UB40 - Signing Off (1980)

Tja, er zijn bands die na een fantastisch debuut de weelde niet kunnen verdragen en alleen nog maar meer, meer, meer willen. En dan heb ik het niet over kwaliteit maar over kwantiteit. Zo hoog mogelijke verkoopcijfers bereiken, op de commerciële tour dus. UB40 is hier dus een typisch voorbeeld van. Maar eerlijk gezegd, ook al zou UB40 na dit fantastische debuut voor kwaliteit hebben gekozen en niet voor commerciële flutmuziek, dan denk ik toch dat ze Signing Off nooit overtroffen zouden hebben, want beter dan dit nogmaals weergaloze debuut kan gewoon niet. Neem nu Madam Madusa en Food for Thought. Dit is toch reggae van grote klasse. Het is duidelijk, ik ga me niet verder wagen aan het opnieuw beluisteren van de albums die UB40 hierna gemaakt. Is zonde van de tijd. Dan zet ik toch maar liever een album van Bob Marley op. Exodus bij voorbeeld.

5.0*

Exodus van Bob Marley vind ik nog een klasse sterker maar ik ben het volledig eens met wibro dat UB40 een uitstekend debuut bracht die ze nadien in de verste verte niet meer kon evenaren. Hun recente albums heb ik mij zelfs niet aan gewaagd.

Eens met wibro en zeker eens dat hun debuut en dit uitstekende Reggae album nooit is overtroffen door de heren UB40
Alleen wil ik opmerken....probeer toch opvolger Present Arms ook eens,best goed album
Wel wat minder dan hun vorige maar nog wel in dezelfde lijn,dus nog niet die Lopendeband Reggae van later,hoewel ik sommige (cover) hits met vlagen best goed vind ,vind ik hun albumwerk een stuk minder ,in ieder geval mag het nog niet in de schaduw staan van Signing Off

Ik sluit me bij teus aan: Present arms is toch ook nog een prima plaat met een mooi vol en warm geluid (en twee aardige bonustracks).

Goed debuut, maar Present Arms vind ik nog beter. Dus doe een poging om die ook aan te schaffen.

Signing Off is 39 jaar na dato nog altijd de beste plaat van UB40. Aanstekelijke melodieën, sterke zang, puike blazers en originele drums maakten dat ik de dubbelaar aanschafte de eerstvolgende dag na het eerste optreden van de band in Rotterdam (1980). Opvallend aan de plaat is de enigszins ongepolijste productie (in de hand gewerkt door de relatief primitieve studio-omstandigheden), waardoor ik het idee kreeg naar een tweede live optreden van UB40 te luisteren. Vol verwachting keek ik uit naar de opvolger (Present Arms), maar die is altijd een goede tweede gebleven. Opvolgende producties werden steeds gladder en ongeïnspireerder (covers), maar toch bleef ik de band volgen omdat “haar” muziek altijd goed in elkaar bleef steken. Absoluut dieptepunt is dat enkele leden van de destijds minvermogende band deze eeuw (opnieuw) aan de bedelstaf raakten en we nu geacht worden te luisteren naar twee separate bands met dezelfde naam, met beduidend minder aansprekende klanken dan toen er nog maar één UB40 bestond.

Het debuut was ook meteen het hoogtepunt. Daarna werd het uitermate vervelend.

Dit kan ik prima handelen op de achtergrond. Op den duur wordt het steeds zelfde deuntje wel wat vervelend. 3,5*

Tyler (5:52) --- 4,5
King (4:34) --- 3,5
12 Bar (4:23) --- 3,0
Burden of Shame (6:29) --- 4,0
Adella (3:26) --- 3,0
I Think Its Going to Rain Today (3:42) --- 3,5
25% (3:32) --- 3,0
Food for Thought (4:10) --- 4,0
Little by Little (3:41) --- 3,5
Signing Off (4:27) --- 3,5
Madam Medusa * (12:56) --- 3,5
Strange Fruit * (4:07) --- 3,0
Reefer Madness * (5:08) --- 3,0

Ik heb een zwak voor UB40 en dan vooral de beginperiode toen de band nog fel van leer trok tegen Thatcher en de toestand in de wereld. Het debuutalbum heb ik pas laat leren kennen, de sublieme UB40 Live en de eerste verzamelaar gingen vooraf. Maar toen waren ze al minder kritisch en vooral gericht op hits. Mede door de uitstekende docu die laat zien hoe de band ontstond en helaas ook later is opgesplitst in 2 ruziënde partijen ben ik naar het debuut gaan luisteren. Chrissie Hynde van The Pretenders had het goed gezien, een zeer onderhoudende band met potentie. Signing Off is een verdienstelijke debuut. En tegelijkertijd ook hun beste studioplaat.

