Bij het naderen van zijn 64e verjaardag kan ik weinig anders dan hem een groot compliment maken over dit sublieme album. Echte kunst alsook echte steengoede muziek ontstaat meestal bij grote crises. Dit album, met misleidende titel, is daar een schoolvoorbeeld van. Het plotseling overlijden van zijn 33 jarige zoon nu 2 jaar geleden is de directe aanleiding en grote inspiratiebron geweest voor Mike om met dit Opus Magnus te beginnen. Deel 1 is een suite waarbinnen hij muzikaal zijn belangrijkste herinneringen van zijn zoon uit. Met het prachtige, plechtige en warme geluid van de Ramirez 1a ceder als hoofdinstrument heeft hij me binnen een paar minuten bij de strot, om me vervolgens weer los te laten bij het uitdoven van de laatste fluittonen. Vanaf minuut 13 wordt er een epische finale op gang gebracht, die met toevoeging van drum en flamencogitaar alleen maar completer wordt en nog meer een kunstzinnige uitlaatklep van zijn pijn en woede wordt.
Deel 2 heeft een prachtig ingetogen eerste 7 minuten en een even mooi en spannend laatste 7 minuten. Het middelste deel is wat middelmatig naar mijn smaak. Je voelt hem ook zoeken waarheen te moeten met het verhaal. Toch 5 sterren voor dit ongekend bezielde album. Nivo gelijk aan Ommadawn.