuurlijk het London Symphony Orchestra en hun koor. Die hebben denk ik allen stuk voor stuk puik werk afgeleverd. Ik ben benieuwd of ik het begin, waar ik net erg kritisch was haha de tweede keer ook meer ga waarderen. Wat een aangename verrassing

Jaarovergang. Toch logisch. Niet de moment van grote releases.

Er staat 1 mooi (complex) nummer op de rest heb ik echt geen klik mee Zingen kan ze maar ik het niet langer dan 5 nummers aanhoren.

Een intrigerend en bijzonder geheel, deze plaat, dat staat buiten kijf, maar het is niet mijn ding. Dat laat niet onverlet dat het fijn is om te kunnen constateren dat popalbums die hoog op de hedendaagse hitlijsten prijken kennelijk toch muzikaal interessant kunnen zijn, zoals LUX laat zien. Ik wens liefhebbers nog veel luistergenot en plezier toe!

Er zijn zo’n 50.000+ users hier geregistreerd. Als je kijkt naar het gemiddeld aantal users wat hier echt actief is kom je op zo’n 250 users per dag. Dat zullen er best wel wat meer zijn maar, als ik kijk naar de ‘bekende’ namen die reageren en actief meedoen, zijn dat meestal wel dezelfde personen. Het lijkt erop dat ‘we’ dus maar met een klein cluppie zijn t.o.v. alle geregistreerden. Dan zou het dus idd kunnen zijn dat er op LUX door deze kleine club gestemd wordt (en beluisterd). Ik weet niet of de site dan op z’n retour is. Maar misschien zit ik er flink naast met die ‘250’ users. Daar weten de moderators misschien meer over.

Tsja, het staat er echt zie ik nu: meer dan 54.000 gebruikers........ Kan mij dat nauwelijks voorstellen, want het zijn inderdaad veelal dezelfde namen die je hier actief voorbij ziet komen en volgens mij zijn dat er enkele tientallen.....

Als je kijkt naar de stemmen dan zie je ook een pak gebruikers die nooit posten.

Als je kijkt naar het aantal stemmen op de eindejaars top tien kan je helaas niet anders concluderen dat het de actieve gebruikers hier elk jaar minderen.

Overzicht aantal stemmen op de top tien per jaar:
-2025: 535
-2024: 599
-2023: 586
-2022: 684
-2021: 690
-2020: 762
-2019: 750
-2018: 656
-2017: 738
-2016: 796
-2015: 810
-2014: 851
-2013: 1031
-2012: 1018
-2011: 1037
-2010: 1044
-2009: 932
-2008: 796
-2007: 661
-2006: 429

Er stemt nu ongeveer nog de helft van wat er in 2010 nog stemde.

Ik heb nu een paar keer geluisterd. Het doet me echt helemaal niets. Vooral een heleboel interessant en moeilijk doen. Misschien is meer doorslaggevend dat ik Rosalia's stemgeluid hoogst irritant vind. Niet voor mij dus.

Als postmoderne ‘klassieke’ muziek popmuziek integreert (bv. Thomas Adès' symfonie Asyla waarin het derde deel 'Ecstasio' is geïnspireerd door technohouse) en als popmuziek klassieke (‘serieuze’) muziek integreert, wat is dan nog het verschil, buiten het universele en beide genres overstijgende verschil tussen kunst vs. ambacht/industrie als wat risico’s neemt vs. wat risico’s juist vermijdt? Wat men in de pop ‘neoklassiek’ noemt, zoals de muziek van Joep Beving en Ludovico Einadi, is een makkelijk in het gehoor klinkende en volstrekt risicoloze muzak dus zeker geen kunst; dan is Rosalía’s tussenvorm tussen klassiek en pop een stuk risicovoller en dus interessanter. Dit album klinkt zelfs als het meest revolutionaire wat de pop sinds lange tijd heeft voortgebracht. Ze kan wellicht de nieuwe Björk worden genoemd die overigens Rosalía’s favoriete artieste is en ook op dit album een bijdrage levert.

De muziek op LUX is experimenteel maar bezit ook een hemelse schoonheid: de thematiek is dan ook religieus – geïnspireerd door vrouwelijke mystici en heiligen – hetgeen ongewoon is voor pop en opnieuw de invloed van klassieke muziek verraadt maar ook typisch postmodern is: na de moderne afwijzing van religie – ‘God is dood’ – zoekt de postmoderne mens spirituele geborgenheid in religie buiten de georganiseerde structuren dus buiten de kerk.

Vanuit de ‘serieuze’ muziek noem ik nog het mooie album HUSH (2018) waarop sopraan Nora Fischer als een popzangeres barokliederen zingt van onder meer Monteverdi en Purcell (die al vaak de eenvoud van pop of rock hebben), begeleid door Marnix Dorrestein op elektrische gitaar.

