Ik heb Ane Brun normaal gesproken hoog zitten en heb wel oren naar sferische, herfstige muziek... maar dit was echt een regelrechte afknapper. Haar stem is akelig afgeknepen en stond me in het eerste nummer al tegen. Tussen de covers zitten een paar obligate keuzes (Always on my mind, Unchained melody, Big yellow taxi); op zich niks mis mee als je er iets bijzonders van maakt, maar bijvoorbeeld haar versie van Unchained melody doet mij met grote passen naar mijn platenspeler sprinten om de versie van the Righteous brothers op te zetten.
Jazeker, er zijn sfeervolle coveralbums gemaakt, originele coveralbums, grappige coveralbums, melige coveralbums, coveralbums die de originelen in een geheel ander daglicht zetten, die er een eigen draai aan geven of zelfs de originelen laten verbleken. Dit album van Ane Brun hoort daar wat mij betreft niet bij.

Dank voor de verwijzing, nlkink!
Ik vrees wel dat Ferrari in 1977 hun toptijd al weer achter zich had liggen. De groep was actief van 1970 tot 1980, met topjaren in '75 en '76.
Op dit album staat hun laatste hit, Gypsy girl (#19 in de top 40), waarna nog drie singles in de tipparade bleven steken (Mexico, Goodbye en Mary-Lou).
Omdat ik van mening ben dat een kunstenaar altijd op zijn beste werk beoordeeld dient te worden kan ik dan toch liever een 'best of' van Ferrari aanbevelen. Hun eerste top 10-hit Sailor boy (#7 in 1975), de onweerstaanbare meedeiner Sweet love (#1 in 1976) en de kopie daarvan, Monza (nee, dat gaat -al zou je dat vanwege de groepsnaam misschien wel denken- niet over het formule 1-circuit, maar over een hond; #5 in 1976), mogen op zo'n album zeker niet ontbreken. Gezongen in prachtig boerenkolenengels.