Wat is dit een prachtig mooi album, zeg. Ik krijg er geen genoeg van en verhoog hierbij ook naar 4,5*.
Het brengt me ook weer helemaal terug naar de vorige albums! Tot vorige week vond ik Tot Ziens, Justine Keller het beste Spinvis werk, maar Trein Vuur Dageraad zou het wel eens kunnen overtreffen.

Ja, het is soms iets minder quirky en knip-en-plakkerig, dus ik begrijp eerdere kritiek ook wel. Echter, deze kant van Spinvis kan mij toch echt wel bekoren en staat mooi naast het eerdere werk. Erik de Jong is op dit album trefzeker met de arrangementen en betekenisvolle teksten. Eerlijk gezegd had ik ook een koud en super abstract werk verwacht, net als De Jong zelf. Maar ideeën gaan soms hun eigen weg, en wat is de uitkomst in dit geval mooi.

'Justine Keller' was een Spinvis album dat alle eigenzinnigheid van zijn vorige albums had, plus soms dat beetje extra... otherworldly bijna. Nummers als de titeltrack en We Vieren Het Toch raakten recht in het hart.

Trein Vuur Dageraad doet dit ook met nummers als De Kleine Symfonie, Alles Is, Hij Danst en Serenade. Otherworldly, heilig bijna, voor mijn gevoel. Daarnaast heeft dit album wonderschone en ontroerende nummers als Van de Bruid en de Zee, Tienduizend Zwaluwen, Trein Vuur Dageraad en Wat Blijft.

Artis en Hallo, Maandag zijn stevigere, wat conventionelere Spinvis nummers, die laten zien hoe hij is gegroeid in het vormgeven van goede liedjes! Die solo's, die herhaling, die opbouw! Stefan en Lisette klinkt het meest herkenbaar en zou niet hebben misstaan op 'Justine Keller', maar ook hier weet hij toch weer te ontroeren en te verrassen (al had ik wel 3x luisteren nodig).

Dan Dageraadplein. 'Daar wacht ik jou. Wij en de wereld zijn klein op het Dageraadplein. Voor je het weet, klinkt het gebed voor het laatst, is de fanfare voorbij.' Ik hou van dit 'refrein' (vooral de laatste keer met het instrumentale stuk erachteraan). Van het hele vrolijke, fanfare-achtige ben ik ook niet zo'n fan, maar er is hier genoeg interessants om me geboeid te houden.

Nachtwinkel is iets dat voort zou kunnen zijn gekomen uit wat dit album oorspronkelijk moest gaan worden. Sfeervol. De stem van Saartje is fijn om naar te luisteren, een prima interlude met verwijzingen naar Lotus Europa (wat een bizar goeie track is dat toch).

Dat brengt me bij wat dit album écht is. En... bij what will be next... ?

Mooi dat hierboven wordt gesproken over consistentie (en geen consistentie). Voor mij is dit dus wel het meest consistente album van Spinvis, maar dan bedoel ik in geluid en concept. Het is nog net geen hardcore conceptalbum, maar meer dan ooit vormen de nummers echt een eenheid. Hij begint natuurlijk ook in Ergens Toen met het mantra dat naar het einde toe weer terugkomt.

Ook thematisch en tekstueel wordt er doorheen het hele album verwezen naar Europa, Avondland, vrijheid, vogels, nacht, dageraad, zonsopkomst, dingen die gaan en dingen die blijven. Het is geen geëngageerd album over vluchtelingen en een nieuw Europa, dat past ook niet bij Spinvis. Maar toch is er op een associatieve en subtiele manier iets met deze thema's gedaan... bijzonder.

Ook muzikaal gezien vind ik het grootste deel van het album consistent. Er hangt (voor mij dan, puur interpretatie) een soort Oost-Europa sfeer over dit album, en de steeds terugkerende orgel-achtige synths geven me telkens een bijna religieus gevoel.... het woord kathedraal komt bij me op. Zo sluit Spinvis het album ook af (met Serenade, dat ook weer verwijst naar de achtergrond synths op Van de Bruid en de Zee).

Tsja... what's next? Ik snap die 3voor12 review wel. Toch nog een poging om iets heel minimalistisch of gesproken te maken à la Nachtwinkel of Ritmebox? I wouldn't mind! Maar wie weet heeft Spinvis toch nog iets heel onverwachts in petto... ik ben in ieder geval nog lang niet uitgeluisterd (dit staat zo ver bovenaan binnen de Nederlandse muziek) en hij mag alles proberen waar hij maar zin in heeft. Hopelijk duurt het niet weer 6 jaar!!