Signing Off is 39 jaar na dato nog altijd de beste plaat van UB40. Aanstekelijke melodieën, sterke zang, puike blazers en originele drums maakten dat ik de dubbelaar aanschafte de eerstvolgende dag na het eerste optreden van de band in Rotterdam (1980). Opvallend aan de plaat is de enigszins ongepolijste productie (in de hand gewerkt door de relatief primitieve studio-omstandigheden), waardoor ik het idee kreeg naar een tweede live optreden van UB40 te luisteren. Vol verwachting keek ik uit naar de opvolger (Present Arms), maar die is altijd een goede tweede gebleven. Opvolgende producties werden steeds gladder en ongeïnspireerder (covers), maar toch bleef ik de band volgen omdat “haar” muziek altijd goed in elkaar bleef steken. Absoluut dieptepunt is dat enkele leden van de destijds minvermogende band deze eeuw (opnieuw) aan de bedelstaf raakten en we nu geacht worden te luisteren naar twee separate bands met dezelfde naam, met beduidend minder aansprekende klanken dan toen er nog maar één UB40 bestond.