Spinvis - Trein Vuur Dageraad (2017)

mijn stem
3,98
353 stemmen

Nederland
Pop
Label: Excelsior

  1. Ergens Toen (0:43)
  2. Hallo, Maandag (4:27)
  3. Van de Bruid en de Zee (4:29)
  4. Artis (3:55)
  5. Tienduizend Zwaluwen (3:38)
  6. Stefan en Lisette (7:05)
  7. Nachtwinkel (2:28)
  8. De Kleine Symfonie (4:59)
  9. Dageraadplein (3:01)
  10. Alles Is (4:02)
  11. Wat Blijft (2:31)
  12. Trein Vuur Dageraad (6:58)
  13. Hij Danst (2:45)
  14. Serenade (1:11)
totale tijdsduur: 52:12
290 BERICHTEN 8 MENINGEN
zoeken in:
avatar van Cheater_07
4,5
3
Wat is dit een prachtig mooi album, zeg. Ik krijg er geen genoeg van en verhoog hierbij ook naar 4,5*.
Het brengt me ook weer helemaal terug naar de vorige albums! Tot vorige week vond ik Tot Ziens, Justine Keller het beste Spinvis werk, maar Trein Vuur Dageraad zou het wel eens kunnen overtreffen.

Ja, het is soms iets minder quirky en knip-en-plakkerig, dus ik begrijp eerdere kritiek ook wel. Echter, deze kant van Spinvis kan mij toch echt wel bekoren en staat mooi naast het eerdere werk. Erik de Jong is op dit album trefzeker met de arrangementen en betekenisvolle teksten. Eerlijk gezegd had ik ook een koud en super abstract werk verwacht, net als De Jong zelf. Maar ideeën gaan soms hun eigen weg, en wat is de uitkomst in dit geval mooi.

'Justine Keller' was een Spinvis album dat alle eigenzinnigheid van zijn vorige albums had, plus soms dat beetje extra... otherworldly bijna. Nummers als de titeltrack en We Vieren Het Toch raakten recht in het hart.

Trein Vuur Dageraad doet dit ook met nummers als De Kleine Symfonie, Alles Is, Hij Danst en Serenade. Otherworldly, heilig bijna, voor mijn gevoel. Daarnaast heeft dit album wonderschone en ontroerende nummers als Van de Bruid en de Zee, Tienduizend Zwaluwen, Trein Vuur Dageraad en Wat Blijft.

Artis en Hallo, Maandag zijn stevigere, wat conventionelere Spinvis nummers, die laten zien hoe hij is gegroeid in het vormgeven van goede liedjes! Die solo's, die herhaling, die opbouw! Stefan en Lisette klinkt het meest herkenbaar en zou niet hebben misstaan op 'Justine Keller', maar ook hier weet hij toch weer te ontroeren en te verrassen (al had ik wel 3x luisteren nodig).

Dan Dageraadplein. 'Daar wacht ik jou. Wij en de wereld zijn klein op het Dageraadplein. Voor je het weet, klinkt het gebed voor het laatst, is de fanfare voorbij.' Ik hou van dit 'refrein' (vooral de laatste keer met het instrumentale stuk erachteraan). Van het hele vrolijke, fanfare-achtige ben ik ook niet zo'n fan, maar er is hier genoeg interessants om me geboeid te houden.

Nachtwinkel is iets dat voort zou kunnen zijn gekomen uit wat dit album oorspronkelijk moest gaan worden. Sfeervol. De stem van Saartje is fijn om naar te luisteren, een prima interlude met verwijzingen naar Lotus Europa (wat een bizar goeie track is dat toch).

Dat brengt me bij wat dit album écht is. En... bij what will be next... ?

Mooi dat hierboven wordt gesproken over consistentie (en geen consistentie). Voor mij is dit dus wel het meest consistente album van Spinvis, maar dan bedoel ik in geluid en concept. Het is nog net geen hardcore conceptalbum, maar meer dan ooit vormen de nummers echt een eenheid. Hij begint natuurlijk ook in Ergens Toen met het mantra dat naar het einde toe weer terugkomt.