Ik heb dit album + extra 12 inch in 1980 aangeschaft. Toendertijd ook bijzonder veel gedraaid. Reggae was één van de muzieksoorten, die de punk/new wave periode overleefde. Voor die tijd had je op ieder groot festival altijd ook wel een reggae band, want dat was de formule. Een hard rock band, een singer songwriter een populaire pop band , een synth/prog band en een reggae band.
Kun je nu bijna niet meer voorstellen.
UB 40 was natuurlijk geen echte reggae band uit Jamaica, maar uit Londen.
En in 1980, het no future tijdperk was er een markt voor deze muziek. Je problemen wat weg blowen en goede politieke teksten tegen het neo liberalisme van Thatcher en co.
Intussen al waarschijnlijk voldoende bekend dat U40 de aanvraag voor de werkeloosheid uitkering en het formulier is mede de hoes.
Het is het enige album van U40 wat ik heb (ook nog wel een best of), maar juist dat politieke gehalte vond ik interessant. Daarna de 'red, red wine' periode had ik minder mee en had ook het idee dat ze de feeling met hun oude fans wat kwijt waren geraakt, wat wil je als je waarschijnlijk miljonairs geworden bent.
Pas geleden kon ik de cd voor een euro aanschaffen, dus dat toch maar gedaan, want de plaat werd zelden nog uit de kast gehaald.
Het blijft een heerlijke lome reggae plaat, duidelijk Jamaicaanse invloeden. Ieder nummers is voor mij bekend en ik ben weer terug in die moeilijke jaren eind 70/begin 80, jaren met grote jeugdwerkeloosheid en woningnood. De nummers van de extra 12 inch staan ook op de cd, dat is mooi.
Ze hebben deze eerste lp nooit meer overtroffen en mijns inziens ver afgedreven van hun eerdere idealen, dat lijkt bijna onvermijdelijk. Achteraf toch gebleken dat mede via de idealen het beste naar boven kwam bij deze groep.

Daar mag je Birmingham van maken...

Afgelopen zondag namiddag vroeg mijn jongste dochter in verband met een opdracht voor muziekles: “wat is “de hik” in de reggae”? Dan staat papa natuurlijk meteen “aan”. Enthousiast ging ik op zoek naar de “Zippo” van The Wailers, maar die kon ik 1, 2, 3 niet vinden (mijn collectie verkeert in een staat van totale chaos), dus trok ik deze van UB40 maar uit de vinyl-collectie. Met ‘Tyler’ gaf ik wat uitleg bij de “hik” (off-beat ritme, uitleg van dub etc). Toen ik mijn gitaar tevoorschijn wilde halen om een en ander te demonstreren, verliet ze snel de kamer….mij achterlatend in mijn enthousiasme…genietend van dit album. Heerlijke plaat!

Ik vind dit echt een goede plaat. Waar dat GodstienstigeJahnavelstaarderige van gewone reggae mij snel op mijn zenuwen werkt krijg je hier maatschappijkritische teksten, goede ritmes en melodieën en die whitey heeft best een goede stem.

Die is idd nog te pruimen, daarna ging het snel bergafwaarts.

Dit is toch wel een heel lekker album. Reggae-light zou ik het willen noemen. Het album waarmee de mannen uit Birmingham even hun naam op de muziekkaart hebben gezet. Hierna ging het nog een paar jaar ok, maar daarna was de creatieve koek op. Maar dat was dus na dit album, terwijl het hier gaat over net precies wel dit album.
Tyler, Food for Thought, King, Burden of Shame... zo mooi allemaal, en dan nog de extra schijf met Madam Medusa en Reefer Madness. Zelfs hun versie van de klassieker Strange Fruit is schitterend.

Oh, wat een belofte was UB40, en hoe snel zijn ze afgezakt tot een bruiloftsbandje dat leuke deuntjes uit de fluit kon toveren. Heel jammer.

