Bijzonder sterk album van Paul Heaton, met uitstekende gastoptredens en scherpe teksten. Veel memorabele nummers. Beklijft beter dan de laatste Beautiful South albums.

Voor mij de eerste soloplaat van Downie die ik hoor. Daarom bij de eerste keer draaien erg taai, komt experimenteel over. Maar al bij de tweede keer draaien blijkt het echt de moeite waard te zijn. Minder verfijnd dan The Hip, maar boeiend om Downie ook in een andere setting te horen. Over de textuur valt hier en daar wat te klagen, soms is het gewoon herrie. Vroege favorieten zijn Pascal's Submarine, Willow Logic, We're Hardcore en Pillform #2.

Eigenlijk valt er weinig op te merken aan dit fantastische album. Vol puntige, sterke nummers waarvan er maar weinig niet blijven hangen (The Wherewithal). Eigenlijk een soort van greatest hits op zich. Alleen de artwork en zo is - naar mijn mening - beroerd. Dit zou de eerste plaat zijn die ik een ander zou aanraden.

Deze haalt stiekem wel mijn top 3 van beste Hip albums. Het beste aan dit album is de textuur van het geluid en de arrangementen. Klinkt als een klok, met als enige kritiekpuntje het wat dunne drumgeluid. Het vreemde aan deze plaat is dat niet alle nummers beklijven terwijl ze vaak wel erg goed zijn. Laatste nummer had eraf gemogen van mij, voegt niks goeds toe. Op het aparte Leave klinkt Downie bij tijd en wijle als Lloyd Cole. Favorieten: It's a good life if you don't weaken, Silver jet en Throwing off glass.

Ik begin mijn rondje Hip-reviews met de zuurste. Dit is mijn minst favoriete album van de band. Saaie swamp rock met slechts een handvol memorabele nummers, te weten Blow At High Dough, 38 Years Old, Another Midnight en Opiated. De rest is extreem inwisselbaar wat mij betreft. Het verschil met het uitstekende volgende album is enorm.