Ook thematisch en tekstueel wordt er doorheen het hele album verwezen naar Europa, Avondland, vrijheid, vogels, nacht, dageraad, zonsopkomst, dingen die gaan en dingen die blijven. Het is geen geëngageerd album over vluchtelingen en een nieuw Europa, dat past ook niet bij Spinvis. Maar toch is er op een associatieve en subtiele manier iets met deze thema's gedaan... bijzonder.

Ook muzikaal gezien vind ik het grootste deel van het album consistent. Er hangt (voor mij dan, puur interpretatie) een soort Oost-Europa sfeer over dit album, en de steeds terugkerende orgel-achtige synths geven me telkens een bijna religieus gevoel.... het woord kathedraal komt bij me op. Zo sluit Spinvis het album ook af (met Serenade, dat ook weer verwijst naar de achtergrond synths op Van de Bruid en de Zee).

Tsja... what's next? Ik snap die 3voor12 review wel. Toch nog een poging om iets heel minimalistisch of gesproken te maken à la Nachtwinkel of Ritmebox? I wouldn't mind! Maar wie weet heeft Spinvis toch nog iets heel onverwachts in petto... ik ben in ieder geval nog lang niet uitgeluisterd (dit staat zo ver bovenaan binnen de Nederlandse muziek) en hij mag alles proberen waar hij maar zin in heeft. Hopelijk duurt het niet weer 6 jaar!!

avatar van Johnny Marr
4,5
2
Ja, best weer een plaatje hoor dit. Alleen vind ik de B-kant toch iets té rustig, al staat daar met het titelnummer misschien wel het beste nummer van de plaat op. Zo'n mooie euforische uitbarsting op het einde.

De A-kant is zo goed als perfect though. Wát een sterke prestatie.

avatar van oftewel
 
0
nog maar 1x geluisterd maar ik twijfel. Raakt dit me echt? Tekstueel wederom schitterend, uitgeven in boekvorm is mijn advies!, maar muzikaal klinkt het alsof we in een eindeloze spinvis loop zitten. Een soort van eeuwig schaak oftewel een herhaling van zetten. Pat wordt dat ook wel genoemd. Nu moet wel gezegd worden dat ik dat vooral met de eerste nummers van de plaat heb. En dat juist de B-kant steeds spannender wordt. Hij gaat nog een paar keer op voordat ik een oordeel vel.

avatar van spoiler
3,5
0
Ik ga deze plaat niet zo hoog inschalen als de vorige platen helaas.

De kleine Symfonie is wonderschoon, maar ik mis het echte Spinvis gevoel.

Maak er een mooie 3,5 van.

4,5
0
Prachtig, prachtig album. Heb het vandaag 2x in alle rust beluisterd. Een aantal nummers herkende ik van zijn theatertour "Oogcontact van de Eenzaamste Soort" in 2015. Toen zong Saartje ook al "Nachtwinkel". Het geheel moet nog even bezinken, maar ik hoor mooie dingen.

avatar van vincentcorjanus
4,0
0
Och, wat is dit mooi zeg. Pure poëzie. Wonderschoon!


avatar van Frenz
 
0
Hmm, deel de euforie hier niet zo, ik heb Spinvis een jaar of wat geleden afgeschreven als zijnde pseudo intellectueel en daarnaast heb ik moeite met (dat zalvende in) zijn stem. Toch geef ik dit album weer een kans en probeer ik onbevangen te luisteren (niet eenvoudig, vooringenomen zit in de weg).

Oordeel na de eerste luisterbeurt is iig dat er meer gaan volgen, Artis en het titelnummer raken me al wel. Da's al winst.

avatar van jasper1991
4,0
0
Ik twijfelde nog of ik deze wilde beluisteren. De verrassing was er dacht ik wel een beetje af en een nieuw album kan alleen maar tegenvallen. Het tegendeel is waar. Een betoverend album en misschien wel beter dan de andere drie. Vooral muzikaal zijn er stappen gemaakt. Hallo Maandag is een degelijk popnummer, maar de pareltjes zijn Tienduizend Zwaluwen, Stefan & Lisette, Wat Blijft en het titelnummer, dat het album als geheel een climax geeft. Waarschijnlijk wordt dit 4,5*.