Maar dit album blijft goud.

twee geweldige 12” discomixes bracht ub40 in 1979/1980 ook nog uit: ‘the earth dies screaming’ en ‘my way of thinking’.

Ik verkeer in lichte gewetensnood. Terwijl ik hoor dat dit album goed in elkaar zit, vind ik het meestal helemaal niks. Het is me slechts 2,5 ster waard. Bij deze de bijsluiter en relativering van die score.

Op reis door de wereld van new wave en aanverwanten kan ik dit niet overslaan. Een gemengde (zwart-witte) groep, goed gespeelde reggae, teksten, groepsnaam en albumtitel verwijzend naar de economische malaise van die jaren. De tijd dat industriële veroudering door Margaret Thatcher en de Conservatives zo keihard te lijf werd gegaan door in de economie te snijden, met grote werkloosheid tot gevolg.

Signing Off begint aangenaam met de kalme reggae van Tyler, waarna het ene na het andere kalme reggaelied volgt. En dat vind ik dan saai: reggae is in de meeste gevallen niet mijn ding, ook niet als het in Birmingham door een muzikale molen is gehaald.
Maar dan kan ik wel beweren dat het allemaal op elkaar lijkt, mijn vorige halte was het debuut van Cockney Rejects en ook daar lijken de nummers op elkaar. Mijn oordeel zegt dus veel over mijn smaak en die is - uiteraard - subjectief. En toch. Het is me op Signing Off te lounge, te kabbelend.

Twee andere nummers vallen me positief op: de blazers in King zijn lekker en Food for Thought vind ik vanaf het moment dat ik het hoorde in de Nederlandse hitlijst (te weten juni 1980, één week in de Nationale Hitparade op #46 en verrassenderwijs in liveversie in mei '83 #5 in Nederland en in Vlaanderen diezelfde maand twee weken #20) wél een lekker nummer. Het is ook nét wat vlotter, passend bij mijn smaak.

Ik weet dat het hierna al spoedig commerciëler werd, muziek gemaakt om hits te scoren. Dat deden ze echter erg effectief, UB40 groeide uit tot één van de bestverkopende Britse groepen van het land ooit. Drie keer haalden ze de Britse #1 en maar liefst 40 singles haalden er de Top 40.
Maar liever de volgende haltes in het land van new wave: non-albumsingle Happy House van Siouxsie & The Banshees, later verschenen op Kaleidoscope. Omdat ik dat album al besprak, is de volgende halte bij de tweede van U.K. Subs.

Ik snap niet zo goed waarom je op jouw reis door de wereld van new wave, deze niet kan overslaan. Persoonlijk zie ik reggae niet als een aanverwant van new wave. Het feit dat dit album gemaakt is tijdens de opmars van new wave maakt het m.i. niet aanverwant. 2.5* geven aan muziek wat sowieso jouw ding niet is, vind ik daarom een nietszeggende waardering en maakt jouw 'bijsluiter en relativering' overbodig, wat mij betreft. Ik zou zeggen, snel naar Siouxsie en de UK Subs.....

Ik begrijp wel dat als je punk beluistert automatisch bij (dub)reggae terecht komt. Dat was de officiële achtergrondmuziek bij die punkrevolutie. Veel van die groepen zoals UB40, Black Uhuru hadden invloeden uit punk (en omgekeerd, Guns of Brixton van The Clash, Mikey Dread zijn producties), al die two tone skabands. De teksten gingen niet over Jah, maar over werkloosheid en Thatcher. Bij New wave heb je van die crossovers, The Police bvb die ook invloeden hadden uit reggae. (om onze grote vriendin Grace Jones niet te vermelden)

Attitude en engagement zijn de 'keywords'- laat ik ook eens een paar duiten in het zakje doen, heb immers UB40 ten tijde van dit album live gezien - en vlak daarna - hey ho, let's go - The Ramones, op Newpop Rotterdam . I felt the earth move under my feet

* De 12" bij dit album Madame Medusa is gericht aan Thatcher en laat aan duidelijkheid niets te wensen over.
* signing off op de hoes, een weergave van het ww-uitkeringsformulier (Unemployment Benefit)in de UK spreekt duidelijke taal, met dat stempel - uitkering stopgezet, men ging verder in de muziek. Werkloosheid had hen samengebracht en gestimuleerd muziek te gaan maken.
* John Lydon heeft ooit - ik dacht voor de BBC - een belangrijke bijdrage geleverd aan een programma over reggae; men stond verbaasd over zijn kennis.
* Two-tone: het mooste voorbeeld van de samenvloeiing van ska(reggae) en punk: Specials
* Ten slotte: check Black Market Clash en m.n. Armagideon Time

