Laat ik gelijk met de deur in huis vallen. Dit is een goed album. Maar, voor degene die Adna kent, is dit teleurstellend. Het haalt bij lange na niet het niveau van Run Lucifer en Closure. Daarmee is het zeker niet slecht. Er staan goede, maar ook een paar middelmatige nummers op. Wat ik hier mis is de explosieve kracht, de emotie en de energie van die andere albums. En wat ik ook mis is de samenhang. Daar waar Run, Lucifer, en nog meer Closure een verhaal vertellen van begin tot einde, daar is Black Water een samenraapsel van willekeurige nummers die niet met elkaar in verband staan. Is dat slecht? Zeker niet, de meeste albums zitten zo in elkaar, maar misschien ben ik te veel verwend. Adna is namelijk tot veel meer in staat. Het is haar vergeven. Ik ben net zo goed blij met dit album en de boog kan niet altijd tot het uiterste gespannen zijn. En ik geniet dan maar van de juweeltjes die ook hier op staan zoals You Are, Black Water en vooral This, Now, Here, dat simpelweg briljant is. Adna is nog heel jong. Hopelijk kunnen we nog veel meer van haar verwachten.

Dit is hemelse muziek. Ook al is de boodschap die Adna (in Zweden geboren uit Bosnische ouders) brengt niet altijd even vrolijk, het is uitstekende muziek om heerlijk op weg te dromen. Maar nog mooier om aandachtig te beluisteren. Haar stem is mooi, haar teksten zijn poëtisch en de muziek is vakkundig gemaakt. Closure gaat over het einde van een relatie. Verdriet dus, maar ook hoop.

Ik liet Closure enthousiast aan mijn vriendin horen, en ook zij vond het prachtig, maar met twee opmerkingen. 1: alle nummers lijken op elkaar. En 2: ze zingt bijna alleen maar “aha aha ahaaaha”. Dat tweede klopt. Adna gebruikt haar stem niet alleen om te zingen maar ook als instrument, en dat draagt voor een belangrijk deel bij aan het hemelse genot dat dit album biedt. Ze kan laag en hees zingen, en dan lijkt ze een beetje op Adele, maar ze heeft een groot stembereik en prachtige hoge uithalen: aha aha ahaaaha inderdaad.

Dat ieder nummer hetzelfde klinkt moet ik tegenspreken, maar ze gebruikt wel een bepaald thema dat steeds terugkeert, net als bij veel klassieke symfonieën. Dat thema wordt de ene keer op de piano gespeeld, de andere keer op de gitaar, en er zijn steeds kleine variaties. Dit thema is de kracht van het album en zorgt dat het een geheel is. Je kunt ieder nummer afzonderlijk luisteren, maar eigenlijk doe je daarmee de muziek te kort. Closure is een verhaal dat je van begin tot einde moet ervaren.

Het openingsnummer, tevens het titelnummer, begint rustig en ingetogen. Dan zweeft haar hemelse stem je oren binnen en de muziek bouwt zich langzaam, laag voor laag op, totdat als een beul de zware percussie inzet, en die blijft nadrukkelijk tot het einde aanwezig.

Daarna volgt Overthinking, dat ook heel rustig en minimalistisch begint. Haar stem klinkt eerst breekbaar, en vervolgens komen de prachtige uithalen (ahaaaha), en opnieuw die zware percussie.

Dan volgen rustige en ingetogen nummers die gedomineerd worden door mooi pianospel, zoals Leave, afgewisseld met uitbundiger nummers. Soms heb ik het idee dat ik de emotie in Adna’s stem hoor, het verdriet dat ze gehad moet hebben toen ze dit album schreef. Closure. De afsluiting van een tijdperk.

Bijna elk nummer heeft een mooie, subtiele gelaagdheid. Een rustig begin, met iedere laag komt er een instrument bij. En met ieder volgend nummer wordt er een stukje meer spanning opgebouwd. Die spanning ontlaadt zich uiteindelijk in het laatste nummer, Someone’s Someone. En net als je denkt dat Adna al haar reserves heeft opgebruikt, komt er toch nog een overtreffende trap, want Someone’s Someone is werkelijk de apotheose. Hier werkt het hele album naartoe. Rillingen over mijn lijf, tranen in mijn ogen, ontroerend mooi. Als het is afgelopen ben ik er even helemaal kapot van. Dit album is ongelooflijk knap gemaakt.

Jammer dat Adna zo onbekend is. Ze verdient veel meer aandacht. Gaat dit luisteren!

Technodelic is een nogal minimalistisch album. Behalve synthesizers worden samples van industriële geluiden ingezet. Daarnaast veelvuldig samples van traditionele zang en Aziatische instrumenten zoals de gamelan. Zo wordt bijvoorbeeld Koreaanse zang op een ritmische manier gebruikt en bepaalt daarmee de beat van het briljante Seoul (spreek uit als soul) Music. Indonesische vocale kecak ("faka-faka-faka") wordt gebruikt voor het nummer Neue Tanz. Net als bij het ondergewaardeerde album BGM, dat eveneens in 1981 verscheen, worden hier veel industriële geluiden ingezet, maar nog veel heftiger. De laatste twee nummers van het album, Prologue en Epilogue, bestaan zelfs bijna volledig uit geluiden van de zware industrie. Vreemd genoeg zijn ze zo subtiel gecomponeerd dat ze wonderschoon klinken. Het is even wennen, maar ze behoren wat mij betreft tot het beste wat de muziekgeschiedenis heeft voortgebracht.