Je schrijft een mooi betoog over de cross-over tussen de klassieke en moderne muziek toegespitst op Rosalia's Lux. Maar ik wil daar wel enige kanttekeningen bij maken omdat je mijns inzien wel enkele mensen uit de zon de schaduw in trekt. Zoals je o.a. Ludovico Einaudi's werk neer zet als risicoloze muzak is natuurlijk een gotspe. Daarmee ga je als een olifant door de porseleinkast. Het kan natuurlijk jouw smaak niet zijn, daarover valt niet te twisten. Maar Einaudi is een hoog geschoold componist die het conservatorium in Milaan heeft doorlopen, hij wordt vaak gezien als een minimalist (zoals in de klassieke muziek ook Satie) en hij heeft een behoorlijke staat van dienst. Het grote succes van de film Intouchables is niet in de laatste plaats tot stand gekomen door zijn composities voor die film. Hij heeft een grote staat van dienst als filmcomponist opgebouwd.

En de brug tussen klassiek en pop (om maar even het grote containerbegrip uit de kast te trekken) is al veel vaker over gestoken. Renee Flemming, klassiek geschoold opera zangeres heeft al enkele prachtige cross-over albums uitgebracht, waarop ze o.a. een weergaloze uitvoering brengt van Arcade Fire's Intervention.

En nogmaals over smaak valt niet te twisten, De stem van Rosalia trek ik maar in zeer beperkte mate, terwijl de stem van Sarah Brightman mij veel beter bevalt. Ik weet dat velen haar zien als een musical-niemendalletje. Maar die mensen zou ik willen zeggen luister eens naar haar versie van Alfredo Catalani's
La Wally. Dan hoor je wat ze kan! Zo heeft ze veel klassieke nummers naar zich toegetrokken en daarnaast ook veel nieuwe moderne songs opgenomen. Ook al is het in de oren van sommigen misschien edelkitsch, dan wel van het soort die ik wel goed kan aanhoren én waarderen. Haar album Eden vind ik een classic.

De echte grote klassieke gezongen werken staan natuurlijk op zichzelf, een Kiri te Kanawa, Jessy Norman of Joan Sutherland om er maar enkele te noemen zijn op geen enkele manier te overtreffen door welke pop-act dan ook.

Naar mijn idee gaat het om wat er ook gecreëerd wordt binnen het muzikale spectrum om oorspronkelijkheid, intenties en kwaliteit.

Rosalia zet een album in de markt waarop werkelijk alles uit de kast wordt getrokken, de kelk des overvloeds wordt gulzig leeggedronken. Natuurlijk zijn er vakmensen aan het werk en zij staat als een rots als zangeres, maar ik vind haar stem niet mooi en ik vind het vooral érg veel. In mijn beleving is hier sprake van een gebrek aan subtiliteit. maar dat is mijn bescheiden mening. Voor de liefhebber van de soort is zij een sensatie en ik hoop oprecht dat die mensen er ook lang en goed van kunnen genieten.

Ja, Einaudi is inderdaad niet mijn smaak. En minimal music vind ik ook vreselijke muziek. Misschien probeer ik mijn persoonlijke smaak te veel te objectiveren zodat ik het voor mezelf kan verklaren waarom ik er niet van hou... De stem van Rosalía vind ik dan weer heel mooi: zo hebben we duidelijk een verschillende smaak.

Om het toch weer een beetje te objectiveren: ik hou van veel postmoderne muziek in de zin van muziek die zich van hokjes niets aantrekt (alles is fluïde, alles is 'trans', alles wordt op dezelfde hoop gegooid) maar minimal music is een postmoderne 'deconstructie' van muziek die daarom bewust 'a-muzikaal' is in de zin dat er geen 'verhaal' met begin en eind wordt verteld maar in beginsel een eindeloze repetitie is van een fragment waarbij niet zozeer de noot maar de klank moet worden beleefd en zo een contemplatieve toestand schept. Haar begin is in de jaren '60 onder invloed van Indiase dronemuziek en LSD: Erik Satie is een voorloper in de zin dat hij bewust conventionele structuren verwierp en al experimenteerde met herhaling, muziek zonder begin en einde en hij zich richtte op de mystiek van de klank, maar tegelijk zijn z'n melodieën en harmonieën vaak prachtig - net als de muziek van Rosalía geïnspireerd door (katholieke) mystiek! - terwijl minimal music in mijn oren alleen maar eentonig en saai klinkt. Je zou kunnen zeggen dat Satie's christelijke mystiek (hij was lid van de Rozenkruizers en stichtte zelfs een eigen christelijke sekte) in de minimal musical een typisch 'new age'-vervolg krijgt.