Het zal allemaal wel heren, maar stemmen op muziek die niet 'je ding' is, lijkt me niet de inzet van dit platform. Ik ga ook niet stemmen op Frans Bauer of ABBA. UB40 is een reggaeband en staat m.i. los van alle politieke of sociaaleconomische opvattingen of attitude. Er zijn genoeg andere muziekstromingen verweven in new wave, maar dat maakt het niet per definitie aanverwant aan die muziekstromingen.

Als er één muzieksoort is die duidelijk aan een bepaalde ideologie - niet noodzakelijkerwijs die van eenieder - is te koppelen, is het wel reggae. Je zou bijna denken dat je geen aandacht hebt voor maatschappelijke en economische context - het is juist die DIY-attitude, kenmerkend voor veel wave en indie (van independent: Factory, 4AD) die ook UB40 aan muzikaal succes hielp. En The Specials, trek je dan weer wel?

Afgezien van het feit dat ik me zelden op het terrein begeef van muziek die "niet mijn ding is", resteert de vraag waarom ik niet een album zou draaien, waarnaar ik nieuwsgierig ben geworden gezien de ruime aandacht en verandering van spijs doet soms eten, nietwaar? Of ik dan mijn gedachtenscheten erop loslaat is een tweede, maar helemaal uitsluiten wil ik dat niet

On topic, ik geef 4 sterren voor dit album maar het gaat hier niet om mij maar om iemand die hier 2.5 ster aan geeft terwijl het 'zijn ding' niet is. Ook ik heb guilty pleasures en kan, buiten mijn overduidelijke voorkeur voor bepaalde genres, vaak kwaliteit (h)erkennen. Luister met plezier naar Hazes senior maar je zult hier geen enkele stem op een van zijn albums van mij terugvinden. Net zoals ik niet stem op een greatest hits album van ABBA ondanks ik elk nummer mee kan zingen. Maar goed, het wordt nu meer een discussie over wanneer je wel en niet moet stemmen op dit platform en dat moet ik ook niet te zwart - wit maken
Ik juich alleen maar toe als mensen zich op vreemd muziekterrein begeven maar ik zie nog steeds niet waarom UB40 op je pad komt in een reis door de wereld van new wave.
Op jouw vraag of ik The Specials trek, kan ik dat bevestigend beantwoorden maar was destijds dan ook een ska-liefhebber met gemillimeterd haar en bijpassende zonnebril

Morgen een uitgebreidere reactie, maar alvast dank voor de reacties. Mooie en zinvolle discussie vind ik dit.

En van wie mag dat dan precies niet?

Reggae werd rond 1976-1977 vooral in Groot-Brittannië erg populair en werd door de punks omarmd in tegenstelling tot disco. Reggae kwam net als de punk van de kansarmen en verdrukten terwijl disco als vermaak voor rijke lui werd beschouwd.
Een aantal new wave/postpunkbands verwerken reggae in hun sound (The Clash, The Police), de ska (oervorm van de reggae) werd ontdekt en hergebruikt (Madness, Specials) en er ontstonden heuse reggaebands in GB (waaronder deze UB40).

Het debuut van UB40 (aanvankelijk werklozen) is nog steeds hun beste en meest authentieke album. De reggae werd (net als de new wave) gedurende de jaren '80 gecommercialiseerd mede door UB40.

Dank starsailor voor je reactie:


Om een misverstand weg te nemen: het is niet zo dat ik die 2,5 punten geef omdat het "sowieso niet jouw [mijn] ding is". In dezelfde reis door new wave gaf ik vier sterren aan G.T. Moore and The Reggae Guitars en hun gelijknamige album uit 1974 en 4,5 ster aan de opvolger Reggae Blue uit 1975; Uptown Top Ranking van Althea and Donna uit 1978 kreeg 3,5 ster en Cut van The Slits vier sterren.
Ook schreef ik steevast positief over de reggae die in punk/wave werd ingepast. Zoals bij The Stranglers (Nice 'n' Sleazy op Black and White uit '78), Fischer-Z (bijvoorbeeld The Worker van Word Salad uit '79), The Clash (Guns of Brixton is één van de absolute hoogtepunten op London Calling uit '79) en de elpee The Crack ('79) van The Ruts. Die laatste vind ik namelijk op z'n sterkst als punk en reggae worden vermengd.