 
0
Wat is (met uitzondering van de verpakking) de meerwaarde van de limited edition op CD? Zit er extra artwork/boekje bij of een bonus-CD bij met extra tracks? Van Justine had ik een extra boek van Hanco Kolk erbij. Ik twijfel of ik de standaard of de limited edition moet bestellen.

avatar van Aurum
4,5
0
Lowtense schreef:
Wat is (met uitzondering van de verpakking) de meerwaarde van de limited edition op CD? Zit er extra artwork/boekje bij of een bonus-CD bij met extra tracks? Van Justine had ik een extra boek van Hanco Kolk erbij. Ik twijfel of ik de standaard of de limited edition moet bestellen.

Ik weet niet hoe de normale versie eruit ziet, maar de limited edition CD (die ik toch maar besteld heb) is een soort kartonnen doosje (formaat: iets groter dan een jewelcase), waarbij het 'raampje' op de voorzijde een opening is.

In het doosje zit een een kartonnen sleeve met daarin de cd en verder 12 vierkante kaartjes. Op elk van de 12 kaartjes staat een songtekst van een van de nummers en op de andere zijde staat een illustratie (die met het nummer te maken heeft). Het kaartje dat bovenop ligt in het doosje zie je dus door de opening ('raampje') van het doosje.

Het kaartje van het nummer 'Trein Vuur Dageraad' is de illustratie die je hier op de site ziet (de originele hoes). Als je een ander kaartje achter het 'raampje' plaatst heb je dus een andere voorkant

Al met al 'wel grappig' en het is aan jezelf of je er 5 euro extra voor over hebt.

avatar van Aurum
4,5
1
Ik vind het een geweldige plaat trouwens, ik zet gelijk in op 4,5*. Het nummer 'Stefan en Lisette' doet me op een of andere manier erg aan Belle and Sebastian denken (misschien mede vanwege die hoorn / bugel in het middenstuk?).

Favorieten op dit moment zijn: Artis, Tienduizend Zwaluwen, Alles Is en Trein Vuur Dageraad (maar de rest doet er niet veel voor onder). Evenaart zeker 'Justine' wat mij betreft.

avatar van blur8
3,5
0
Ben geen fan van het beetje suffe stemgeluid van Erik. Maar muzikaliteit overstijgt alles.
Valt wel dat ik opveer tijdens de instrumentale solo's op Hoorn, trompet of gitaar.

avatar van Pinsnider
4,0
0
Paar keer geluisterd en ik ben er nog niet uit of ik dit nou pretentieus kleinkunstig geneuzel vind, of gewoon een briljante plaat. Sommige liedjes doen afbreuk aan het geheel vind ik. Wat wel al vaak gezegd is; door de rijke aankleding vallen zijn stem en boodschap prachtig op zijn plaats in het geheel. Misschien moet ik dan nog even wennen aan de "kalere" liedjes en wordt de plaat dan vanzelf in zijn geheel briljant...

avatar van Slowgaze
4,0
0
'Wat blijft', Leonard Cohen (vooral 'Suzanne'), iemand?

avatar van Sunderland
3,5
0
En toch... en toch... en toch overheerst er teleurstelling. Ik had er meer van verwacht; zeker na zijn theatershow die ik geweldig vond. Als ik hier Justine tegenover zet moet ik erkennen dat ik op dat album meer pareltjes aantref en over de gehele lengte mij beter bevalt. Omdat ik die maar op 3,5e stem heb staan moeten ze toch qua stem stuivertje gaan wisselen.

Maar eerlijk gezegd had Justine bij mij ook tijd nodig om gewaardeerd te worden. Dat kan met TVD ook nog gebeuren. Bijvoorbeeld al vrij binnenkort na hun optreden in Paradiso.

