Beter dan het vorige album, maar mijn algemene bezwaar blijft overeind: het blijft altijd aan de iets te brave kant. Die boy geloof ik nu wel, waar blijft the bear?

Hun sound is als ear candy, maar mijn god, wat wordt er binnen de lijntjes gekleurd. Op die hele plaat geen enkele gitaarsolo! Zo zonde, want elk nummer leent zich ervoor, wat zeg ik? smeekt erom, om op avontuur te gaan.

Mooizanger Ray doet wel er zijn best om op Van Morrison, John Denver, Simon & Garfunkel en Dan Fogelberg te lijken. Mooie muziek, daar niet van, maar dat was toen. Je vraagt je echt af wie nou de authentieke Lamontagne is, en of ie nog wel bestaat. Een beetje met zijn tijd meegaan vind ik wel wenselijk. En dat de artiest in kwestie ook nog de andere instrumenten bezet, maakt de zaak er niet levendiger op. Een fraaie stem, dat wel, maar het is te weinig om mij over de streep te trekken.