Postmodernisme is bovenal de afwezigheid van eenheid zodat alles fragmenteert. Ik denk dan altijd aan de televisiecultuur die eind jaren '50 opkwam: al zappend kijk je het ene moment naar een reclame voor een wasmiddel, dan naar nieuws over een oorlog in Afrika, dan naar een fragment uit een romantische film waarin de geliefden elkaar zoenen, etc: het is onze leefwereld geworden en postmoderne kunst gooit op dezelfde manier totaal verschillende dingen bij elkaar. Klassieke componisten hebben zich altijd ook door populaire muziek (volksmuziek) laten inspireren en popmuziek heeft altijd gebruik gemaakt van orkesten en zich laten inspireren door 'klassieke' muziek zoals progressieve rock, maar dat is denk ik nog niet postmodern: het samplen in de hiphop is typisch postmodern en wat Rosalia op dit album doet gaat denk ik ook heel aardig de postmoderne kant op in de zin dat het klassiek en pop als het ware onvermengd samenbrengt c.q. ze mengt tot een geheel eigen stijl in plaats van dat het klassieke muziek 'verrockt' of popmuziek 'verklassiekt'. Juist die postmoderne mix maakt het zo krachtig. Jij vindt het misschien daardoor 'te veel', al is de muziek naar mijn idee zeker niet 'maximalistisch' (postmoderne kunst is maximalistisch als het probeert als het ware alles bijeen te brengen): de muziek blijft 'gefocust' en is in die zin toch een eenheid.

Gewoon een kutalbum natuurlijk dit.

Wat een eloquente uitleg. Je moet recensent worden lijkt mij.

Niet jokkebrokken... je komt hier veel te vaak terug, dat doe je niet bij kutalbums (of je hebt een fetish, dan heb ik niks gezegd)

Uitleg van mij heb ik eerder gegeven. Dit is ironisch bedoeld nadat mensen herhalende bijbelteksten over deze muziek neerstrooien

aERodynamIC ik kan er ook niets aan doen dat ik dit album steeds bij de updates zie omdat er om de haverklap gereageerd wordt
Een fetisj heb ik wel ja.

Dat blijkt. Ik heb zelf niet zo de neiging om me te vertonen bij kutalbums die doorlopend in de updates omhoog komen. Het blijft toch wel een fascinerend iets op deze site..... het zal vast lekker zijn dan. Misschien moet ik het ook eens proberen



Maar je kan wel negeren zie ik hoor... want over al die negatieve reacties (ik ga ze niet allemaal quoten) hoor ik je niet, dus jij bent vast gelovig daar je alleen de herhalende bijbelteksten ziet

Af en toe is het toch lekker om even je ongenoegen te uiten over een album. Ik vind het zo saai worden om voor de 100e x bij een album die ik goed vind te schrijven hoe goed ik m vind

Op kinderboeken staat meestal vermeld voor welke leeftijdsklasse een boek wordt aangeraden en op veel rap-albums zit een zgn parental advisory sticker. Misschien zou men dat voortaan ook kunnen doen bij albums voor de rijpere jeugd, zodat NOOBS hun invectieven voortaan achter de rits van hun semantisch universum kunnen houden, play simple virtuously

Rustig aan jongens.

Het zijn allemaal rustige knipogen naar elkaar

Liever over het album Lux van Rosalía.

Geef dan zelf het voorbeeld door uitvoeriger over het album verslag te doen i.p.v. 2 one-liners en een korte notitie!

Even in een notendop: vanaf de eerste draaibeurt verraste en imponeerde dit album en bleef dat doen tot op de dag van vandaag met zijn veelheid - je mag ook lezen bonte mix (van) - aan muzikale elementen: flamenco. opera, pop, spoken word etc. Zozeer zelfs dat ik - zonder me te verliezen in solipsistische bespiegelingen hier - een prijzige VA , vinylistische aanschaf, gerechtvaardigd vond

Goed zo.

Moeilijk doorheen te komen. Ze blijft maar doorzingen; vind het te vaak vermoeiend. Zoiets als La Rumba del Perdón kan ik echt niets mee. Vind eigenlijk vooral de wat rustiger nummers als Sauvignon Blanc en Memória echt mooi (maar bv Magnolias - die ook rustig is - wordt flink verpest door die vocale uithalen en veel te dramatische instrumentatie die eroverheen komt) en zoiets als Berghain kan ik ook zeker wel waarderen, waarbij het me dan wel opvalt hoe fijn ik die stem van Björk ter afwisseling vindt. Het helpt verder ook niet dat ik niets begrijp van de teksten, maar goed; ik kan niet anders dan het beoordelen zoals ik het hoor en (niet) begrijp. Onder de streep is dit voor mij te volgestopt, te bont om van te kunnen genieten.