4,5
1
Mij begint TVD steeds beter te bevallen, hoe vaker ik 'm draai. "Van De Bruid en De Zee" moest ik aanvankelijk aan wennen, maar die vind ik nu prachtig. Dat gitaarloopje in "De Kleine Symfonie", ook zo mooi. "Tienduizend Zwaluwen", prachtig. "Nachtwinkel" vind ik okee, maar niet geweldig. Als dit het oorspronkelijke idee van deze plaat is, wat ik ergens gelezen meen te hebben - 'een koude, klinische plaat', dan ben ik blij dat Erik dat idee overboord heeft gegooid. Die laatste tokkelakkoorden van "Hij Danst", zó Simon & Garfunkel... Ik doe er een halfje bij!

avatar van UnknownPleasure
4,5
1
Sunderland schreef:
En toch... en toch... en toch overheerst er teleurstelling. Ik had er meer van verwacht; zeker na zijn theatershow die ik geweldig vond. Als ik hier Justine tegenover zet moet ik erkennen dat ik op dat album meer pareltjes aantref en over de gehele lengte mij beter bevalt. Omdat ik die maar op 3,5e stem heb staan moeten ze toch qua stem stuivertje gaan wisselen.

Maar eerlijk gezegd had Justine bij mij ook tijd nodig om gewaardeerd te worden. Dat kan met TVD ook nog gebeuren. Bijvoorbeeld al vrij binnenkort na hun optreden in Paradiso.


tijd ja,
blijven luisteren.

nummers als Van de Bruid en de Zee, Tienduizend Zwaluwen en Alles is - de in eerste instantie niet zo bijzonder leken als de rest - behoren nu tot de favorieten, waar nu iedereen bij hoort behalve Nachtwinkel en misschien het intro/outro nummer omdat ze zo kort zijn ( oh man wat had ik graag gehoord dat Serenade een volwaardig nummer was geworden i.p.v het - prachtige- outro dat het nu is.

ergens na mijn eerste euforische luisterbeurten bekroop mij een lichte angst dat ik het misschien te graag goed wílde vinden en dacht ik na over een reactie van iemand die vond dat het dit album zichzelf "te serieus nam", en hoewel ik het niet erg had gevonden als er een of twee nummers als Koning Alcohol , Wespen op de appeltaart hadden opgestaan, heb ik zo langzamerhand het gevoel dat dit mijn favoriete Spinvis album kan worden, nadat ik verliefd was begin ik er nu echt van te houden.

TVD is zo subtiel, nergens een klank te veel, het fluisterd en het meent het.

4,5
0
UnknownPleasure schreef:
nummers als Van de Bruid en de Zee, Tienduizend Zwaluwen en Alles is - de in eerste instantie niet zo bijzonder leken als de rest - behoren nu tot de favorieten, waar nu iedereen bij hoort behalve Nachtwinkel


Dat gevoel heb ik zelf ook, na een flink aantal luisterbeurten.

TVD is zo subtiel, nergens een klank te veel, het fluisterd en het meent het.


Amen!

avatar van frolunda
2,5
0
Muzikaal en tekstueel zit het allemaal prima en degelijk in elkaar maar ik vind de zangstem zo ontzettend kleurloos dat het de helft van mijn plezier vergalt.

avatar van SébastienY
4,5
1
frolunda schreef:
Muzikaal en tekstueel zit het allemaal prima en degelijk in elkaar maar ik vind de zangstem zo ontzettend kleurloos dat het de helft van mijn plezier vergalt.

Is het de eerste keer dat je naar een Spinvisalbum luistert? Want dat is nu wel typisch aan Erik De Jong zijn zangstijl. Eigenlijk zingt hij niet, hij vertelt op een min of meer melodieuze manier. Het grappige is dat hij op Trein Vuur Dageraad nog het meest probeert te zingen. Op de vorige albums, en zeker het debuut, is hij écht een verteller.

Ik zou het toch nog een kans geven, want het gaat hier niet per se om goed kunnen zingen an sich, maar het gevoel dat De Jong weet over te brengen met zijn stem. De betreurde Jason Molina van Songs:Ohia kon eigenlijk ook niet goed zingen, maar je hoeft niet goed te kunnen zingen om een goeie zanger te zijn. If you know what I mean

avatar van frolunda
2,5
1
SébastienY schreef:
(quote)

Is het de eerste keer dat je naar een Spinvisalbum luistert? Want dat is nu wel typisch aan Erik De Jong zijn zangstijl. Eigenlijk zingt hij niet, hij vertelt op een min of meer melodieuze manier. Het grappige is dat hij op Trein Vuur Dageraad nog het meest probeert te zingen. Op de vorige albums, en zeker het debuut, is hij écht een verteller.