Na je reactie hebben anderen reeds benoemd dat de feiten niet overeen komen met je visie wat betreft het onderscheid tussen UB40 en new wave. Met een (historische) context gaven zij aan dat er wel degelijk verwantschap is. Die wordt hoorbaar op de verzamelaar Roots Rock Rebels: When Punk Met Reggae 1975-1982 waar de tracklist het nodige zichtbaar maakt. In mijn oren bevindt UB40 zich met Signing Off in de periferie van new wave, juist door de sociaal-maatschappelijke thema's die meteen van de hoes afspatten.

Mijn 2,5 voor Signing Off is er wél omdat ik het te langdurig te tam vind, niet passend bij de boodschap en daarmee te lounge, te kabbelend. Natuurlijk mag ik dat benoemen, mits met respect en beargumenteerd. De liefhebber van reggae kan zo zelf een inschatting maken waar ik sta en wat mijn oordeel waard is. Mijn reserve kan daarmee voor hem/haar/hen zelfs een aanbeveling zijn!
Ik deel echter je standpunt als ik op MuMe naar de opvolger van deze UB40 kijk: de eerste reacties bij Present Arms geven 0,5 ster zonder enige uitleg. Dát vind ik nietszeggend en ongemakkelijk. Ik zal altijd mijn best doen uit te leggen waarom ik iets vind. Argumentatie, voorbeelden daarbij en respect zijn essentieel.

De uitdaging van mijn reis is dat ik new wave in de volle breedte langsga. Soms is dat makkelijker - nu inderdaad "snel naar Siouxsie en de UK Subs" - maar daarna volgt avant-gardistische wave van Tuxedomoon en The Pop Group, albums waar ik net als bij UB40 meer mijn best voor moet doen, in die gevallen omdat er bijvoorbeeld soms piep-piep-knorjazz in doorklinkt. Die albums draai ik dus de nodige malen en soms spar ik met muziekvrienden.
Enfin, zo zit ik erin. Verder dan een 'agree to disagree' zullen we vermoedelijk niet komen. Ik vind het leuk en zinvol dat je opkomt voor deze UB40 en daarmee muziek en de beoordeling daarvan in het algemeen. En terzijde: mooie profielfoto heb je! Jaz Coleman van Killing Joke, neem ik aan? Een groep die ik later in deze reis ga tegenkomen...

Ik heb over het algemeen een bloedhekel aan UB40, maar sinds mijn pa vorig jaar deze (de 33'en 45', zoals het hoort!) heeft gescoord maak ik voor 1x een uitzondering. Heerlijk rauwe reggae en dub, met een aanstekelijk pop randje, maar nog niet irritant. Sinds vandaag heb ik hem dan ook zelf!

De ironische uitzonderingen niet vergeten: Jah War van The Ruts en Haile Selassie van Raymond van het Groenewoed (met Vrienten op z’n bassie). Ik zag ooit een foto van Doe Maar waar één bandlid een UB40 T-shirt draagt. En kort na het remix-album ’Present Arms in Dub' verscheen ’Doe de Dub' van Doe Maar. Alleen al voor hun muzikale invloed in Nerderwiet-land verdient UB40 de nodige lof.

’Sining off' is een smakelijke soundtrack die het tijdsgewricht van begin jaren ’80 meesterlijk verbeeldt (de platenhoes), verwoordt en verklankt. Dit niveau wist de band - je leest het hier 100 keer in eerdere reacties - nooit meer te benaderen, laat staan te evenaren. Al is mijn favoriete UB40 nummer wel te vinden op de opvolger ’Present Arms’. One in Ten is opnieuw een heerlijke maatschappijschets en was lange tijd de ringtone van m’n mobieltje. Ik heb een zwak voor combinaties van een vrolijk deuntje met een droevige tekst.

Nog even over hun debuutplaat: sinds een week of twee heeft Tyler is Guilty een nieuwe betekenis gekregen. Maar hiermee dreigt de discussie een beetje de politieke toer op te gaan. Dan praat ik toch ook liever over Grace Jones en The Police, wat gecombineerd kan dankzij Demolition Man.