Ik zou het toch nog een kans geven, want het gaat hier niet per se om goed kunnen zingen an sich, maar het gevoel dat De Jong weet over te brengen met zijn stem. De betreurde Jason Molina van Songs:Ohia kon eigenlijk ook niet goed zingen, maar je hoeft niet goed te kunnen zingen om een goeie zanger te zijn. If you know what I mean


Het is inderdaad de eerste keer en met dat laatste ben ik het zonder meer eens.Maar het is bij Spinvis bij mij ook geen kwestie van wel of niet goed zingen maar meer dat ik zijn stem saai vind.Maar misschien moet ik wennen en zal het nog eens een kans geven want muzikaal zit hier ontegenzeggelijk kwaliteit.

avatar van Zwaagje
 
0
Sorry, maar ik heb het geprobeerd en het is niet aan mij besteed. .....

avatar van Elbow
4,5
0
Wat een pracht album van onze Noorderburen ! Knappe Poëtische teksten waarrond de prachtige liedjes openbloeien. Voor mij het beste Spinvis album tot nu toe. Op dit album staat geen enkele minder nummer op, mijn twee absolute favoriete 2 nummers zijn zonder twijfel 'tienduizend zwaluwen' en 'trein vuur dageraad' Mijn kaartje voor het optreden in Brugge ligt al klaar .

4,5
0
Het kwartje is gevallen, vergelijken heeft geen zin, toch kan ik niet anders als bekennen dat een van de beste Nederlandstalige albums ooit gemaakt, Tot ziens, Justine Keller, is overtroffen - Spinvis is volwassen geworden. Waar voorgaande teksten meer kleine verhaaltjes waren, zijn het nu op muziek gezette herinneringen, knap! Ook heeft de muziek gewonnen aan kracht, de huisvlijtachtige kleinkunstigere klanken zijn uitgegroeid tot mooie melodieën die evenals de teksten herinneringen oproepen aan wat ooit was: Chapeau Erik.

avatar van Sandokan-veld
4,0
6
De grote bewondering die ik voor Spinvis koesterde ten tijde van zijn debuut is wel enigszins bekoeld: Bijvoorbeeld: deze plaat was al een paar weken beschikbaar voordat ik hem beluisterde, en ik kwam er zelfs achter dat ik 'Justine Keller' nog helemaal niet heb beoordeeld.

Om het goed te maken heb ik Trein Vuur Dageraad inmiddels een aantal malen beluisterd, en ik moet zeggen: met plezier, en vlagen van enthousiasme.

Ik merkte wel dat de teksten me soms wat in de weg zitten op deze plaat. Jarenlang heb ik met mijn ogen gerold om mensen die meteen 'pseudo-intellectueel!!!1!!' begonnen te krijsen als Spinvis ter sprake kwam.
Ja hallo, dacht ik dan, niet iedereen kan Fransje Bauer zijn. Juist leuk toch, als iemand eens wat nieuws probeert?
(Ik vond trouwens ook dat Spinvis oneerlijk veel kritiek krijgt omdat hij in het Nederlands zingt, terwijl het gemiddelde bandje de grootste kul kan zingen in het Engels zonder dat het kennelijk iemand opvalt.)

Toch bekroop me bij Trein Vuur Dageraad soms het gevoel dat we platgetreden paden opliepen. Alle Spinvis-sfeertjes kwamen voorbij: kinderlijke polder-observaties, gemijmer over dingen die voorbij gaan, een aroma van psychische problematiek en nog wat malle beeldspraak om het geheel op smaak te brengen. En was het op het debuut ook al zo, dat Spinvis zo gemakzuchtig diepgang simuleert door vaagheden te combineren met Grote Woorden?
'Er was iets met een meisje' -- Ja, wat dan, kerel?
'Het probleem met ons is het leven en de tijd.' -- Ja, duh.

Zelfs in mijn meest milde bui vind ik dat Spinvis tekstueel weinig progressie heeft geboekt in vijftien jaar, en bij vlagen valt hij toch wel door de mand als dichter. En teksten zijn juist waar Spinvis het van moet hebben, toch?
Nou, nee, als Trein Vuur Dageraad iets bewijst, is het wel dat ik zelfs de zwakste teksten van Spinvis kan vergeven, omdat zijn liedjes zo verdomd knap in elkaar zitten. En dan bedoel ik niet alleen qua structuur, of door het bedenken van mooie melodieën, hoewel hij in die beide dingen uitblinkt. Nee, het geheime wapen van Erik de Jong zijn de knappe arrangementen.

Zo zijn er de hamerende powerakkoorden op gitaar en piano in 'Hallo, Maandag' (verder een herhalingsoefening van eerdere nummers als 'Wespen op de Appeltaart') en de te gekke, dromerige break in 'Artis', die deze nummers naar een hoger niveau tillen. Keerpunt van de plaat is wat dat betreft 'Tienduizend Zwaluwen', tekstueel een beetje een raar nummer, maar voorzien van een weelderig slot met echt enorm cheesy strijkers, die toch precies goed zijn gekozen om het nummer maximaal op je emotie te laten werken.

Vanaf dat moment is weelderigheid het sleutelwoord, zelfs bij de meer ingetogen tracks (luister bijvoorbeeld naar die vrouwenzang en die hoorn (?) in 'Wat Blijft'). Het is het geluid van een muzikant die intussen heel goed weet wat hij kan, en alle middelen genadeloos inzet om zijn publiek op de sentimenten te werken.

Passende climax daarvan is de titeltrack, waarbij je je kan voorstellen dat de laaste minuten een groot karaokemoment worden tijdens concerten, inclusief aanstekers en smartphones in de lucht. Het is nog steeds die twijfelende knutselaar van het debuut met het cassettebandje op de hoes, en toch qua zelfvertrouwen en grootsheid een melkweg daarvan verwijderd. Poppy as fuck, gewoon, maar eerlijk is eerlijk: het lukt me niet om er een hekel aan te hebben.

Mooiste nummer is echter 'Stefan en Lisette', een lange monoloog waarin de teloorgang van twee kennissen prachtig wordt getransformeerd tot een metafoor voor de Vergankelijkheid Van Alles. Typisch Spinvis dus, even aandoenlijk als wijs als banaal: 'Stefan schreef een boek, maar dat hebben we eigenlijk nooit geloofd.'

Ook dit is trouwens weer een nummer waarin Spinvis onbeschaamd doet waar hij goed in is, zoals op het hele album. Bij 'Nachtwinkel', een herkauwing van of variatie op 'Lotus Europa', lijkt het bijna of hij ons uitdaagt: Ja, dit hebben jullie me al eerder zien doen. Nou en?

Tsja, nou niks. De impact die 'Smalfilm' in 2002 op me maakte zal hij nooit meer evenaren, vrees ik. Experimenteel of verrassend kun je Trein Vuur Dageraad moeilijk noemen. In plaats daarvan heeft Spinvis een fijne niche gecreëerd binnen de Nederlandse popmuziek. Je weet wat je koopt, en je weet dat het fraai is. Bijna elk liedje zorgt wel voor een paar momenten van oprechte ontroering.

Tussen de 3,5 en 4 sterren, afgerond naar boven vanwege de gunfactor.

avatar van Yann Samsa
4,0
0
Sandokan-veld schreef:

'Er was iets met een meisje' -- Ja, wat dan, kerel?
'Het probleem met ons is het leven en de tijd.' -- Ja, duh.


avatar van Slowgaze
4,0
0
Ja maar Sandokan-veld, zulke dingen doet Spinvis vaker, die vaagheid bedoel ik. Is het je al eens opgevallen hoe vaak hij het over een ongedefinieerde 'ze' (meervoud) heeft? Heul vaak. 'De jassen gaan aan, ze betalen hun bier'. Ja, maar wie dan?

avatar van Sandokan-veld
4,0
0
Ja, het is natuurlijk ook gewoon zijn stijl. Moet wel zeggen dat ik me er nu voor het eerst een beetje aan ergerde, al kan het ook zijn dat mijn smaak gewoon veranderd is ten opzichte van 15 jaar geleden.

avatar van UnknownPleasure
4,5
0


correctie:
"toen was er dacht ik iets aan de hand met een meisje"
&
" het probleem met ons zijn de dingen en de tijd"


bij het eerste voorbeeld heb ik er helemaal geen enkel probleem mee.
bij de 2e (artis) had ik dat ook bij dat zinnetje.